25 Ways to Enter Jannah
Whoever meets Allah without ascribing anything to Him will enter Jannah.[Bukhari]
Whoever believes (has emaan) in Allah and His Messenger (sal Allahu alayhi wa sallam), and establishes the prayer and fasts the month of Ramadan, it is incumbent upon Allah that He enters him in Jannah.[Bukhari]
Whoever builds a masjid seeking by it the Pleasure of Allah, Allah will build for him a similar place in Jannah. [Bukhari]
Whoever prays the two cool prayers (Asr and Fajr) will enter Jannah. [Bukhari]
Whoever goes to the masjid (every) morning and in the afternoon (for the ongregational prayer), Allah will prepare for him an honorable place in Jannah with good hospitality for (what he has done) every morning and afternoon goings. [Bukhari]
Whoever can guarantee (the chastity of) what is between his two jaw-bones and what is between his two legs (i.e. his tongue and his private parts), I guarantee Jannah for him. [Bukhari]
Whoever prays 12 rakaat in the day and night, a house in Jannah will be built for him. [Muslim]
Whoever treads a path in search of knowledge, Allah will make easy for him the path to Jannah. [Bukhari]
Whoever repeats after the muadhdhin from his heart (i.e., sincerely) will enter Jannah. [Abu Dawud]
There is not one of you who perfects his wudu and prays two rakaat setting about them with his heart as well as his face except that Jannah would be mandatory for him [Abu Dawud]
Whoever says: “I am pleased with Allah as my Rabb, and with Islam as my Deen, and with Muhammad (sal Allahu alayhi wa sallam) as my Prophet, Jannah would be mandatory for him. [Abu Dawud]
Whosoever last words are: laa ilaaha il Allah, will enter Paradise. [Abu Dawud, Saheeh]
Whoever says “SubhanAllah al-Adheem wa biHamdihi, Glorified and Exalted is Allah, The Great, and with His Praise”, a date-palm will planted for him in Jannah.[Tirmidhi]
Whoever dies and is free from three: arrogance, grudges and debt will enter Jannah.[Tirmidhi]
Whoever raises two girls, he and I will enter Jannah. [Tirmidhi]
Whoever calls the adhan for 12 years, Jannah will become mandatory for him[ibn Maajah]
Whoever asks Allah for Jannah three times, Jannah will say: “O Allah, enter him into Jannah.” [Tirmidhi]
Whoever visits an ailing person or a brother of his to seek the Pleasure of Allah, an announcer (angel) calls out: May you be happy, may your walking be blessed, and may you be awarded a dignified position in Jannah.[Tirmidhi]
Indeed, truthfulness leads to righteousness and indeed righteousness leads to Jannah. [Bukhari]
Allah guarantees him who strives in His Cause and whose motivation for going out is nothing but Jihad in His Cause and belief in His Word, that He will admit him into Jannah. [Bukhari]
O people, spread the salaam (greetings), feed the hungry, and pray while the people are asleep, you will enter Jannah in peace. [Tirmidhi]
(The performance of) Umrah is an expiation for the sins committed between it and the previous Umrah; and the reward of Hajj Mabrur (i.e., one accepted) is nothing but Jannah. [Bukhari]
Allah has ninety-nine Names, one hundred minus one, and whoever believes in their meanings and acts accordingly, will enter Jannah. [Bukhari]
I saw a man going about in Jannah (and enjoying himself) as a reward for cutting from the middle of the road, a tree which was causing inconvenience to the Muslims[Muslim]
O Allah, You are my Lord, none has the right to be worshipped except You, You created me and I am You servant and I abide to Your covenant and promise as best I can, I take refuge in You from the evil of which I committed. I acknowledge Your favor upon me and I acknowledge my sin, so forgive me, for verily none can forgive sin except You. “If somebody recites this invocation during the day, and if he should die then, he will be from the people of Jannah. And if he recites it in the night, and if he should die on the same day, he will be from the people of Jannah.” [Bukhari]
Sunday, April 18, 2010
Know budgeting skills to manage money
Know budgeting skills to manage money
Managing household budgets can become a tricky affair if not done properly.
By Sunil Kumar Singh
Published Tuesday, April 13, 2010
NRIs need to curtail wasteful spending as an answer to appreciation of the rupee, say analysts. (EB FILE)
Control your spendthrift lifestyle and profligacy before it becomes an albatross around the neck. In case of managing daily expenses, this old wisdom is perhaps more aptly suited. But managing home budgets or household expenses can turn out to be a tricky affair if not managed properly.
Case in point being the concerns of non-resident Indians (NRIs) as the rupee has appreciated in value. Many are thinking to curtail the amount of money they remit for household expenditure to their families in India. But analysts say the solution lies somewhere else. So what is the best way to manage monthly expenses?
Analysts say most expatriates have to go back to their roots and settle in their home country one day. Hence, if they don't have sufficient savings back home they'll have no financial security.
Save first, spend later
The basics of budgeting start with a clear understanding of what comes first – saving or expenditure. However, analysts say a lot of people err when it comes to making a clear distinction between these two.
KV Shamsudheen, Director of Barjeel Geojit Securities, Dubai, said: "A major misconception is that saving is whatever that is left after the expenditure. This notion of saving is completely baseless and if they follow this definition they won't be able to save anything. On the contrary, I tell them to reverse the definition, that is, save first and then spend."
He says another way to manage family expenditure is to scrutinise the monthly spendings and mark out which ones are necessary and which ones are not.
"They should follow an expenditure control chart where they should note down all daily expenses and this suits to all workers – low, middle as well as high-salaried," says Shamsudheen. "Draw three columns – essential, optional and waste. At night, before going to sleep, take a look at the daily expenses and people will find out how much of their daily expenditure is either unnecessary or wasteful.
"People should also stick to a fixed monthly saving amount, which they should write above the chart so every time they look at the chart, it reminds them of the amount they have to save," he says.
Shamsudheen says the concept of micro saving and systematic investment is applicable to everyone. "If a person is saving 1,000 units of any currency every month, the total amount saved after spending 30 years, say in a country like the UAE, would be 360,000 units.
"Whereas, if the person invests this amount every month in any investment scheme, which will give at least 12 per cent return, at the end of 30 years he could get an amount of 3.5 million very easily.
"If the person decides to take the monthly return from the investment for his livelihood after 30 years, he will get a monthly income of 35,000 units. Therefore, instead of saving, an expat working abroad should invest at least 1000 units of the currency of his choice every month," says Shamsudheen.
Understanding savings
"Saving alone is not a solution. Many people misunderstand bank deposits as investment. Keeping money in the bank is not an investment, but a safe accumulation of our saving for investment. The bank where you deposit will always give you a partial compensation of inflation and tax and nothing more that. Even if the bank gives you full compensation of inflation it is not enough," Shamsudheen says.
Understanding our real needs when it comes to spending money is the key. "Whatever salary you are getting is your earning and you've have to live within that earning," he says. "If you live beyond your means, you will have to borrow money. We come across many people here who have four or five credit cards. Also, each of their family members uses multiple supplementary credit card that results in wasteful expenditure.
"Spending Dh20,000 or Dh30,000 in Dubai is easy. But people should realise that when they settle permanently in their home countries, how would they maintain the same lifestyle they were accustomed to in the Gulf," he says.
Shamsudheen also says that families of expatriates, when they receive the money, should manage it properly.
The lifestyles of an NRI and a resident Indian are very different. Families of NRIs in India spend more than those of resident Indians. However, there's a need to control unnecessary expenses back home.
"Family members have to realise the suffering and the nature of temporary stay of their breadwinners and therefore they must inculcate the habit of saving for the rainy day, says Shamsudheen, who has conducted many awareness classes for low- and middle- income Indian expatriates on the need for saving and investment.
--
K.V Shamsudheen
Director
Barjeel Geojit Securities LLC
Dubai-Abu Dhabi-Sharjah-Ras Al Khaimah
www.barjeel.ae
Tel: 00971506467801
Email: kvshams@barjeel.ae
Chairman
Pravasi Bandhu Welfare Trust
Overseas Contact: Post Box No. 940
Sharjah, United Arab Emirates
www.pravasibandhu.com
Email:kvshams@gmail.com
Vice Chairman
Indian Business and Professional Council
Post Box N.o 28336, Sharjah
www.ibpc.org.ae
Managing household budgets can become a tricky affair if not done properly.
By Sunil Kumar Singh
Published Tuesday, April 13, 2010
NRIs need to curtail wasteful spending as an answer to appreciation of the rupee, say analysts. (EB FILE)
Control your spendthrift lifestyle and profligacy before it becomes an albatross around the neck. In case of managing daily expenses, this old wisdom is perhaps more aptly suited. But managing home budgets or household expenses can turn out to be a tricky affair if not managed properly.
Case in point being the concerns of non-resident Indians (NRIs) as the rupee has appreciated in value. Many are thinking to curtail the amount of money they remit for household expenditure to their families in India. But analysts say the solution lies somewhere else. So what is the best way to manage monthly expenses?
Analysts say most expatriates have to go back to their roots and settle in their home country one day. Hence, if they don't have sufficient savings back home they'll have no financial security.
Save first, spend later
The basics of budgeting start with a clear understanding of what comes first – saving or expenditure. However, analysts say a lot of people err when it comes to making a clear distinction between these two.
KV Shamsudheen, Director of Barjeel Geojit Securities, Dubai, said: "A major misconception is that saving is whatever that is left after the expenditure. This notion of saving is completely baseless and if they follow this definition they won't be able to save anything. On the contrary, I tell them to reverse the definition, that is, save first and then spend."
He says another way to manage family expenditure is to scrutinise the monthly spendings and mark out which ones are necessary and which ones are not.
"They should follow an expenditure control chart where they should note down all daily expenses and this suits to all workers – low, middle as well as high-salaried," says Shamsudheen. "Draw three columns – essential, optional and waste. At night, before going to sleep, take a look at the daily expenses and people will find out how much of their daily expenditure is either unnecessary or wasteful.
"People should also stick to a fixed monthly saving amount, which they should write above the chart so every time they look at the chart, it reminds them of the amount they have to save," he says.
Shamsudheen says the concept of micro saving and systematic investment is applicable to everyone. "If a person is saving 1,000 units of any currency every month, the total amount saved after spending 30 years, say in a country like the UAE, would be 360,000 units.
"Whereas, if the person invests this amount every month in any investment scheme, which will give at least 12 per cent return, at the end of 30 years he could get an amount of 3.5 million very easily.
"If the person decides to take the monthly return from the investment for his livelihood after 30 years, he will get a monthly income of 35,000 units. Therefore, instead of saving, an expat working abroad should invest at least 1000 units of the currency of his choice every month," says Shamsudheen.
Understanding savings
"Saving alone is not a solution. Many people misunderstand bank deposits as investment. Keeping money in the bank is not an investment, but a safe accumulation of our saving for investment. The bank where you deposit will always give you a partial compensation of inflation and tax and nothing more that. Even if the bank gives you full compensation of inflation it is not enough," Shamsudheen says.
Understanding our real needs when it comes to spending money is the key. "Whatever salary you are getting is your earning and you've have to live within that earning," he says. "If you live beyond your means, you will have to borrow money. We come across many people here who have four or five credit cards. Also, each of their family members uses multiple supplementary credit card that results in wasteful expenditure.
"Spending Dh20,000 or Dh30,000 in Dubai is easy. But people should realise that when they settle permanently in their home countries, how would they maintain the same lifestyle they were accustomed to in the Gulf," he says.
Shamsudheen also says that families of expatriates, when they receive the money, should manage it properly.
The lifestyles of an NRI and a resident Indian are very different. Families of NRIs in India spend more than those of resident Indians. However, there's a need to control unnecessary expenses back home.
"Family members have to realise the suffering and the nature of temporary stay of their breadwinners and therefore they must inculcate the habit of saving for the rainy day, says Shamsudheen, who has conducted many awareness classes for low- and middle- income Indian expatriates on the need for saving and investment.
--
K.V Shamsudheen
Director
Barjeel Geojit Securities LLC
Dubai-Abu Dhabi-Sharjah-Ras Al Khaimah
www.barjeel.ae
Tel: 00971506467801
Email: kvshams@barjeel.ae
Chairman
Pravasi Bandhu Welfare Trust
Overseas Contact: Post Box No. 940
Sharjah, United Arab Emirates
www.pravasibandhu.com
Email:kvshams@gmail.com
Vice Chairman
Indian Business and Professional Council
Post Box N.o 28336, Sharjah
www.ibpc.org.ae
Buddy’s words turned Periyar Dasan into Dr Abdul
Buddy’s words turned Periyar Dasan into Dr Abdul
First Published : 12 Apr 2010 03:14:00 AM IST
Last Updated :
COIMBATORE: He is to Tamil Nadu what noted author Kamala Das was to India. Both were towering personalities in their respective areas — he an atheist and scholar, she a popular author and poet. Both took similar decisions during their sunset phase that left people around them totally shocked. While Kamal Das became Kamala Suraiya after adopting Islam, atheist Periyar Dasan got converted to Islam and became Abdulla. So how did Dasan turn a believer?
“It all started in the new millennium when my teacher Janardhan of the Rao Bahadur Calavala Cunnan Chetty (RBCC) school at Perambur in Chennai expressed a desire to meet four of his old students — Narayanan (Kalki Bhagavan), Deivasigamani (Tamilaruvi Manian), Periyar Dasan and Sirajudeen — who were classmates right from Class I to XI. All of us, except Sirajudeen whose whereabouts weren’t known, met up with our teacher. On quizzing a couple of religious heads at a mosque, we found out that Sirajudeen was neck deep into spiritual work at Abu Dhabi.”
The friends were delighted that they had traced their classmate and soon Sirajudeen managed to converse with his teacher and his old classmates through tele-conferencing. It was indeed a joyous moment, the meeting opening up a cache of school memories. Subsequently, Sirajudeen kept in touch with Periyar Dasan.
In 2004, Periyar Dasan got an opportunity to visit Dubai and that’s when the he met his old classmate Sirajudeen, face-to-face this time! The two bonded very well and met every day till it was time for Periyar Dasan to return to India. During one such meeting, Sirajudeen hugged him and said that his friend shouldn’t die a non-believer. Mere words but to Periyar Dasan, those were like veritable gems of wisdom. After all, hadn’t a few words spoken by the Buddha transformed Angulimala or the wise counsel given by Narada changed Valmiki?
After that Dasan, persevered to read the Holy Quran and the history of Prophet Mohammed. It dawned on him then that life without religion was incomplete. He then realised that God is one and his vocabulary expanded to include words like Qayamat (Judgement Day) and Marumai (life after death).
It was only a matter of time before Periyar Dasan became Dr Abdulla. The well-known atheist went to Mecca to perform Umra and after that embraced Islam through a Dawa center in Saudi Arabia. Brushing aside the widespread criticism about his conversion, he said, “Coming to the realisation that God exists as I did recently, I had been expressing my views about the same in various popular vernacular magazines for more than a year. Nobody questioned me about it then. But now that I have embraced Islam, there is a big hue and cry with many even making accusations that I converted just for money.” Dr Abdulla said that he had pacified his wife and prayed that she should be his wife in the next life as well. “My wife has fallen in line with my religious belief. I have decided to name her Fathima and we would be performing our Umra soon. As for my two sons, they are under no compulsion to convert,” he said.
Source: The New Indian Express, 12 April 2010, Chennai
http://epaper.newindpress.com/NE/NE/2010/04/12/ArticleHtmls/12_04_2010_005_011.shtml?Mode=1
http://expressbuzz.com/search/periyar-dasan
First Published : 12 Apr 2010 03:14:00 AM IST
Last Updated :
COIMBATORE: He is to Tamil Nadu what noted author Kamala Das was to India. Both were towering personalities in their respective areas — he an atheist and scholar, she a popular author and poet. Both took similar decisions during their sunset phase that left people around them totally shocked. While Kamal Das became Kamala Suraiya after adopting Islam, atheist Periyar Dasan got converted to Islam and became Abdulla. So how did Dasan turn a believer?
“It all started in the new millennium when my teacher Janardhan of the Rao Bahadur Calavala Cunnan Chetty (RBCC) school at Perambur in Chennai expressed a desire to meet four of his old students — Narayanan (Kalki Bhagavan), Deivasigamani (Tamilaruvi Manian), Periyar Dasan and Sirajudeen — who were classmates right from Class I to XI. All of us, except Sirajudeen whose whereabouts weren’t known, met up with our teacher. On quizzing a couple of religious heads at a mosque, we found out that Sirajudeen was neck deep into spiritual work at Abu Dhabi.”
The friends were delighted that they had traced their classmate and soon Sirajudeen managed to converse with his teacher and his old classmates through tele-conferencing. It was indeed a joyous moment, the meeting opening up a cache of school memories. Subsequently, Sirajudeen kept in touch with Periyar Dasan.
In 2004, Periyar Dasan got an opportunity to visit Dubai and that’s when the he met his old classmate Sirajudeen, face-to-face this time! The two bonded very well and met every day till it was time for Periyar Dasan to return to India. During one such meeting, Sirajudeen hugged him and said that his friend shouldn’t die a non-believer. Mere words but to Periyar Dasan, those were like veritable gems of wisdom. After all, hadn’t a few words spoken by the Buddha transformed Angulimala or the wise counsel given by Narada changed Valmiki?
After that Dasan, persevered to read the Holy Quran and the history of Prophet Mohammed. It dawned on him then that life without religion was incomplete. He then realised that God is one and his vocabulary expanded to include words like Qayamat (Judgement Day) and Marumai (life after death).
It was only a matter of time before Periyar Dasan became Dr Abdulla. The well-known atheist went to Mecca to perform Umra and after that embraced Islam through a Dawa center in Saudi Arabia. Brushing aside the widespread criticism about his conversion, he said, “Coming to the realisation that God exists as I did recently, I had been expressing my views about the same in various popular vernacular magazines for more than a year. Nobody questioned me about it then. But now that I have embraced Islam, there is a big hue and cry with many even making accusations that I converted just for money.” Dr Abdulla said that he had pacified his wife and prayed that she should be his wife in the next life as well. “My wife has fallen in line with my religious belief. I have decided to name her Fathima and we would be performing our Umra soon. As for my two sons, they are under no compulsion to convert,” he said.
Source: The New Indian Express, 12 April 2010, Chennai
http://epaper.newindpress.com/NE/NE/2010/04/12/ArticleHtmls/12_04_2010_005_011.shtml?Mode=1
http://expressbuzz.com/search/periyar-dasan
தொடர்ந்து முழங்குங்கள்
தொடர்ந்து முழங்குங்கள்
-திருச்சி. A.முஹம்மது அபூதாஹிர்
thahiruae@gmail.com
“முஸ்லிம் லீக்”
பேரியக்கம்
தொடங்கியவர் பெயரில்
ஓர் பேரவை – அது யு.ஏ.இ
காயிதே மில்லத் பேரவை !
தாய்ச் சபையின்
அறுபத்து இரண்டாம் ஆண்டு
தொடக்க விழா
தாயகம் கடந்து
யு.ஏ.இ. துபையில் !
முஸ்லிம் லீக் – இது
கொடிகள் உயர்வதற்காக
பாடுபடும் கட்சியல்ல – நாட்டின்
குடிகள் உயர்வதற்கு
பாடுபடும் கட்சி
மந்திரங்கள் முழங்க
தொடங்கப்பட்ட கட்சிகளுண்டு,
இது – நாட்டின்
சுதந்திரத்திற்காக முழங்கிய
கட்சி இது !
இந்திய
சுதந்திரத்திற்கு பாடுபட்ட
முஸ்லிம்
அன்னியனாய் பார்க்கப்பட்ட போது,
உரிமைகளை வென்றெடுக்க – இந்திய
யூனியன் முஸ்லிம் லீக்
ஆரம்பிக்கப்பட்டது !
“இந்தியா எங்கள் தாய் நாடு
இஸ்லாம் எங்கள் வழிபாடு”
முழங்கினார் உறுதியோடு
கவ்மின் காவலர்
காயிதே மில்லத்
இது
சலுகைகளை கேட்கும்
சமுதாயமல்ல
உரிமைகளை கேட்கும்
சமுதாயம்
உணர்வோடு ஒலித்த தலைவர்
நமது
அப்துஸ்ஸமது.
”பொது சிவில் சட்டம்”
ஐநூறுக்கும் மேற்பட்டோர்
அங்கு (பாராளுமன்றத்தில்)
அமைதியாக இருந்த போது
ஐயமற எடுத்து வைத்தார் ஒருவர்
“ஷரீஅத் சட்டம் தான்
சரியான சட்டம்
உயிரினும் மேலான
உயர்வான சட்டம்” – அவர்தான்
நெஞ்சம் துவளா
குலாம் மஹ்மூத் பனாத்வாலா !
“தீன் இஸ்லாம்
தமிழகத்திற்கு வந்த மதமல்ல – அது
தமிழகத்தின் சொந்த மதம் “
ஆதாரங்களோடு நிரூபித்த,
பேராசிரியர் காதர் மொய்தீன்
நாடாளுமன்றத்தில்
நம் உரிமைகளுக்கு
குரல் கொடுத்தும் – பிறை மேடையில்
சமூக பெருமைகளை
எடுத்து வைத்தும் வரும்
அப்துர் ரஹ்மான். எம்.பி !
நான்
பொய் சொல்லவில்லை,
உங்கள் எண்ணிக்கை
குறைவுதான் !
உண்மையை சொல்கிறேன்
உங்கள் பணி எனக்கு
மனநிறைவுதான் !
திராவிட முன்னேற்ற கழகத்துடன்
இணைந்து,
தீனோரின் முன்னேற்றத்திற்காக
பாடுபடும் நீங்கள்
சமூக உரிமைகளுக்கு
தொடர்ந்து முழங்குங்கள்
உங்கள் பங்களிப்பை வழங்குங்கள் என்றும்
உறுதுணையாய் இருப்போம் நாங்கள் !
( 25.03.2010 வியாழக்கிழமை துபாயில் அமீரக காயிதேமில்லத் பேரவையின் சார்பில் நடைபெற்ற நிகழ்வில் வாசிக்கப்பட்ட கவிதை )
Presently he is working in Qatar
-திருச்சி. A.முஹம்மது அபூதாஹிர்
thahiruae@gmail.com
“முஸ்லிம் லீக்”
பேரியக்கம்
தொடங்கியவர் பெயரில்
ஓர் பேரவை – அது யு.ஏ.இ
காயிதே மில்லத் பேரவை !
தாய்ச் சபையின்
அறுபத்து இரண்டாம் ஆண்டு
தொடக்க விழா
தாயகம் கடந்து
யு.ஏ.இ. துபையில் !
முஸ்லிம் லீக் – இது
கொடிகள் உயர்வதற்காக
பாடுபடும் கட்சியல்ல – நாட்டின்
குடிகள் உயர்வதற்கு
பாடுபடும் கட்சி
மந்திரங்கள் முழங்க
தொடங்கப்பட்ட கட்சிகளுண்டு,
இது – நாட்டின்
சுதந்திரத்திற்காக முழங்கிய
கட்சி இது !
இந்திய
சுதந்திரத்திற்கு பாடுபட்ட
முஸ்லிம்
அன்னியனாய் பார்க்கப்பட்ட போது,
உரிமைகளை வென்றெடுக்க – இந்திய
யூனியன் முஸ்லிம் லீக்
ஆரம்பிக்கப்பட்டது !
“இந்தியா எங்கள் தாய் நாடு
இஸ்லாம் எங்கள் வழிபாடு”
முழங்கினார் உறுதியோடு
கவ்மின் காவலர்
காயிதே மில்லத்
இது
சலுகைகளை கேட்கும்
சமுதாயமல்ல
உரிமைகளை கேட்கும்
சமுதாயம்
உணர்வோடு ஒலித்த தலைவர்
நமது
அப்துஸ்ஸமது.
”பொது சிவில் சட்டம்”
ஐநூறுக்கும் மேற்பட்டோர்
அங்கு (பாராளுமன்றத்தில்)
அமைதியாக இருந்த போது
ஐயமற எடுத்து வைத்தார் ஒருவர்
“ஷரீஅத் சட்டம் தான்
சரியான சட்டம்
உயிரினும் மேலான
உயர்வான சட்டம்” – அவர்தான்
நெஞ்சம் துவளா
குலாம் மஹ்மூத் பனாத்வாலா !
“தீன் இஸ்லாம்
தமிழகத்திற்கு வந்த மதமல்ல – அது
தமிழகத்தின் சொந்த மதம் “
ஆதாரங்களோடு நிரூபித்த,
பேராசிரியர் காதர் மொய்தீன்
நாடாளுமன்றத்தில்
நம் உரிமைகளுக்கு
குரல் கொடுத்தும் – பிறை மேடையில்
சமூக பெருமைகளை
எடுத்து வைத்தும் வரும்
அப்துர் ரஹ்மான். எம்.பி !
நான்
பொய் சொல்லவில்லை,
உங்கள் எண்ணிக்கை
குறைவுதான் !
உண்மையை சொல்கிறேன்
உங்கள் பணி எனக்கு
மனநிறைவுதான் !
திராவிட முன்னேற்ற கழகத்துடன்
இணைந்து,
தீனோரின் முன்னேற்றத்திற்காக
பாடுபடும் நீங்கள்
சமூக உரிமைகளுக்கு
தொடர்ந்து முழங்குங்கள்
உங்கள் பங்களிப்பை வழங்குங்கள் என்றும்
உறுதுணையாய் இருப்போம் நாங்கள் !
( 25.03.2010 வியாழக்கிழமை துபாயில் அமீரக காயிதேமில்லத் பேரவையின் சார்பில் நடைபெற்ற நிகழ்வில் வாசிக்கப்பட்ட கவிதை )
Presently he is working in Qatar
Saturday, April 17, 2010
உங்கள் வீடியோக்களை அப்லோடு செய்ய
உங்கள் வீடியோக்களை அப்லோடு செய்ய......
உங்கள் வீடியோக்களை அப்லோடு செய்ய ஒரு அருமையான இணையதளம் -----> http://saharatube.tk , http://saharatv.tk <----- இந்தத் தளத்தில் 50MBவரை அப்லோடு செய்யலாம். ட்ரைப்பண்ணி பாருங்க..
உங்கள் வீடியோக்களை அப்லோடு செய்ய ஒரு அருமையான இணையதளம் -----> http://saharatube.tk , http://saharatv.tk <----- இந்தத் தளத்தில் 50MBவரை அப்லோடு செய்யலாம். ட்ரைப்பண்ணி பாருங்க..
பொறுமை
பொறுமை
மேலும், பொறுமையைக் கொண்டும், தொழுகையைக் கொண்டும் (அல்லாஹ்விடம்)
நீங்கள் உதவி தேடுங்கள். நிச்சயமாக அது உள்ளச்சம் உள்ளவர்கேயன்றி (மற்றவருக்குப்)
பெரும் பாரமாகவே இருக்கும்.
2 : 45 - அல்-குர்ஆன்
முஹ்மின்களே! பொறுமையைக் கொண்டும், தொழுகையைக் கொண்டும் (அல்லாஹ்விடம்)
நீங்கள் உதவி தேடுங்கள். நிச்சயமாக அல்லாஹ் பொறுமையாளர்களுடன் இருக்கிறான்.
2 : 153 - அல்-குர்ஆன்
(முஹ்மின்களே!) ஓரளவு பயத்தாலும், பசியாலும், பொருட்கள், உயிர்கள், கனிவர்கங்கள்
ஆகியவற்றின் நஷ்டத்தாலும் திண்ணமாக நாம் உங்களை சோதிப்போம்; (நபியே!
இச்சோதனைகளில்) போருமையாளர்களுக்கு நீர் நன்மாராயங் கூறுவீராக.
2 : 155 - அல்-குர்ஆன்
(போருமையாளர்காகிய) அவர்கள் எத்தகையோரென்றால், அவர்களுக்கு ஏதேனும் ஒரு துன்பம்
ஏற்பட்டால் "இன்னா லில்லாகி வ இன்னா இலைகி ராஜிஊன்" ("நிச்சயமாக நாம்
அல்லாஹ்விற்காகவே இருக்கிறோம்; நிச்சயமாக அவன் பக்கமே திரும்பி
செல்பவர்களாகவுமிருக்கிறோம்") என்று கூறுவார்கள்.
2 : 156 - அல்-குர்ஆன்
உங்களுக்கு ஏதேனும் நன்மை ஏற்பட்டால், (வேதக்காரர்களில் முனாபிக்குகளாயிருக்கும்) அவர்களுக்கு
அது துக்கத்தை உண்டாக்குகிறது ; உங்களுக்கு ஒரு தீமை ஏற்பட்டால், அதைக் கொண்டு அவர்கள் மகிழ்ச்சி
அடைகின்றனர் ; நீங்கள் பொறுமையாக இருந்து, (அல்லாஹ்வை) அஞ்சி நடந்தால் அவர்களுடைய சூழ்ச்சி
உங்களுக்கு ஒரு தீங்கும் செய்யாது. நிச்சயமாக அல்லாஹ் அவர்கள் செய்பவற்றைச் சூழ்ந்து
அறிகிறவனாக இருக்கிறான்.
3 : 120 - அல்-குர்ஆன்
ஆம்! நீங்கள் பொறுமையாகவும், அல்லாஹ்வுக்கு அஞ்சியும் நடந்து கொண்டால், அப்(பகை)வர்கள்
உங்களிடம் இக்கணமே வந்தாலும் (போர்) அடையாளமுள்ள ஐயாயிரம் மலக்குகளைக் கொண்டு
உங்களுடைய ரப்பு உங்களுக்கு உதவி செய்வான்.
3 : 125 - அல்-குர்ஆன்
(முஹ்மின்களே) உங்களின் பொருட்களிலும், உங்களின் ஆத்மாக்களிலும் திண்ணமாக நீங்கள்
சோதிக்கப்படுவீர்கள்; இன்னும், உங்களுக்கு முன் வேதங்கோடுக்கப்பட்டவர்களிலிருந்தும், இணைவைத்து
வணங்குவோரிடமிருந்தும் நிந்தனைகள் பலவற்றை திண்ணமாக நீங்கள் செவிமடுப்பீர்கள்;
நீங்கள் பொறுமையை மேற்கொண்டு, பயபக்தியுடன் இருந்தீர்களானால்- நிச்சயமாக அதுவே
காரியங்களில் உறுதியானதில் நின்றுமுள்ளதாகும்.
3 : 186 - அல்-குர்ஆன்
முஹ்மின்ஹளே! நீங்கள் பொறுமையைக் கடைப்பிடியுங்கள்; (இன்னல்களை) சகித்துக் கொள்ளுங்கள்;
(ஒருவரையொருவர்) பலப்படுதிக்கொள்ளுங்கள் - நீங்கள் வெற்றியடையும் பொருட்டு அல்லாஹ்வை
அஞ்சிக்கொள்ளுங்கள்.
3 : 200 - அல்-குர்ஆன்
இன்னும் அல்லாஹ்வுக்கும், அவனுடைய ரசூலுக்கும் கீழ்ப்படியுங்கள்; (உங்களுக்கிடையே) நீங்கள் பிணங்கி
(தர்கித்து)க் கொள்ளாதீர்கள்; (அவ்வாறு செய்தால்) நீங்கள் கோழையாகி விடுவீர்கள் - உங்களுடைய ஆற்றல்
போய்விடும்; நீங்கள்பொறுமையாகவும் இருங்கள் - நிச்சயமாக அல்லாஹ் பொறுமையாளர்களுடன் இருக்கிறான்.
8 : 46 - அல்-குர்ஆன்
மேலும், பொறுமையைக் கொண்டும், தொழுகையைக் கொண்டும் (அல்லாஹ்விடம்)
நீங்கள் உதவி தேடுங்கள். நிச்சயமாக அது உள்ளச்சம் உள்ளவர்கேயன்றி (மற்றவருக்குப்)
பெரும் பாரமாகவே இருக்கும்.
2 : 45 - அல்-குர்ஆன்
முஹ்மின்களே! பொறுமையைக் கொண்டும், தொழுகையைக் கொண்டும் (அல்லாஹ்விடம்)
நீங்கள் உதவி தேடுங்கள். நிச்சயமாக அல்லாஹ் பொறுமையாளர்களுடன் இருக்கிறான்.
2 : 153 - அல்-குர்ஆன்
(முஹ்மின்களே!) ஓரளவு பயத்தாலும், பசியாலும், பொருட்கள், உயிர்கள், கனிவர்கங்கள்
ஆகியவற்றின் நஷ்டத்தாலும் திண்ணமாக நாம் உங்களை சோதிப்போம்; (நபியே!
இச்சோதனைகளில்) போருமையாளர்களுக்கு நீர் நன்மாராயங் கூறுவீராக.
2 : 155 - அல்-குர்ஆன்
(போருமையாளர்காகிய) அவர்கள் எத்தகையோரென்றால், அவர்களுக்கு ஏதேனும் ஒரு துன்பம்
ஏற்பட்டால் "இன்னா லில்லாகி வ இன்னா இலைகி ராஜிஊன்" ("நிச்சயமாக நாம்
அல்லாஹ்விற்காகவே இருக்கிறோம்; நிச்சயமாக அவன் பக்கமே திரும்பி
செல்பவர்களாகவுமிருக்கிறோம்") என்று கூறுவார்கள்.
2 : 156 - அல்-குர்ஆன்
உங்களுக்கு ஏதேனும் நன்மை ஏற்பட்டால், (வேதக்காரர்களில் முனாபிக்குகளாயிருக்கும்) அவர்களுக்கு
அது துக்கத்தை உண்டாக்குகிறது ; உங்களுக்கு ஒரு தீமை ஏற்பட்டால், அதைக் கொண்டு அவர்கள் மகிழ்ச்சி
அடைகின்றனர் ; நீங்கள் பொறுமையாக இருந்து, (அல்லாஹ்வை) அஞ்சி நடந்தால் அவர்களுடைய சூழ்ச்சி
உங்களுக்கு ஒரு தீங்கும் செய்யாது. நிச்சயமாக அல்லாஹ் அவர்கள் செய்பவற்றைச் சூழ்ந்து
அறிகிறவனாக இருக்கிறான்.
3 : 120 - அல்-குர்ஆன்
ஆம்! நீங்கள் பொறுமையாகவும், அல்லாஹ்வுக்கு அஞ்சியும் நடந்து கொண்டால், அப்(பகை)வர்கள்
உங்களிடம் இக்கணமே வந்தாலும் (போர்) அடையாளமுள்ள ஐயாயிரம் மலக்குகளைக் கொண்டு
உங்களுடைய ரப்பு உங்களுக்கு உதவி செய்வான்.
3 : 125 - அல்-குர்ஆன்
(முஹ்மின்களே) உங்களின் பொருட்களிலும், உங்களின் ஆத்மாக்களிலும் திண்ணமாக நீங்கள்
சோதிக்கப்படுவீர்கள்; இன்னும், உங்களுக்கு முன் வேதங்கோடுக்கப்பட்டவர்களிலிருந்தும், இணைவைத்து
வணங்குவோரிடமிருந்தும் நிந்தனைகள் பலவற்றை திண்ணமாக நீங்கள் செவிமடுப்பீர்கள்;
நீங்கள் பொறுமையை மேற்கொண்டு, பயபக்தியுடன் இருந்தீர்களானால்- நிச்சயமாக அதுவே
காரியங்களில் உறுதியானதில் நின்றுமுள்ளதாகும்.
3 : 186 - அல்-குர்ஆன்
முஹ்மின்ஹளே! நீங்கள் பொறுமையைக் கடைப்பிடியுங்கள்; (இன்னல்களை) சகித்துக் கொள்ளுங்கள்;
(ஒருவரையொருவர்) பலப்படுதிக்கொள்ளுங்கள் - நீங்கள் வெற்றியடையும் பொருட்டு அல்லாஹ்வை
அஞ்சிக்கொள்ளுங்கள்.
3 : 200 - அல்-குர்ஆன்
இன்னும் அல்லாஹ்வுக்கும், அவனுடைய ரசூலுக்கும் கீழ்ப்படியுங்கள்; (உங்களுக்கிடையே) நீங்கள் பிணங்கி
(தர்கித்து)க் கொள்ளாதீர்கள்; (அவ்வாறு செய்தால்) நீங்கள் கோழையாகி விடுவீர்கள் - உங்களுடைய ஆற்றல்
போய்விடும்; நீங்கள்பொறுமையாகவும் இருங்கள் - நிச்சயமாக அல்லாஹ் பொறுமையாளர்களுடன் இருக்கிறான்.
8 : 46 - அல்-குர்ஆன்
தமிழ் தட்டச்சு
தமிழ் தட்டச்சு தெரியாதால் எவ்வாறு நம் கருத்துக்களை நாம் பதிப்பது என்பதில் சகோதரகளே தடுமாறாதீர்கள் இதோ இதற்கும் ஒரு அழகான தீர்வு உள்ளது! கீழ்கண்ட லிங்கை கிளிக் செய்யவும்
ஆங்கிலம் - தமிழ் எழுத்து மாற்று பலகை
http://english-to-tamil-keyboard.appspot.com/
இந்த தமிழ் எழுத்து மாற்று பலகை உங்களுக்கு பயனுள்ளதாக இருக்கும்!
ஆங்கிலம் - தமிழ் எழுத்து மாற்று பலகை
http://english-to-tamil-keyboard.appspot.com/
இந்த தமிழ் எழுத்து மாற்று பலகை உங்களுக்கு பயனுள்ளதாக இருக்கும்!
FIVE DAYS FREE COURSE WITH CERTIFICATE ON ISLAMIC PREACHING
FIVE DAYS FREE COURSE WITH CERTIFICATE ON ISLAMIC PREACHING
ASSALAAMU ALAIKKUM
THIS IS TO INFORM YOU THAT "ISLAMIC INFORMATION CENTER' IN SATWA AT DUBAI HAS ANNOUNCED A PROGRAM WHICH WILL START INSHA ALLAH FROM 25/04/2010 TO 29/04/2010 (DAILY 05PM TO 08PM) FREE COURSE ON THE FOLLOWING TOPIC;
HOW TO BECOME A CALLER FOR ISLAM?
AT THE END OF PROGRAM EVERYONE WHO ATTENDS THE COURSE WILL BE GIVEN CERTIFICATE.
SEPERATE SEATINGS FOR LADIES
CONTACT: ISLAMIC INFORMATION CENTRE, SATWA-DUABAI
TELEPHONE # 04-3986950
Mr. Tamimul Ansari (Mobile# 050-8031351 / 055-9397734
ASSALAAMU ALAIKKUM
THIS IS TO INFORM YOU THAT "ISLAMIC INFORMATION CENTER' IN SATWA AT DUBAI HAS ANNOUNCED A PROGRAM WHICH WILL START INSHA ALLAH FROM 25/04/2010 TO 29/04/2010 (DAILY 05PM TO 08PM) FREE COURSE ON THE FOLLOWING TOPIC;
HOW TO BECOME A CALLER FOR ISLAM?
AT THE END OF PROGRAM EVERYONE WHO ATTENDS THE COURSE WILL BE GIVEN CERTIFICATE.
SEPERATE SEATINGS FOR LADIES
CONTACT: ISLAMIC INFORMATION CENTRE, SATWA-DUABAI
TELEPHONE # 04-3986950
Mr. Tamimul Ansari (Mobile# 050-8031351 / 055-9397734
Allama Shibli and Aligarh Movement
http://themuslim.ca/2010/03/28/allama-shibli-and-aligarh-movement/print/
Allama Shibli and Aligarh Movement
Darul Musannefin Shibli Academy
MUHAMMAD Shibli Nomani (1857-1914) more popularly known as Shibli Nomani or even simply as Shibli was born in a respected family of landed aristocracy in Bindawal, a village of Azamgarh district in eastern U.P. in 1857. Thus Shibli was born while the first war of independence was at its peak. Azamgarh and surrounding areas were particularly affected by its patriotic fervour. It was a matter of symbolic significance that on the day of his birth the freedom fighters broke open the gates of district jail and set free the prisoners incarcerated there. He took his first breaths in this highly surcharged patriotic and rebellious atmosphere. It was bound to have an abiding influence on the thinking and attitudes of Shibli in the days to come. He had imbibed the indomitable spirit of independence in his cradle and it remained with him as a distinctive trait of his personality throughout his life.
Shibli occupies a very important place in the history of Muslim community in modern India. His role in revitalizing and reviving the community is enormous. By his scholarly and intellectual attainments, he revived the memories of the great scholars of our past. He was an accomplished scholar of Islamic sciences and Arabic and Persian languages and literature. He was a prolific writer of Urdu both in prose and poetry. He was a prose writer of great excellence who remains unrivalled for the literary elegance and beauty of his writings. His poetry, both in Persian and Urdu, was of a very high order and excellence. He is considered as the last great poet of Persian in India. His historical writings opened new vistas and touched unprecedented heights of scholarly depth, incisive interpretation, deep insight, penetrating criticism and refreshing approach. It earned for him the title of the first teacher of history of the Indian Muslims, an honour that he thoroughly deserved. By his powerful writings he not only defended Islam against the ideological onslaught of the orientalists but eminently succeeded in creating a deep and abiding sense of pride, attachment and belonging with the past among the Indian Muslims. His personality was multifaceted and his contributions are immense and multidimensional. The people whom he taught, trained and influenced are legion and the exact nature and magnitude of their contribution in the fields of their interest is difficult to assess. Among them are included such illustrious personalities as Hamid ud din Farahi, Abul Kalam Azad, Saiyid Sulaiman Nadvi, Muhammad Ali Jauhar, Zafar Ali Khan, Sajjad Haider Yaldram, Aziz Mirza, Masud Ali Mahvi, Abdus Salam Nadvi, Abdul Bari Nadvi to name only a few. He built many institutions that continue to play a vital role in the life of the community. Darul Musannifin Shibli Academy had no parallel in the Sub Continent as a centre of historical research and publication. He was an Alim, scholar, educationist, reformer, historian, litterateur and much more. It is, therefore, not possible to attempt even a brief survey of his varied accomplishments and contributions in a small article. The endeavour here therefore would be confined to a brief study of his association with Aligarh and the contribution that he made to the Aligarh Movement.
1881 proved to be a turning point in his life. In that year he went to Aligarh along with his father to pay a visit to his younger brother, Mahdi Hasan, who was a student at M. A. O. College. In this journey he also met Sir Syed, a meeting that was destined to change his life and give it a new purpose, meaning and direction. In accordance with the traditions of the time he presented an Arabic Qasida (Ode) in praise of Sir Syed. Contrary to the style of those days, it was composed in the style of classical Arabic poetry. Sir Syed was impressed by it as he could see through it the great creative genius of the writer. He published it in Aligarh Gazette with a note of appreciation. This paved the way for Shibli’s eventual appointment at Aligarh. A new star of matchless brightness was to impart its lustre to the intellectual firmament of Aligarh and the conditions for this were created on this occasion.
In 1882 there was a vacancy for a teacher to teach Arabic and Persian languages in the College. Towards the end of January Shibli was appointed as Professor of Persian and Assistant Professor of Arabic. He joined his duty on 1st of February 1882. He spent next sixteen years at Aligarh. Initially his salary was fixed at Rs. Forty a month. Shibli belonged to a well to do family. He seems to have felt deeply hurt at this paltry salary. But he also seems to have realised the immense possibilities that Aligarh offered to the growth of his intellectual faculties and attainment of academic excellence. He settled for the later. There could not have been a better bargain. Later in 1886, he was promoted as Professor of Arabic as well and his salary was also raised accordingly. Ultimately it rose to Rs. 100 per month. But the extremely vital role that he was destined to play in the uplift of the College, furtherance of the objectives of the Aligarh Movement and enlightenment of the Muslim community of the Subcontinent could not be determined and understood in terms of salaries and stipends.
The most important thing that Shibli acquired at Aligarh was his abiding concern for the plight of the community and realization of the imperative need to work for its uplift and taking it out of the morass in which it found itself. It was a natural outcome of his contact with Sir Syed. It provided a direction to him and gave him a purpose and objective to work for. It fired his imagination and opened up new horizons before his eyes. This concern remained with him throughout his life. At Aligarh he came into contact with European scholars. He developed very close and friendly relations with Professor T. W. Arnold and learnt from him modern methods of research and scholarship, which he put to maximum use in putting across his own views and researches. He learnt French from him and taught him Arabic. He has referred to him as a friend and a mentor. It was here that he had access to the works of the orientalists and became painfully conscious of the great need to do something to resist and stop their onslaught against Islam and the Muslims and it determined the course of his future academic activities. He was a voracious reader and at Aligarh he had access to a virtual treasure of rare books to satisfy his thirst. Sir Syed’s library was perhaps the best library of its kind during those days in the entire subcontinent. It had an excellent collection of Arabic and Persian books of great Muslim scholars, which were being published in Europe and which, according to Shibli himself, were still beyond the reach of scholars even in Egypt. Seeing Shibli’s interest in scholarly pursuits, Sir Syed had allowed him free access to his library. This opened up new vistas of research and scholarship before him. The results of his researches delighted and amazed even great scholars. Sir Syed was deeply impressed by his scholarship and began to rely more and more on him in his researches. He built a banglow for him near his residence so that he could have easy access to his library. They spent much time together discussing scholarly subjects of mutual interest. Shibli had a very high opinion about Sir Syed’s great qualities of mind and heart. This mutual respect and appreciation for each other found expression on many occasions and forms a shining chapter of Aligarh’s history.
The contribution of Shibli to the Aligarh movement and his services in furthering its cause are varied and many. First of all he was a committed and dedicated teacher and was fully alive to his responsibility towards educating and building the character of his students and molding their views. His erudition, scholarship, vast knowledge of Islam and Islamic history and his ability to effectively communicate with them enabled him to establish effective rapport with his students. This he used to create in the students an interest in Islam and instill a sense of pride and belonging to its glorious past. He always tried to uphold the sublime traditions of Islamic civilization and did not inculcate in his students a sense of loyalty to the British or interest in western civilization. He always emphasized Islamic values in his teachings, lectures and writings.
He used every available forum to educate and train the students to be able to fulfil their role in the society and to retain the distinctive mark of having been students of the M. A. O. College. Besides the union where students acquired debating and oratory skills, there was an association with the name of Ikhwan us Safa. It was a forum where students were trained in Urdu speaking. He actively participated in both these forums and gave talks and lectures there to instruct and guide the students. He established a new forum for training students in speaking and writing Arabic and took keen interest in its development. When Aligarh Gazette decided to publish an Urdu supplement, its charge was given to him. Later, it acquired a separate identity of its own and came to be known as Aligarh Magazine. Some of his important writings initially appeared in this magazine. Through this magazine he trained a generation of students in writing Urdu.
An important aspect of Aligarh Movement was Sir Syed’s desire to retain the Islamic identity while acquiring modern education and acquainting oneself with the western values. Modern education at the cost of religion was not acceptable to him. He was very clear on this point and his pronouncements on the subject are too well known to bear repetition. He never wanted to impose his own religious ideas on the students or include his writings in the curriculum of the College. The religious aspect of the College was left entirely to the care of a graduate of the famous seat of religious learning, Darul Ulum at Deoband, Maulana Abdullah Ansari. Maulana Ansari was not only a product of that great seat of Islamic education but he was also son in law of Maulana Muhammad Qasim Nanatuwi, the founder of the Darul Ulum. Shibli was professor of Arabic and Persian and technically religious instruction was not one of his concerns. But it would appear in the light of the available evidence on the subject that his role in inculcating in the students an attachment with the religion was by far the most significant. To achieve this end he adopted various means and employed different methods besides personal contacts. He was very closely associated with Lujnatus Salat, an association that was formed to ensure punctual performance of five times prayers among the students and was proud of his own role in making it a success. Sir Syed entrusted him the responsibility of giving lectures to the students on the meaning and interpretation of the Holy Qur'an, a responsibility that he performed with great earnestness and enthusiasm. It became very popular among the students. When Maulana Abdullah Ansari was appointed, Shibli expressed his desire to be relieved of this responsibility but Sir Syed would not agree. He therefore continued to perform this responsibility till the end of his stay at Aligarh. Maulana Muhammad Ali Jauhar had observed that his interest in the Holy Book goes back to these lectures. There must have been many others who were inspired by his expositions of the meaning and exegesis of the Holy Qur'an.
On the instance of Sir Syed he compiled a book on the early history of Islam titled Bada’ ul Islam (The Beginning of Islam) to be included in the syllabus of Theology. This book was translated into Persian by his cousin and pupil, Hamiduddin Farahi, who was a student of the College at that time and later rose to be the greatest scholar of Quranics in modern times. It was included in the curriculum of Persian. The function celebrating the birth of the Prophet had become a hallmark of the University. It is interesting to note that it was begun by Shibli to acquaint the students with the life account of our beloved Prophet, a theme that was destined to emerge as the main interest of his life and for which he received universal acclaim. In the beginning it was held at his residence but as it could not accommodate all those who wanted to attend it, the venue was shifted to some other place. Besides these, his writings, poems and lectures went a long way in instilling in the students a deep sense of attachment to the religious and cultural moorings of Islam. He was a source of inspiration and a role model to the students in this regard. It could be seen that in this particular sphere he made significant contribution in realising and furthering some of the basic objectives of the Aligarh Movement.
As noted above, he was a poet of great excellence. In the academic circles of the College he was first introduced as an excellent poet. His poetic talent was used in the service of the College and furthering of the objectives of the Aligarh Movement. Keeping with the traditions of the time, important personalities were welcomed at the College with a Qasida and it was invariably his responsibility to compose and present it on behalf of the College. It would seem that he did not relish this job which smacked of flattery still he did it in the interest of the College. He also presented his poetic compositions at the annual sessions of Educational Conference. One of his most stirring poetical compositions “Masnavi Subh-e Ummid” was presented at the 1885 session of the conference. After depicting the hopeless situation in which the Muslims of India found themselves, he makes a very forceful presentation of the Aligarh Movement and its objectives and considers it as the morning of hope for those who had lost all hope. It contains one of the finest portrayals of Sir Syed and his dedication to his mission. There could be little doubt about the fact that his poetic compositions rendered yeoman service in furthering the objectives of the Aligarh Movement and his forceful voice was an asset and a source of great strength for the Movement.
Shibli had written some polemical writings to his credit before his joining the College. But his career as a writer and author in fact began at Aligarh. Here he had access to the books that were published in Europe and Egypt and these introduced him to a world that was not known to him before. Sir Syed’s library was perhaps the richest repository of such books in the entire Subcontinent and Shibli had full access to it. His discussions with Sir Syed introduced him to new ideas in the fields of literature, history and other areas of learning. Shibli’s scholarly exploits are varied and many but his greatest contributions are in the field of history and sirat. He has been called the first teacher of Indian Muslims in history and rightly so. The book that seems to have stimulated his interest in the study of history was Gibbon’s history of Rome. Sir Syed had got it translated into Urdu for his personal use. Thereafter history became the field of his main interest and his researches in Muslim history have acquired legendary status that has been celebrated by succeeding generations of Muslim scholars. There could be little doubt that Sir Syed’s writings on the Muslim history particularly Khutbat-i Ahmadiyya that he wrote to dispel the allegations and malicious insinuations contained in the Life of Mohamet of William Muir must have inspired him and convinced him of the imperative need of meeting the onslaught unleashed by the Orientalists against Islam and the Prophet. Shibli’s achievements in the field are unrivalled but it would be useful to remember that the trend was set by Sir Syed who was first to stand up against the scholarly tyranny of the west against Islam. Shibli, however, was a perfectionist and he thought it necessary to first fully equip himself with all the essential means and resources for this onerous task before accepting the challenge and throwing down the gauntlet. From the date of joining the College till 1887 he seems to have been mainly engaged in study and preparation for the task that he had set for himself. Though his reputation as a scholar was established he contented himself with expressing his ideas and concerns for the community and the urgent need for reform mostly through the medium of poetry.
In 1892 Shibli undertook an academic journey to collect necessary material for his proposed book al Faruq. This took him to Constantinople (Istanbul), Cairo, al Quds and Beirut. This was first journey of this kind by a professor of the College. Sir Syed had gone to England before he launched his movement for the establishment of the College to collect material for his rebuttal of William Muir’s infamous book on the life of Prophet. Among the professors of the College, however, Shibli was first to have done so. In a way he was the first ambassador of the Indian Muslims to Turkey and was instrumental in establishing first contacts of the Muslims of South Asia with that region. This shows his thirst for knowledge and spirit of enquiry. This journey was undertaken with his personal resources and without any help from any outside agency. He spent six months on this academic tour, most of which was spent in Constantinople, scouring its many libraries for the books that he needed. Most of the books that he needed were still in manuscript form. The libraries were situated at considerable distance from each other and he had to walk for miles to go from one library to the other and it was very tiring but he bore it cheerfully as a labour of love. Academically this tour was a great success but the general conditions of the Muslim countries he visited greatly dismayed and depressed him. He had gone from a country that was under the subjugation of others to those which were free and masters of their own destiny. He made it a point to meet the scholars and visit the academic institutions there. But to his great dismay same ailments seemed to be infecting those Muslim countries as well, which were the bane of Muslim society in India. He found the great divide between the old and new systems of education particularly very disturbing because his studies had convinced him that without a judicious combination of the two systems there would be no possibility of progress for the Muslims in the modern times. But living and breathing in a free country was an experience in itself. In recognition of his great academic achievements and service for the community, the Ottoman government awarded him Tamgha-i Majidi. It was first such honour achieved by a professor of Aligarh. It brought fame not only to Shibli but also to Aligarh where he belonged. Theoretically, Ottoman Sultan was still considered as the head of the Muslims and a symbol of the unity of the community. And therefore recognition of a scholar by him was indeed a matter of great honour. Shibli took the name and fame of the College wherever he went and was instrumental in introducing the College to the academic circles of the countries he visited. Those who came into contact with him were deeply impressed by his great scholarship and depth of knowledge. This was bound to create favourable impression about the institution where he taught. Among those whom he met at Cairo was included the great Egyptian scholar Mufti Muhammad Abduhu. He spent considerable time at the grand al Azhar University discussing with the Ulama matters of mutual interest and looking for books in its library. On his return he was felicitated both by the staff of the school and the College. Sir Syed also attended the felicitations.
In 1894 Shibli was granted the title of Shams ul Ulama by the British Government. It was the firs title that was granted to a professor of the College by the government. Keeping in mind the fact that Shibli had not yet crossed 37 years of his age and during those days grant of such titles was not very common, this event was considered to be very significant. Besides Sir Syed none of his associates had received any title from the government so far. Even such eminent luminaries and members of Aligarh fraternity as Hali and Nazir Ahmad received it much later. There were celebrations in the College. Ikhwan us Safa and Lujnat ul Adab held a joint function on January 19, 1894 to felicitate Shibli on the receipt of this honour. Among others, it was attended by Sir Syed, Syed Mahmud, Muhsin ul Mulk, Hali, Muzammilullah Khan, Theodore Beck and Arnold. The meeting was chaired by Muhsin ul Mulk. Besides others, Hali also presented a congratulatory poem in Arabic which was appropriately titled “From friend to friend”. Among the students Hamid ud din Farahi, Zafar Ali Khan and Ghulam us Saqlain were included among those who spoke on the occasion and presented their poetic compositions. The high academic standards of the students of those days could be assessed from the fact that majority of the poetic compositions of the students presented on the occasion were either in Arabic or Persian. On February 17 another function was held in the Strachey Hall, which was attended by the European officers, their ladies, notables of Aligarh and the College community. In this function the title and the robe of honour (khil’at) was officially conferred on him.
Under the influence of the Aligarh Movement and realising the imperative need of introducing modern education to the Muslims, soon after his joining of the College Shibli had founded a school at Azamgarh with the name of National School in 1883. By 1895 it was upgraded as a High School. After independence it became a Post Graduate College with the name of Shibli National Post Graduate College. At present it is the best minority college in the province of Uttar Pradesh with post graduate facilities in all the main branches of Science and a number of subjects in Arts and Social Sciences. It also offers courses in law, commerce and education. It has all the potential of being developed as a university. Over a period of more than a century since it has been in existence it has continued to fulfil the same objectives in the region of Eastern U. P. which Aligarh Movement tried to propagate and popularise among the Muslims.
In 1895 he was nominated as a member of the Faculty of Arts and Board of Studies of Allahabad University. It may be recalled here that M. A. O. College was affiliated to Allahabad University before it became Aligarh Muslim University. Around that time a move was afoot to remove Persian as a subject from the syllabi of the University as its syllabus was considered to be below standard. Due to his intervention it was retained and Shibli was asked to prepare a new and suitable syllabus. He prepared a standard syllabus for this purpose. The course of study that he prepared continued to be taught at the university for many years. Shibli used to give a portion of the income that accrued to him from this course to the College fund.
Sir Syed died on March 27, 1898. Shibli left the College after few months. First he took leave for six months in May and after the expiry of the leave, he tendered his resignation form the service of the College. Thus the relationship that had that had begun in 1882 and had lasted for sixteen years that saw Shibli achieve glory and fame, came to an end. It may, however, be useful to remember in this context that in spite of all the admiration of Shibli for Sir Syed and appreciation of Sir Syed for the unusual calibre and talent of Shibli, there were a number of issues on which they differed. Men of substance do not agree with each other on each and every point. It was only natural that men of such stature as Sir Syed and Shibli would differ on some issues. It does not seem to be a coincidence that Shibli continued to serve the College as long as Sir Syed was alive in spite of whatever differences he might have had with him and in spite of the fact that he had been contemplating to leave thee College for quite some time. It was only after his death that he found it necessary to severe his relationship with the College. Even long after he had left Aligarh, there were moves particularly during the stewardship of Muhsinul Mulk to revive his association with the College. It would appear that Shibli was not averse to the idea but some how it did not materialise. Shibli lived another eighteen years. These years saw his talents blossom to the full. He authored many great books on a variety of subjects with equal ease and felicity. One is struck with wonder on the range of his interest. On every subject that he did chose, he wrote with compelling authority and beauty. But the crowning glory of his scholarship was the biography of the Prophet, peace be on him, for which he received universal acclaim and which remains unsurpassed even today. He founded many institutions and participated in many movements. These include, among others, Darul Musannifin Shibli Academy, Nadwatul Ulama and Madrastul Islah. His role in mobilising assistance and support for Turkey was very important. He did not actively participate in politics but supported the Congress from the very beginning. These and many other aspects of his life are no doubt very important but they are out of our purview here. In the midst of the plethora of real and alleged differences of Shibli with Sir Syed and Aligarh Movement, it would be useful to remember that after Sir Syed Shibli was the most towering personality among the galaxy of great men who had gathered around him and he made enormous contribution towards furthering the objectives of the Aligarh Movement.
Muhammad Shibli Nomani
Born 3rd June 1857 in Bindawal Azamgarh (UP)
Died on 18th November 1914 in Azamgarh (UP)
Father : Shaikh Habibullah
Mother: Moqeema Khatoon (d/o Mr.Qurban Ahmad, Phariha Azamgarh)
Wife: Majidunnisa (Married 1876-77)
Brothers : Mahdi Hasan, Mohammad Ishaq, Mohammad Junaid, Mohammad
Children : Hamid Hassan Nomani , Rabia Khatoon , Jannutul Fatima
Teachers: Maulana Farooq Chirayyakuti, Chirayyakot Azamgarh, Maulana Irshad Husain, Rampur, Maulana Faiz ul Hasan Saharanpuri, Lahore, Maulana Ahmad Ali Saharanpuri
MAO College Association: 1882 – 1898, Professor of Persian and Arabic
Founder Editor: The Aligarh Magazine (Urdu)-1891
Famous Students:
Hamid ud din Farahi, Abul Kalam Azad, Saiyid Sulaiman Nadvi, Muhammad Ali Jauhar, Zafar Ali Khan, Sajjad Haider Yaldram, Aziz Mirza, Masud Ali Mahvi, Abdus Salam Nadvi, Abdul Bari Nadvi, Shibli Mutakallim Nadvi
Books :
Seerat-un-Nabi – 7 Volumes (co-edited by Syed Sulaiman Nadvi), Muqadmat-Seeratun Nabi, Al-Farooq : Biography of Hazrat Omar Farooq (R.A.), Al-Ghazali, Al-Mamoon , Seerat-un-Noman, Swaneh-Maulana Roomi, Al-Kalam, Ilmul-Kalam, Safar Nama Room-Misr-o- Shaam, Sherul-Ajam -5 Volumes, Kuliyat-e-Shibli (Urdu), Kuliyat-e-Shibli (Farsi), Mawazenah Anees-o-Dabeer, Al-Inteqar, Auragzeb Alamgeer per Ek Nazar
Copyright © 2010 TheMulsim.ca. All rights reserved.
--
--~--~---------~--~----~------------~-------~--~----~
To unsubscribe from this group, send email to
nrindians+unsubscribe@googlegroups.com
-~----------~----~----~----~------~----~------~--~---
Reply Forward
Your message has been sent.
Reply
|Muduvai Hidayath to bcc: moh
show details 12:42 PM (0 minutes ago)
- Show quoted text -
---------- Forwarded message ----------
From: bazmehindustani
Date: Sat, Apr 17, 2010 at 2:44 AM
Subject: [nrindians] Allama Shibli and Aligarh Movement (TheMuslim.ca)
To: nrindians@googlegroups.com
http://themuslim.ca/2010/03/28/allama-shibli-and-aligarh-movement/print/
Allama Shibli and Aligarh Movement
Darul Musannefin Shibli Academy
MUHAMMAD Shibli Nomani (1857-1914) more popularly known as Shibli Nomani or even simply as Shibli was born in a respected family of landed aristocracy in Bindawal, a village of Azamgarh district in eastern U.P. in 1857. Thus Shibli was born while the first war of independence was at its peak. Azamgarh and surrounding areas were particularly affected by its patriotic fervour. It was a matter of symbolic significance that on the day of his birth the freedom fighters broke open the gates of district jail and set free the prisoners incarcerated there. He took his first breaths in this highly surcharged patriotic and rebellious atmosphere. It was bound to have an abiding influence on the thinking and attitudes of Shibli in the days to come. He had imbibed the indomitable spirit of independence in his cradle and it remained with him as a distinctive trait of his personality throughout his life.
Shibli occupies a very important place in the history of Muslim community in modern India. His role in revitalizing and reviving the community is enormous. By his scholarly and intellectual attainments, he revived the memories of the great scholars of our past. He was an accomplished scholar of Islamic sciences and Arabic and Persian languages and literature. He was a prolific writer of Urdu both in prose and poetry. He was a prose writer of great excellence who remains unrivalled for the literary elegance and beauty of his writings. His poetry, both in Persian and Urdu, was of a very high order and excellence. He is considered as the last great poet of Persian in India. His historical writings opened new vistas and touched unprecedented heights of scholarly depth, incisive interpretation, deep insight, penetrating criticism and refreshing approach. It earned for him the title of the first teacher of history of the Indian Muslims, an honour that he thoroughly deserved. By his powerful writings he not only defended Islam against the ideological onslaught of the orientalists but eminently succeeded in creating a deep and abiding sense of pride, attachment and belonging with the past among the Indian Muslims. His personality was multifaceted and his contributions are immense and multidimensional. The people whom he taught, trained and influenced are legion and the exact nature and magnitude of their contribution in the fields of their interest is difficult to assess. Among them are included such illustrious personalities as Hamid ud din Farahi, Abul Kalam Azad, Saiyid Sulaiman Nadvi, Muhammad Ali Jauhar, Zafar Ali Khan, Sajjad Haider Yaldram, Aziz Mirza, Masud Ali Mahvi, Abdus Salam Nadvi, Abdul Bari Nadvi to name only a few. He built many institutions that continue to play a vital role in the life of the community. Darul Musannifin Shibli Academy had no parallel in the Sub Continent as a centre of historical research and publication. He was an Alim, scholar, educationist, reformer, historian, litterateur and much more. It is, therefore, not possible to attempt even a brief survey of his varied accomplishments and contributions in a small article. The endeavour here therefore would be confined to a brief study of his association with Aligarh and the contribution that he made to the Aligarh Movement.
1881 proved to be a turning point in his life. In that year he went to Aligarh along with his father to pay a visit to his younger brother, Mahdi Hasan, who was a student at M. A. O. College. In this journey he also met Sir Syed, a meeting that was destined to change his life and give it a new purpose, meaning and direction. In accordance with the traditions of the time he presented an Arabic Qasida (Ode) in praise of Sir Syed. Contrary to the style of those days, it was composed in the style of classical Arabic poetry. Sir Syed was impressed by it as he could see through it the great creative genius of the writer. He published it in Aligarh Gazette with a note of appreciation. This paved the way for Shibli’s eventual appointment at Aligarh. A new star of matchless brightness was to impart its lustre to the intellectual firmament of Aligarh and the conditions for this were created on this occasion.
In 1882 there was a vacancy for a teacher to teach Arabic and Persian languages in the College. Towards the end of January Shibli was appointed as Professor of Persian and Assistant Professor of Arabic. He joined his duty on 1st of February 1882. He spent next sixteen years at Aligarh. Initially his salary was fixed at Rs. Forty a month. Shibli belonged to a well to do family. He seems to have felt deeply hurt at this paltry salary. But he also seems to have realised the immense possibilities that Aligarh offered to the growth of his intellectual faculties and attainment of academic excellence. He settled for the later. There could not have been a better bargain. Later in 1886, he was promoted as Professor of Arabic as well and his salary was also raised accordingly. Ultimately it rose to Rs. 100 per month. But the extremely vital role that he was destined to play in the uplift of the College, furtherance of the objectives of the Aligarh Movement and enlightenment of the Muslim community of the Subcontinent could not be determined and understood in terms of salaries and stipends.
The most important thing that Shibli acquired at Aligarh was his abiding concern for the plight of the community and realization of the imperative need to work for its uplift and taking it out of the morass in which it found itself. It was a natural outcome of his contact with Sir Syed. It provided a direction to him and gave him a purpose and objective to work for. It fired his imagination and opened up new horizons before his eyes. This concern remained with him throughout his life. At Aligarh he came into contact with European scholars. He developed very close and friendly relations with Professor T. W. Arnold and learnt from him modern methods of research and scholarship, which he put to maximum use in putting across his own views and researches. He learnt French from him and taught him Arabic. He has referred to him as a friend and a mentor. It was here that he had access to the works of the orientalists and became painfully conscious of the great need to do something to resist and stop their onslaught against Islam and the Muslims and it determined the course of his future academic activities. He was a voracious reader and at Aligarh he had access to a virtual treasure of rare books to satisfy his thirst. Sir Syed’s library was perhaps the best library of its kind during those days in the entire subcontinent. It had an excellent collection of Arabic and Persian books of great Muslim scholars, which were being published in Europe and which, according to Shibli himself, were still beyond the reach of scholars even in Egypt. Seeing Shibli’s interest in scholarly pursuits, Sir Syed had allowed him free access to his library. This opened up new vistas of research and scholarship before him. The results of his researches delighted and amazed even great scholars. Sir Syed was deeply impressed by his scholarship and began to rely more and more on him in his researches. He built a banglow for him near his residence so that he could have easy access to his library. They spent much time together discussing scholarly subjects of mutual interest. Shibli had a very high opinion about Sir Syed’s great qualities of mind and heart. This mutual respect and appreciation for each other found expression on many occasions and forms a shining chapter of Aligarh’s history.
The contribution of Shibli to the Aligarh movement and his services in furthering its cause are varied and many. First of all he was a committed and dedicated teacher and was fully alive to his responsibility towards educating and building the character of his students and molding their views. His erudition, scholarship, vast knowledge of Islam and Islamic history and his ability to effectively communicate with them enabled him to establish effective rapport with his students. This he used to create in the students an interest in Islam and instill a sense of pride and belonging to its glorious past. He always tried to uphold the sublime traditions of Islamic civilization and did not inculcate in his students a sense of loyalty to the British or interest in western civilization. He always emphasized Islamic values in his teachings, lectures and writings.
He used every available forum to educate and train the students to be able to fulfil their role in the society and to retain the distinctive mark of having been students of the M. A. O. College. Besides the union where students acquired debating and oratory skills, there was an association with the name of Ikhwan us Safa. It was a forum where students were trained in Urdu speaking. He actively participated in both these forums and gave talks and lectures there to instruct and guide the students. He established a new forum for training students in speaking and writing Arabic and took keen interest in its development. When Aligarh Gazette decided to publish an Urdu supplement, its charge was given to him. Later, it acquired a separate identity of its own and came to be known as Aligarh Magazine. Some of his important writings initially appeared in this magazine. Through this magazine he trained a generation of students in writing Urdu.
An important aspect of Aligarh Movement was Sir Syed’s desire to retain the Islamic identity while acquiring modern education and acquainting oneself with the western values. Modern education at the cost of religion was not acceptable to him. He was very clear on this point and his pronouncements on the subject are too well known to bear repetition. He never wanted to impose his own religious ideas on the students or include his writings in the curriculum of the College. The religious aspect of the College was left entirely to the care of a graduate of the famous seat of religious learning, Darul Ulum at Deoband, Maulana Abdullah Ansari. Maulana Ansari was not only a product of that great seat of Islamic education but he was also son in law of Maulana Muhammad Qasim Nanatuwi, the founder of the Darul Ulum. Shibli was professor of Arabic and Persian and technically religious instruction was not one of his concerns. But it would appear in the light of the available evidence on the subject that his role in inculcating in the students an attachment with the religion was by far the most significant. To achieve this end he adopted various means and employed different methods besides personal contacts. He was very closely associated with Lujnatus Salat, an association that was formed to ensure punctual performance of five times prayers among the students and was proud of his own role in making it a success. Sir Syed entrusted him the responsibility of giving lectures to the students on the meaning and interpretation of the Holy Qur'an, a responsibility that he performed with great earnestness and enthusiasm. It became very popular among the students. When Maulana Abdullah Ansari was appointed, Shibli expressed his desire to be relieved of this responsibility but Sir Syed would not agree. He therefore continued to perform this responsibility till the end of his stay at Aligarh. Maulana Muhammad Ali Jauhar had observed that his interest in the Holy Book goes back to these lectures. There must have been many others who were inspired by his expositions of the meaning and exegesis of the Holy Qur'an.
On the instance of Sir Syed he compiled a book on the early history of Islam titled Bada’ ul Islam (The Beginning of Islam) to be included in the syllabus of Theology. This book was translated into Persian by his cousin and pupil, Hamiduddin Farahi, who was a student of the College at that time and later rose to be the greatest scholar of Quranics in modern times. It was included in the curriculum of Persian. The function celebrating the birth of the Prophet had become a hallmark of the University. It is interesting to note that it was begun by Shibli to acquaint the students with the life account of our beloved Prophet, a theme that was destined to emerge as the main interest of his life and for which he received universal acclaim. In the beginning it was held at his residence but as it could not accommodate all those who wanted to attend it, the venue was shifted to some other place. Besides these, his writings, poems and lectures went a long way in instilling in the students a deep sense of attachment to the religious and cultural moorings of Islam. He was a source of inspiration and a role model to the students in this regard. It could be seen that in this particular sphere he made significant contribution in realising and furthering some of the basic objectives of the Aligarh Movement.
As noted above, he was a poet of great excellence. In the academic circles of the College he was first introduced as an excellent poet. His poetic talent was used in the service of the College and furthering of the objectives of the Aligarh Movement. Keeping with the traditions of the time, important personalities were welcomed at the College with a Qasida and it was invariably his responsibility to compose and present it on behalf of the College. It would seem that he did not relish this job which smacked of flattery still he did it in the interest of the College. He also presented his poetic compositions at the annual sessions of Educational Conference. One of his most stirring poetical compositions “Masnavi Subh-e Ummid” was presented at the 1885 session of the conference. After depicting the hopeless situation in which the Muslims of India found themselves, he makes a very forceful presentation of the Aligarh Movement and its objectives and considers it as the morning of hope for those who had lost all hope. It contains one of the finest portrayals of Sir Syed and his dedication to his mission. There could be little doubt about the fact that his poetic compositions rendered yeoman service in furthering the objectives of the Aligarh Movement and his forceful voice was an asset and a source of great strength for the Movement.
Shibli had written some polemical writings to his credit before his joining the College. But his career as a writer and author in fact began at Aligarh. Here he had access to the books that were published in Europe and Egypt and these introduced him to a world that was not known to him before. Sir Syed’s library was perhaps the richest repository of such books in the entire Subcontinent and Shibli had full access to it. His discussions with Sir Syed introduced him to new ideas in the fields of literature, history and other areas of learning. Shibli’s scholarly exploits are varied and many but his greatest contributions are in the field of history and sirat. He has been called the first teacher of Indian Muslims in history and rightly so. The book that seems to have stimulated his interest in the study of history was Gibbon’s history of Rome. Sir Syed had got it translated into Urdu for his personal use. Thereafter history became the field of his main interest and his researches in Muslim history have acquired legendary status that has been celebrated by succeeding generations of Muslim scholars. There could be little doubt that Sir Syed’s writings on the Muslim history particularly Khutbat-i Ahmadiyya that he wrote to dispel the allegations and malicious insinuations contained in the Life of Mohamet of William Muir must have inspired him and convinced him of the imperative need of meeting the onslaught unleashed by the Orientalists against Islam and the Prophet. Shibli’s achievements in the field are unrivalled but it would be useful to remember that the trend was set by Sir Syed who was first to stand up against the scholarly tyranny of the west against Islam. Shibli, however, was a perfectionist and he thought it necessary to first fully equip himself with all the essential means and resources for this onerous task before accepting the challenge and throwing down the gauntlet. From the date of joining the College till 1887 he seems to have been mainly engaged in study and preparation for the task that he had set for himself. Though his reputation as a scholar was established he contented himself with expressing his ideas and concerns for the community and the urgent need for reform mostly through the medium of poetry.
In 1892 Shibli undertook an academic journey to collect necessary material for his proposed book al Faruq. This took him to Constantinople (Istanbul), Cairo, al Quds and Beirut. This was first journey of this kind by a professor of the College. Sir Syed had gone to England before he launched his movement for the establishment of the College to collect material for his rebuttal of William Muir’s infamous book on the life of Prophet. Among the professors of the College, however, Shibli was first to have done so. In a way he was the first ambassador of the Indian Muslims to Turkey and was instrumental in establishing first contacts of the Muslims of South Asia with that region. This shows his thirst for knowledge and spirit of enquiry. This journey was undertaken with his personal resources and without any help from any outside agency. He spent six months on this academic tour, most of which was spent in Constantinople, scouring its many libraries for the books that he needed. Most of the books that he needed were still in manuscript form. The libraries were situated at considerable distance from each other and he had to walk for miles to go from one library to the other and it was very tiring but he bore it cheerfully as a labour of love. Academically this tour was a great success but the general conditions of the Muslim countries he visited greatly dismayed and depressed him. He had gone from a country that was under the subjugation of others to those which were free and masters of their own destiny. He made it a point to meet the scholars and visit the academic institutions there. But to his great dismay same ailments seemed to be infecting those Muslim countries as well, which were the bane of Muslim society in India. He found the great divide between the old and new systems of education particularly very disturbing because his studies had convinced him that without a judicious combination of the two systems there would be no possibility of progress for the Muslims in the modern times. But living and breathing in a free country was an experience in itself. In recognition of his great academic achievements and service for the community, the Ottoman government awarded him Tamgha-i Majidi. It was first such honour achieved by a professor of Aligarh. It brought fame not only to Shibli but also to Aligarh where he belonged. Theoretically, Ottoman Sultan was still considered as the head of the Muslims and a symbol of the unity of the community. And therefore recognition of a scholar by him was indeed a matter of great honour. Shibli took the name and fame of the College wherever he went and was instrumental in introducing the College to the academic circles of the countries he visited. Those who came into contact with him were deeply impressed by his great scholarship and depth of knowledge. This was bound to create favourable impression about the institution where he taught. Among those whom he met at Cairo was included the great Egyptian scholar Mufti Muhammad Abduhu. He spent considerable time at the grand al Azhar University discussing with the Ulama matters of mutual interest and looking for books in its library. On his return he was felicitated both by the staff of the school and the College. Sir Syed also attended the felicitations.
In 1894 Shibli was granted the title of Shams ul Ulama by the British Government. It was the firs title that was granted to a professor of the College by the government. Keeping in mind the fact that Shibli had not yet crossed 37 years of his age and during those days grant of such titles was not very common, this event was considered to be very significant. Besides Sir Syed none of his associates had received any title from the government so far. Even such eminent luminaries and members of Aligarh fraternity as Hali and Nazir Ahmad received it much later. There were celebrations in the College. Ikhwan us Safa and Lujnat ul Adab held a joint function on January 19, 1894 to felicitate Shibli on the receipt of this honour. Among others, it was attended by Sir Syed, Syed Mahmud, Muhsin ul Mulk, Hali, Muzammilullah Khan, Theodore Beck and Arnold. The meeting was chaired by Muhsin ul Mulk. Besides others, Hali also presented a congratulatory poem in Arabic which was appropriately titled “From friend to friend”. Among the students Hamid ud din Farahi, Zafar Ali Khan and Ghulam us Saqlain were included among those who spoke on the occasion and presented their poetic compositions. The high academic standards of the students of those days could be assessed from the fact that majority of the poetic compositions of the students presented on the occasion were either in Arabic or Persian. On February 17 another function was held in the Strachey Hall, which was attended by the European officers, their ladies, notables of Aligarh and the College community. In this function the title and the robe of honour (khil’at) was officially conferred on him.
Under the influence of the Aligarh Movement and realising the imperative need of introducing modern education to the Muslims, soon after his joining of the College Shibli had founded a school at Azamgarh with the name of National School in 1883. By 1895 it was upgraded as a High School. After independence it became a Post Graduate College with the name of Shibli National Post Graduate College. At present it is the best minority college in the province of Uttar Pradesh with post graduate facilities in all the main branches of Science and a number of subjects in Arts and Social Sciences. It also offers courses in law, commerce and education. It has all the potential of being developed as a university. Over a period of more than a century since it has been in existence it has continued to fulfil the same objectives in the region of Eastern U. P. which Aligarh Movement tried to propagate and popularise among the Muslims.
In 1895 he was nominated as a member of the Faculty of Arts and Board of Studies of Allahabad University. It may be recalled here that M. A. O. College was affiliated to Allahabad University before it became Aligarh Muslim University. Around that time a move was afoot to remove Persian as a subject from the syllabi of the University as its syllabus was considered to be below standard. Due to his intervention it was retained and Shibli was asked to prepare a new and suitable syllabus. He prepared a standard syllabus for this purpose. The course of study that he prepared continued to be taught at the university for many years. Shibli used to give a portion of the income that accrued to him from this course to the College fund.
Sir Syed died on March 27, 1898. Shibli left the College after few months. First he took leave for six months in May and after the expiry of the leave, he tendered his resignation form the service of the College. Thus the relationship that had that had begun in 1882 and had lasted for sixteen years that saw Shibli achieve glory and fame, came to an end. It may, however, be useful to remember in this context that in spite of all the admiration of Shibli for Sir Syed and appreciation of Sir Syed for the unusual calibre and talent of Shibli, there were a number of issues on which they differed. Men of substance do not agree with each other on each and every point. It was only natural that men of such stature as Sir Syed and Shibli would differ on some issues. It does not seem to be a coincidence that Shibli continued to serve the College as long as Sir Syed was alive in spite of whatever differences he might have had with him and in spite of the fact that he had been contemplating to leave thee College for quite some time. It was only after his death that he found it necessary to severe his relationship with the College. Even long after he had left Aligarh, there were moves particularly during the stewardship of Muhsinul Mulk to revive his association with the College. It would appear that Shibli was not averse to the idea but some how it did not materialise. Shibli lived another eighteen years. These years saw his talents blossom to the full. He authored many great books on a variety of subjects with equal ease and felicity. One is struck with wonder on the range of his interest. On every subject that he did chose, he wrote with compelling authority and beauty. But the crowning glory of his scholarship was the biography of the Prophet, peace be on him, for which he received universal acclaim and which remains unsurpassed even today. He founded many institutions and participated in many movements. These include, among others, Darul Musannifin Shibli Academy, Nadwatul Ulama and Madrastul Islah. His role in mobilising assistance and support for Turkey was very important. He did not actively participate in politics but supported the Congress from the very beginning. These and many other aspects of his life are no doubt very important but they are out of our purview here. In the midst of the plethora of real and alleged differences of Shibli with Sir Syed and Aligarh Movement, it would be useful to remember that after Sir Syed Shibli was the most towering personality among the galaxy of great men who had gathered around him and he made enormous contribution towards furthering the objectives of the Aligarh Movement.
Muhammad Shibli Nomani
Born 3rd June 1857 in Bindawal Azamgarh (UP)
Died on 18th November 1914 in Azamgarh (UP)
Father : Shaikh Habibullah
Mother: Moqeema Khatoon (d/o Mr.Qurban Ahmad, Phariha Azamgarh)
Wife: Majidunnisa (Married 1876-77)
Brothers : Mahdi Hasan, Mohammad Ishaq, Mohammad Junaid, Mohammad
Children : Hamid Hassan Nomani , Rabia Khatoon , Jannutul Fatima
Teachers: Maulana Farooq Chirayyakuti, Chirayyakot Azamgarh, Maulana Irshad Husain, Rampur, Maulana Faiz ul Hasan Saharanpuri, Lahore, Maulana Ahmad Ali Saharanpuri
MAO College Association: 1882 – 1898, Professor of Persian and Arabic
Founder Editor: The Aligarh Magazine (Urdu)-1891
Famous Students:
Hamid ud din Farahi, Abul Kalam Azad, Saiyid Sulaiman Nadvi, Muhammad Ali Jauhar, Zafar Ali Khan, Sajjad Haider Yaldram, Aziz Mirza, Masud Ali Mahvi, Abdus Salam Nadvi, Abdul Bari Nadvi, Shibli Mutakallim Nadvi
Books :
Seerat-un-Nabi – 7 Volumes (co-edited by Syed Sulaiman Nadvi), Muqadmat-Seeratun Nabi, Al-Farooq : Biography of Hazrat Omar Farooq (R.A.), Al-Ghazali, Al-Mamoon , Seerat-un-Noman, Swaneh-Maulana Roomi, Al-Kalam, Ilmul-Kalam, Safar Nama Room-Misr-o- Shaam, Sherul-Ajam -5 Volumes, Kuliyat-e-Shibli (Urdu), Kuliyat-e-Shibli (Farsi), Mawazenah Anees-o-Dabeer, Al-Inteqar, Auragzeb Alamgeer per Ek Nazar
Copyright © 2010 TheMulsim.ca. All rights reserved.
--
MUDUVAI HIDAYATH
www.imandubai.org
www.mudukulathur.com
Allama Shibli and Aligarh Movement
Darul Musannefin Shibli Academy
MUHAMMAD Shibli Nomani (1857-1914) more popularly known as Shibli Nomani or even simply as Shibli was born in a respected family of landed aristocracy in Bindawal, a village of Azamgarh district in eastern U.P. in 1857. Thus Shibli was born while the first war of independence was at its peak. Azamgarh and surrounding areas were particularly affected by its patriotic fervour. It was a matter of symbolic significance that on the day of his birth the freedom fighters broke open the gates of district jail and set free the prisoners incarcerated there. He took his first breaths in this highly surcharged patriotic and rebellious atmosphere. It was bound to have an abiding influence on the thinking and attitudes of Shibli in the days to come. He had imbibed the indomitable spirit of independence in his cradle and it remained with him as a distinctive trait of his personality throughout his life.
Shibli occupies a very important place in the history of Muslim community in modern India. His role in revitalizing and reviving the community is enormous. By his scholarly and intellectual attainments, he revived the memories of the great scholars of our past. He was an accomplished scholar of Islamic sciences and Arabic and Persian languages and literature. He was a prolific writer of Urdu both in prose and poetry. He was a prose writer of great excellence who remains unrivalled for the literary elegance and beauty of his writings. His poetry, both in Persian and Urdu, was of a very high order and excellence. He is considered as the last great poet of Persian in India. His historical writings opened new vistas and touched unprecedented heights of scholarly depth, incisive interpretation, deep insight, penetrating criticism and refreshing approach. It earned for him the title of the first teacher of history of the Indian Muslims, an honour that he thoroughly deserved. By his powerful writings he not only defended Islam against the ideological onslaught of the orientalists but eminently succeeded in creating a deep and abiding sense of pride, attachment and belonging with the past among the Indian Muslims. His personality was multifaceted and his contributions are immense and multidimensional. The people whom he taught, trained and influenced are legion and the exact nature and magnitude of their contribution in the fields of their interest is difficult to assess. Among them are included such illustrious personalities as Hamid ud din Farahi, Abul Kalam Azad, Saiyid Sulaiman Nadvi, Muhammad Ali Jauhar, Zafar Ali Khan, Sajjad Haider Yaldram, Aziz Mirza, Masud Ali Mahvi, Abdus Salam Nadvi, Abdul Bari Nadvi to name only a few. He built many institutions that continue to play a vital role in the life of the community. Darul Musannifin Shibli Academy had no parallel in the Sub Continent as a centre of historical research and publication. He was an Alim, scholar, educationist, reformer, historian, litterateur and much more. It is, therefore, not possible to attempt even a brief survey of his varied accomplishments and contributions in a small article. The endeavour here therefore would be confined to a brief study of his association with Aligarh and the contribution that he made to the Aligarh Movement.
1881 proved to be a turning point in his life. In that year he went to Aligarh along with his father to pay a visit to his younger brother, Mahdi Hasan, who was a student at M. A. O. College. In this journey he also met Sir Syed, a meeting that was destined to change his life and give it a new purpose, meaning and direction. In accordance with the traditions of the time he presented an Arabic Qasida (Ode) in praise of Sir Syed. Contrary to the style of those days, it was composed in the style of classical Arabic poetry. Sir Syed was impressed by it as he could see through it the great creative genius of the writer. He published it in Aligarh Gazette with a note of appreciation. This paved the way for Shibli’s eventual appointment at Aligarh. A new star of matchless brightness was to impart its lustre to the intellectual firmament of Aligarh and the conditions for this were created on this occasion.
In 1882 there was a vacancy for a teacher to teach Arabic and Persian languages in the College. Towards the end of January Shibli was appointed as Professor of Persian and Assistant Professor of Arabic. He joined his duty on 1st of February 1882. He spent next sixteen years at Aligarh. Initially his salary was fixed at Rs. Forty a month. Shibli belonged to a well to do family. He seems to have felt deeply hurt at this paltry salary. But he also seems to have realised the immense possibilities that Aligarh offered to the growth of his intellectual faculties and attainment of academic excellence. He settled for the later. There could not have been a better bargain. Later in 1886, he was promoted as Professor of Arabic as well and his salary was also raised accordingly. Ultimately it rose to Rs. 100 per month. But the extremely vital role that he was destined to play in the uplift of the College, furtherance of the objectives of the Aligarh Movement and enlightenment of the Muslim community of the Subcontinent could not be determined and understood in terms of salaries and stipends.
The most important thing that Shibli acquired at Aligarh was his abiding concern for the plight of the community and realization of the imperative need to work for its uplift and taking it out of the morass in which it found itself. It was a natural outcome of his contact with Sir Syed. It provided a direction to him and gave him a purpose and objective to work for. It fired his imagination and opened up new horizons before his eyes. This concern remained with him throughout his life. At Aligarh he came into contact with European scholars. He developed very close and friendly relations with Professor T. W. Arnold and learnt from him modern methods of research and scholarship, which he put to maximum use in putting across his own views and researches. He learnt French from him and taught him Arabic. He has referred to him as a friend and a mentor. It was here that he had access to the works of the orientalists and became painfully conscious of the great need to do something to resist and stop their onslaught against Islam and the Muslims and it determined the course of his future academic activities. He was a voracious reader and at Aligarh he had access to a virtual treasure of rare books to satisfy his thirst. Sir Syed’s library was perhaps the best library of its kind during those days in the entire subcontinent. It had an excellent collection of Arabic and Persian books of great Muslim scholars, which were being published in Europe and which, according to Shibli himself, were still beyond the reach of scholars even in Egypt. Seeing Shibli’s interest in scholarly pursuits, Sir Syed had allowed him free access to his library. This opened up new vistas of research and scholarship before him. The results of his researches delighted and amazed even great scholars. Sir Syed was deeply impressed by his scholarship and began to rely more and more on him in his researches. He built a banglow for him near his residence so that he could have easy access to his library. They spent much time together discussing scholarly subjects of mutual interest. Shibli had a very high opinion about Sir Syed’s great qualities of mind and heart. This mutual respect and appreciation for each other found expression on many occasions and forms a shining chapter of Aligarh’s history.
The contribution of Shibli to the Aligarh movement and his services in furthering its cause are varied and many. First of all he was a committed and dedicated teacher and was fully alive to his responsibility towards educating and building the character of his students and molding their views. His erudition, scholarship, vast knowledge of Islam and Islamic history and his ability to effectively communicate with them enabled him to establish effective rapport with his students. This he used to create in the students an interest in Islam and instill a sense of pride and belonging to its glorious past. He always tried to uphold the sublime traditions of Islamic civilization and did not inculcate in his students a sense of loyalty to the British or interest in western civilization. He always emphasized Islamic values in his teachings, lectures and writings.
He used every available forum to educate and train the students to be able to fulfil their role in the society and to retain the distinctive mark of having been students of the M. A. O. College. Besides the union where students acquired debating and oratory skills, there was an association with the name of Ikhwan us Safa. It was a forum where students were trained in Urdu speaking. He actively participated in both these forums and gave talks and lectures there to instruct and guide the students. He established a new forum for training students in speaking and writing Arabic and took keen interest in its development. When Aligarh Gazette decided to publish an Urdu supplement, its charge was given to him. Later, it acquired a separate identity of its own and came to be known as Aligarh Magazine. Some of his important writings initially appeared in this magazine. Through this magazine he trained a generation of students in writing Urdu.
An important aspect of Aligarh Movement was Sir Syed’s desire to retain the Islamic identity while acquiring modern education and acquainting oneself with the western values. Modern education at the cost of religion was not acceptable to him. He was very clear on this point and his pronouncements on the subject are too well known to bear repetition. He never wanted to impose his own religious ideas on the students or include his writings in the curriculum of the College. The religious aspect of the College was left entirely to the care of a graduate of the famous seat of religious learning, Darul Ulum at Deoband, Maulana Abdullah Ansari. Maulana Ansari was not only a product of that great seat of Islamic education but he was also son in law of Maulana Muhammad Qasim Nanatuwi, the founder of the Darul Ulum. Shibli was professor of Arabic and Persian and technically religious instruction was not one of his concerns. But it would appear in the light of the available evidence on the subject that his role in inculcating in the students an attachment with the religion was by far the most significant. To achieve this end he adopted various means and employed different methods besides personal contacts. He was very closely associated with Lujnatus Salat, an association that was formed to ensure punctual performance of five times prayers among the students and was proud of his own role in making it a success. Sir Syed entrusted him the responsibility of giving lectures to the students on the meaning and interpretation of the Holy Qur'an, a responsibility that he performed with great earnestness and enthusiasm. It became very popular among the students. When Maulana Abdullah Ansari was appointed, Shibli expressed his desire to be relieved of this responsibility but Sir Syed would not agree. He therefore continued to perform this responsibility till the end of his stay at Aligarh. Maulana Muhammad Ali Jauhar had observed that his interest in the Holy Book goes back to these lectures. There must have been many others who were inspired by his expositions of the meaning and exegesis of the Holy Qur'an.
On the instance of Sir Syed he compiled a book on the early history of Islam titled Bada’ ul Islam (The Beginning of Islam) to be included in the syllabus of Theology. This book was translated into Persian by his cousin and pupil, Hamiduddin Farahi, who was a student of the College at that time and later rose to be the greatest scholar of Quranics in modern times. It was included in the curriculum of Persian. The function celebrating the birth of the Prophet had become a hallmark of the University. It is interesting to note that it was begun by Shibli to acquaint the students with the life account of our beloved Prophet, a theme that was destined to emerge as the main interest of his life and for which he received universal acclaim. In the beginning it was held at his residence but as it could not accommodate all those who wanted to attend it, the venue was shifted to some other place. Besides these, his writings, poems and lectures went a long way in instilling in the students a deep sense of attachment to the religious and cultural moorings of Islam. He was a source of inspiration and a role model to the students in this regard. It could be seen that in this particular sphere he made significant contribution in realising and furthering some of the basic objectives of the Aligarh Movement.
As noted above, he was a poet of great excellence. In the academic circles of the College he was first introduced as an excellent poet. His poetic talent was used in the service of the College and furthering of the objectives of the Aligarh Movement. Keeping with the traditions of the time, important personalities were welcomed at the College with a Qasida and it was invariably his responsibility to compose and present it on behalf of the College. It would seem that he did not relish this job which smacked of flattery still he did it in the interest of the College. He also presented his poetic compositions at the annual sessions of Educational Conference. One of his most stirring poetical compositions “Masnavi Subh-e Ummid” was presented at the 1885 session of the conference. After depicting the hopeless situation in which the Muslims of India found themselves, he makes a very forceful presentation of the Aligarh Movement and its objectives and considers it as the morning of hope for those who had lost all hope. It contains one of the finest portrayals of Sir Syed and his dedication to his mission. There could be little doubt about the fact that his poetic compositions rendered yeoman service in furthering the objectives of the Aligarh Movement and his forceful voice was an asset and a source of great strength for the Movement.
Shibli had written some polemical writings to his credit before his joining the College. But his career as a writer and author in fact began at Aligarh. Here he had access to the books that were published in Europe and Egypt and these introduced him to a world that was not known to him before. Sir Syed’s library was perhaps the richest repository of such books in the entire Subcontinent and Shibli had full access to it. His discussions with Sir Syed introduced him to new ideas in the fields of literature, history and other areas of learning. Shibli’s scholarly exploits are varied and many but his greatest contributions are in the field of history and sirat. He has been called the first teacher of Indian Muslims in history and rightly so. The book that seems to have stimulated his interest in the study of history was Gibbon’s history of Rome. Sir Syed had got it translated into Urdu for his personal use. Thereafter history became the field of his main interest and his researches in Muslim history have acquired legendary status that has been celebrated by succeeding generations of Muslim scholars. There could be little doubt that Sir Syed’s writings on the Muslim history particularly Khutbat-i Ahmadiyya that he wrote to dispel the allegations and malicious insinuations contained in the Life of Mohamet of William Muir must have inspired him and convinced him of the imperative need of meeting the onslaught unleashed by the Orientalists against Islam and the Prophet. Shibli’s achievements in the field are unrivalled but it would be useful to remember that the trend was set by Sir Syed who was first to stand up against the scholarly tyranny of the west against Islam. Shibli, however, was a perfectionist and he thought it necessary to first fully equip himself with all the essential means and resources for this onerous task before accepting the challenge and throwing down the gauntlet. From the date of joining the College till 1887 he seems to have been mainly engaged in study and preparation for the task that he had set for himself. Though his reputation as a scholar was established he contented himself with expressing his ideas and concerns for the community and the urgent need for reform mostly through the medium of poetry.
In 1892 Shibli undertook an academic journey to collect necessary material for his proposed book al Faruq. This took him to Constantinople (Istanbul), Cairo, al Quds and Beirut. This was first journey of this kind by a professor of the College. Sir Syed had gone to England before he launched his movement for the establishment of the College to collect material for his rebuttal of William Muir’s infamous book on the life of Prophet. Among the professors of the College, however, Shibli was first to have done so. In a way he was the first ambassador of the Indian Muslims to Turkey and was instrumental in establishing first contacts of the Muslims of South Asia with that region. This shows his thirst for knowledge and spirit of enquiry. This journey was undertaken with his personal resources and without any help from any outside agency. He spent six months on this academic tour, most of which was spent in Constantinople, scouring its many libraries for the books that he needed. Most of the books that he needed were still in manuscript form. The libraries were situated at considerable distance from each other and he had to walk for miles to go from one library to the other and it was very tiring but he bore it cheerfully as a labour of love. Academically this tour was a great success but the general conditions of the Muslim countries he visited greatly dismayed and depressed him. He had gone from a country that was under the subjugation of others to those which were free and masters of their own destiny. He made it a point to meet the scholars and visit the academic institutions there. But to his great dismay same ailments seemed to be infecting those Muslim countries as well, which were the bane of Muslim society in India. He found the great divide between the old and new systems of education particularly very disturbing because his studies had convinced him that without a judicious combination of the two systems there would be no possibility of progress for the Muslims in the modern times. But living and breathing in a free country was an experience in itself. In recognition of his great academic achievements and service for the community, the Ottoman government awarded him Tamgha-i Majidi. It was first such honour achieved by a professor of Aligarh. It brought fame not only to Shibli but also to Aligarh where he belonged. Theoretically, Ottoman Sultan was still considered as the head of the Muslims and a symbol of the unity of the community. And therefore recognition of a scholar by him was indeed a matter of great honour. Shibli took the name and fame of the College wherever he went and was instrumental in introducing the College to the academic circles of the countries he visited. Those who came into contact with him were deeply impressed by his great scholarship and depth of knowledge. This was bound to create favourable impression about the institution where he taught. Among those whom he met at Cairo was included the great Egyptian scholar Mufti Muhammad Abduhu. He spent considerable time at the grand al Azhar University discussing with the Ulama matters of mutual interest and looking for books in its library. On his return he was felicitated both by the staff of the school and the College. Sir Syed also attended the felicitations.
In 1894 Shibli was granted the title of Shams ul Ulama by the British Government. It was the firs title that was granted to a professor of the College by the government. Keeping in mind the fact that Shibli had not yet crossed 37 years of his age and during those days grant of such titles was not very common, this event was considered to be very significant. Besides Sir Syed none of his associates had received any title from the government so far. Even such eminent luminaries and members of Aligarh fraternity as Hali and Nazir Ahmad received it much later. There were celebrations in the College. Ikhwan us Safa and Lujnat ul Adab held a joint function on January 19, 1894 to felicitate Shibli on the receipt of this honour. Among others, it was attended by Sir Syed, Syed Mahmud, Muhsin ul Mulk, Hali, Muzammilullah Khan, Theodore Beck and Arnold. The meeting was chaired by Muhsin ul Mulk. Besides others, Hali also presented a congratulatory poem in Arabic which was appropriately titled “From friend to friend”. Among the students Hamid ud din Farahi, Zafar Ali Khan and Ghulam us Saqlain were included among those who spoke on the occasion and presented their poetic compositions. The high academic standards of the students of those days could be assessed from the fact that majority of the poetic compositions of the students presented on the occasion were either in Arabic or Persian. On February 17 another function was held in the Strachey Hall, which was attended by the European officers, their ladies, notables of Aligarh and the College community. In this function the title and the robe of honour (khil’at) was officially conferred on him.
Under the influence of the Aligarh Movement and realising the imperative need of introducing modern education to the Muslims, soon after his joining of the College Shibli had founded a school at Azamgarh with the name of National School in 1883. By 1895 it was upgraded as a High School. After independence it became a Post Graduate College with the name of Shibli National Post Graduate College. At present it is the best minority college in the province of Uttar Pradesh with post graduate facilities in all the main branches of Science and a number of subjects in Arts and Social Sciences. It also offers courses in law, commerce and education. It has all the potential of being developed as a university. Over a period of more than a century since it has been in existence it has continued to fulfil the same objectives in the region of Eastern U. P. which Aligarh Movement tried to propagate and popularise among the Muslims.
In 1895 he was nominated as a member of the Faculty of Arts and Board of Studies of Allahabad University. It may be recalled here that M. A. O. College was affiliated to Allahabad University before it became Aligarh Muslim University. Around that time a move was afoot to remove Persian as a subject from the syllabi of the University as its syllabus was considered to be below standard. Due to his intervention it was retained and Shibli was asked to prepare a new and suitable syllabus. He prepared a standard syllabus for this purpose. The course of study that he prepared continued to be taught at the university for many years. Shibli used to give a portion of the income that accrued to him from this course to the College fund.
Sir Syed died on March 27, 1898. Shibli left the College after few months. First he took leave for six months in May and after the expiry of the leave, he tendered his resignation form the service of the College. Thus the relationship that had that had begun in 1882 and had lasted for sixteen years that saw Shibli achieve glory and fame, came to an end. It may, however, be useful to remember in this context that in spite of all the admiration of Shibli for Sir Syed and appreciation of Sir Syed for the unusual calibre and talent of Shibli, there were a number of issues on which they differed. Men of substance do not agree with each other on each and every point. It was only natural that men of such stature as Sir Syed and Shibli would differ on some issues. It does not seem to be a coincidence that Shibli continued to serve the College as long as Sir Syed was alive in spite of whatever differences he might have had with him and in spite of the fact that he had been contemplating to leave thee College for quite some time. It was only after his death that he found it necessary to severe his relationship with the College. Even long after he had left Aligarh, there were moves particularly during the stewardship of Muhsinul Mulk to revive his association with the College. It would appear that Shibli was not averse to the idea but some how it did not materialise. Shibli lived another eighteen years. These years saw his talents blossom to the full. He authored many great books on a variety of subjects with equal ease and felicity. One is struck with wonder on the range of his interest. On every subject that he did chose, he wrote with compelling authority and beauty. But the crowning glory of his scholarship was the biography of the Prophet, peace be on him, for which he received universal acclaim and which remains unsurpassed even today. He founded many institutions and participated in many movements. These include, among others, Darul Musannifin Shibli Academy, Nadwatul Ulama and Madrastul Islah. His role in mobilising assistance and support for Turkey was very important. He did not actively participate in politics but supported the Congress from the very beginning. These and many other aspects of his life are no doubt very important but they are out of our purview here. In the midst of the plethora of real and alleged differences of Shibli with Sir Syed and Aligarh Movement, it would be useful to remember that after Sir Syed Shibli was the most towering personality among the galaxy of great men who had gathered around him and he made enormous contribution towards furthering the objectives of the Aligarh Movement.
Muhammad Shibli Nomani
Born 3rd June 1857 in Bindawal Azamgarh (UP)
Died on 18th November 1914 in Azamgarh (UP)
Father : Shaikh Habibullah
Mother: Moqeema Khatoon (d/o Mr.Qurban Ahmad, Phariha Azamgarh)
Wife: Majidunnisa (Married 1876-77)
Brothers : Mahdi Hasan, Mohammad Ishaq, Mohammad Junaid, Mohammad
Children : Hamid Hassan Nomani , Rabia Khatoon , Jannutul Fatima
Teachers: Maulana Farooq Chirayyakuti, Chirayyakot Azamgarh, Maulana Irshad Husain, Rampur, Maulana Faiz ul Hasan Saharanpuri, Lahore, Maulana Ahmad Ali Saharanpuri
MAO College Association: 1882 – 1898, Professor of Persian and Arabic
Founder Editor: The Aligarh Magazine (Urdu)-1891
Famous Students:
Hamid ud din Farahi, Abul Kalam Azad, Saiyid Sulaiman Nadvi, Muhammad Ali Jauhar, Zafar Ali Khan, Sajjad Haider Yaldram, Aziz Mirza, Masud Ali Mahvi, Abdus Salam Nadvi, Abdul Bari Nadvi, Shibli Mutakallim Nadvi
Books :
Seerat-un-Nabi – 7 Volumes (co-edited by Syed Sulaiman Nadvi), Muqadmat-Seeratun Nabi, Al-Farooq : Biography of Hazrat Omar Farooq (R.A.), Al-Ghazali, Al-Mamoon , Seerat-un-Noman, Swaneh-Maulana Roomi, Al-Kalam, Ilmul-Kalam, Safar Nama Room-Misr-o- Shaam, Sherul-Ajam -5 Volumes, Kuliyat-e-Shibli (Urdu), Kuliyat-e-Shibli (Farsi), Mawazenah Anees-o-Dabeer, Al-Inteqar, Auragzeb Alamgeer per Ek Nazar
Copyright © 2010 TheMulsim.ca. All rights reserved.
--
--~--~---------~--~----~------------~-------~--~----~
To unsubscribe from this group, send email to
nrindians+unsubscribe@googlegroups.com
-~----------~----~----~----~------~----~------~--~---
Reply Forward
Your message has been sent.
Reply
|Muduvai Hidayath to bcc: moh
show details 12:42 PM (0 minutes ago)
- Show quoted text -
---------- Forwarded message ----------
From: bazmehindustani
Date: Sat, Apr 17, 2010 at 2:44 AM
Subject: [nrindians] Allama Shibli and Aligarh Movement (TheMuslim.ca)
To: nrindians@googlegroups.com
http://themuslim.ca/2010/03/28/allama-shibli-and-aligarh-movement/print/
Allama Shibli and Aligarh Movement
Darul Musannefin Shibli Academy
MUHAMMAD Shibli Nomani (1857-1914) more popularly known as Shibli Nomani or even simply as Shibli was born in a respected family of landed aristocracy in Bindawal, a village of Azamgarh district in eastern U.P. in 1857. Thus Shibli was born while the first war of independence was at its peak. Azamgarh and surrounding areas were particularly affected by its patriotic fervour. It was a matter of symbolic significance that on the day of his birth the freedom fighters broke open the gates of district jail and set free the prisoners incarcerated there. He took his first breaths in this highly surcharged patriotic and rebellious atmosphere. It was bound to have an abiding influence on the thinking and attitudes of Shibli in the days to come. He had imbibed the indomitable spirit of independence in his cradle and it remained with him as a distinctive trait of his personality throughout his life.
Shibli occupies a very important place in the history of Muslim community in modern India. His role in revitalizing and reviving the community is enormous. By his scholarly and intellectual attainments, he revived the memories of the great scholars of our past. He was an accomplished scholar of Islamic sciences and Arabic and Persian languages and literature. He was a prolific writer of Urdu both in prose and poetry. He was a prose writer of great excellence who remains unrivalled for the literary elegance and beauty of his writings. His poetry, both in Persian and Urdu, was of a very high order and excellence. He is considered as the last great poet of Persian in India. His historical writings opened new vistas and touched unprecedented heights of scholarly depth, incisive interpretation, deep insight, penetrating criticism and refreshing approach. It earned for him the title of the first teacher of history of the Indian Muslims, an honour that he thoroughly deserved. By his powerful writings he not only defended Islam against the ideological onslaught of the orientalists but eminently succeeded in creating a deep and abiding sense of pride, attachment and belonging with the past among the Indian Muslims. His personality was multifaceted and his contributions are immense and multidimensional. The people whom he taught, trained and influenced are legion and the exact nature and magnitude of their contribution in the fields of their interest is difficult to assess. Among them are included such illustrious personalities as Hamid ud din Farahi, Abul Kalam Azad, Saiyid Sulaiman Nadvi, Muhammad Ali Jauhar, Zafar Ali Khan, Sajjad Haider Yaldram, Aziz Mirza, Masud Ali Mahvi, Abdus Salam Nadvi, Abdul Bari Nadvi to name only a few. He built many institutions that continue to play a vital role in the life of the community. Darul Musannifin Shibli Academy had no parallel in the Sub Continent as a centre of historical research and publication. He was an Alim, scholar, educationist, reformer, historian, litterateur and much more. It is, therefore, not possible to attempt even a brief survey of his varied accomplishments and contributions in a small article. The endeavour here therefore would be confined to a brief study of his association with Aligarh and the contribution that he made to the Aligarh Movement.
1881 proved to be a turning point in his life. In that year he went to Aligarh along with his father to pay a visit to his younger brother, Mahdi Hasan, who was a student at M. A. O. College. In this journey he also met Sir Syed, a meeting that was destined to change his life and give it a new purpose, meaning and direction. In accordance with the traditions of the time he presented an Arabic Qasida (Ode) in praise of Sir Syed. Contrary to the style of those days, it was composed in the style of classical Arabic poetry. Sir Syed was impressed by it as he could see through it the great creative genius of the writer. He published it in Aligarh Gazette with a note of appreciation. This paved the way for Shibli’s eventual appointment at Aligarh. A new star of matchless brightness was to impart its lustre to the intellectual firmament of Aligarh and the conditions for this were created on this occasion.
In 1882 there was a vacancy for a teacher to teach Arabic and Persian languages in the College. Towards the end of January Shibli was appointed as Professor of Persian and Assistant Professor of Arabic. He joined his duty on 1st of February 1882. He spent next sixteen years at Aligarh. Initially his salary was fixed at Rs. Forty a month. Shibli belonged to a well to do family. He seems to have felt deeply hurt at this paltry salary. But he also seems to have realised the immense possibilities that Aligarh offered to the growth of his intellectual faculties and attainment of academic excellence. He settled for the later. There could not have been a better bargain. Later in 1886, he was promoted as Professor of Arabic as well and his salary was also raised accordingly. Ultimately it rose to Rs. 100 per month. But the extremely vital role that he was destined to play in the uplift of the College, furtherance of the objectives of the Aligarh Movement and enlightenment of the Muslim community of the Subcontinent could not be determined and understood in terms of salaries and stipends.
The most important thing that Shibli acquired at Aligarh was his abiding concern for the plight of the community and realization of the imperative need to work for its uplift and taking it out of the morass in which it found itself. It was a natural outcome of his contact with Sir Syed. It provided a direction to him and gave him a purpose and objective to work for. It fired his imagination and opened up new horizons before his eyes. This concern remained with him throughout his life. At Aligarh he came into contact with European scholars. He developed very close and friendly relations with Professor T. W. Arnold and learnt from him modern methods of research and scholarship, which he put to maximum use in putting across his own views and researches. He learnt French from him and taught him Arabic. He has referred to him as a friend and a mentor. It was here that he had access to the works of the orientalists and became painfully conscious of the great need to do something to resist and stop their onslaught against Islam and the Muslims and it determined the course of his future academic activities. He was a voracious reader and at Aligarh he had access to a virtual treasure of rare books to satisfy his thirst. Sir Syed’s library was perhaps the best library of its kind during those days in the entire subcontinent. It had an excellent collection of Arabic and Persian books of great Muslim scholars, which were being published in Europe and which, according to Shibli himself, were still beyond the reach of scholars even in Egypt. Seeing Shibli’s interest in scholarly pursuits, Sir Syed had allowed him free access to his library. This opened up new vistas of research and scholarship before him. The results of his researches delighted and amazed even great scholars. Sir Syed was deeply impressed by his scholarship and began to rely more and more on him in his researches. He built a banglow for him near his residence so that he could have easy access to his library. They spent much time together discussing scholarly subjects of mutual interest. Shibli had a very high opinion about Sir Syed’s great qualities of mind and heart. This mutual respect and appreciation for each other found expression on many occasions and forms a shining chapter of Aligarh’s history.
The contribution of Shibli to the Aligarh movement and his services in furthering its cause are varied and many. First of all he was a committed and dedicated teacher and was fully alive to his responsibility towards educating and building the character of his students and molding their views. His erudition, scholarship, vast knowledge of Islam and Islamic history and his ability to effectively communicate with them enabled him to establish effective rapport with his students. This he used to create in the students an interest in Islam and instill a sense of pride and belonging to its glorious past. He always tried to uphold the sublime traditions of Islamic civilization and did not inculcate in his students a sense of loyalty to the British or interest in western civilization. He always emphasized Islamic values in his teachings, lectures and writings.
He used every available forum to educate and train the students to be able to fulfil their role in the society and to retain the distinctive mark of having been students of the M. A. O. College. Besides the union where students acquired debating and oratory skills, there was an association with the name of Ikhwan us Safa. It was a forum where students were trained in Urdu speaking. He actively participated in both these forums and gave talks and lectures there to instruct and guide the students. He established a new forum for training students in speaking and writing Arabic and took keen interest in its development. When Aligarh Gazette decided to publish an Urdu supplement, its charge was given to him. Later, it acquired a separate identity of its own and came to be known as Aligarh Magazine. Some of his important writings initially appeared in this magazine. Through this magazine he trained a generation of students in writing Urdu.
An important aspect of Aligarh Movement was Sir Syed’s desire to retain the Islamic identity while acquiring modern education and acquainting oneself with the western values. Modern education at the cost of religion was not acceptable to him. He was very clear on this point and his pronouncements on the subject are too well known to bear repetition. He never wanted to impose his own religious ideas on the students or include his writings in the curriculum of the College. The religious aspect of the College was left entirely to the care of a graduate of the famous seat of religious learning, Darul Ulum at Deoband, Maulana Abdullah Ansari. Maulana Ansari was not only a product of that great seat of Islamic education but he was also son in law of Maulana Muhammad Qasim Nanatuwi, the founder of the Darul Ulum. Shibli was professor of Arabic and Persian and technically religious instruction was not one of his concerns. But it would appear in the light of the available evidence on the subject that his role in inculcating in the students an attachment with the religion was by far the most significant. To achieve this end he adopted various means and employed different methods besides personal contacts. He was very closely associated with Lujnatus Salat, an association that was formed to ensure punctual performance of five times prayers among the students and was proud of his own role in making it a success. Sir Syed entrusted him the responsibility of giving lectures to the students on the meaning and interpretation of the Holy Qur'an, a responsibility that he performed with great earnestness and enthusiasm. It became very popular among the students. When Maulana Abdullah Ansari was appointed, Shibli expressed his desire to be relieved of this responsibility but Sir Syed would not agree. He therefore continued to perform this responsibility till the end of his stay at Aligarh. Maulana Muhammad Ali Jauhar had observed that his interest in the Holy Book goes back to these lectures. There must have been many others who were inspired by his expositions of the meaning and exegesis of the Holy Qur'an.
On the instance of Sir Syed he compiled a book on the early history of Islam titled Bada’ ul Islam (The Beginning of Islam) to be included in the syllabus of Theology. This book was translated into Persian by his cousin and pupil, Hamiduddin Farahi, who was a student of the College at that time and later rose to be the greatest scholar of Quranics in modern times. It was included in the curriculum of Persian. The function celebrating the birth of the Prophet had become a hallmark of the University. It is interesting to note that it was begun by Shibli to acquaint the students with the life account of our beloved Prophet, a theme that was destined to emerge as the main interest of his life and for which he received universal acclaim. In the beginning it was held at his residence but as it could not accommodate all those who wanted to attend it, the venue was shifted to some other place. Besides these, his writings, poems and lectures went a long way in instilling in the students a deep sense of attachment to the religious and cultural moorings of Islam. He was a source of inspiration and a role model to the students in this regard. It could be seen that in this particular sphere he made significant contribution in realising and furthering some of the basic objectives of the Aligarh Movement.
As noted above, he was a poet of great excellence. In the academic circles of the College he was first introduced as an excellent poet. His poetic talent was used in the service of the College and furthering of the objectives of the Aligarh Movement. Keeping with the traditions of the time, important personalities were welcomed at the College with a Qasida and it was invariably his responsibility to compose and present it on behalf of the College. It would seem that he did not relish this job which smacked of flattery still he did it in the interest of the College. He also presented his poetic compositions at the annual sessions of Educational Conference. One of his most stirring poetical compositions “Masnavi Subh-e Ummid” was presented at the 1885 session of the conference. After depicting the hopeless situation in which the Muslims of India found themselves, he makes a very forceful presentation of the Aligarh Movement and its objectives and considers it as the morning of hope for those who had lost all hope. It contains one of the finest portrayals of Sir Syed and his dedication to his mission. There could be little doubt about the fact that his poetic compositions rendered yeoman service in furthering the objectives of the Aligarh Movement and his forceful voice was an asset and a source of great strength for the Movement.
Shibli had written some polemical writings to his credit before his joining the College. But his career as a writer and author in fact began at Aligarh. Here he had access to the books that were published in Europe and Egypt and these introduced him to a world that was not known to him before. Sir Syed’s library was perhaps the richest repository of such books in the entire Subcontinent and Shibli had full access to it. His discussions with Sir Syed introduced him to new ideas in the fields of literature, history and other areas of learning. Shibli’s scholarly exploits are varied and many but his greatest contributions are in the field of history and sirat. He has been called the first teacher of Indian Muslims in history and rightly so. The book that seems to have stimulated his interest in the study of history was Gibbon’s history of Rome. Sir Syed had got it translated into Urdu for his personal use. Thereafter history became the field of his main interest and his researches in Muslim history have acquired legendary status that has been celebrated by succeeding generations of Muslim scholars. There could be little doubt that Sir Syed’s writings on the Muslim history particularly Khutbat-i Ahmadiyya that he wrote to dispel the allegations and malicious insinuations contained in the Life of Mohamet of William Muir must have inspired him and convinced him of the imperative need of meeting the onslaught unleashed by the Orientalists against Islam and the Prophet. Shibli’s achievements in the field are unrivalled but it would be useful to remember that the trend was set by Sir Syed who was first to stand up against the scholarly tyranny of the west against Islam. Shibli, however, was a perfectionist and he thought it necessary to first fully equip himself with all the essential means and resources for this onerous task before accepting the challenge and throwing down the gauntlet. From the date of joining the College till 1887 he seems to have been mainly engaged in study and preparation for the task that he had set for himself. Though his reputation as a scholar was established he contented himself with expressing his ideas and concerns for the community and the urgent need for reform mostly through the medium of poetry.
In 1892 Shibli undertook an academic journey to collect necessary material for his proposed book al Faruq. This took him to Constantinople (Istanbul), Cairo, al Quds and Beirut. This was first journey of this kind by a professor of the College. Sir Syed had gone to England before he launched his movement for the establishment of the College to collect material for his rebuttal of William Muir’s infamous book on the life of Prophet. Among the professors of the College, however, Shibli was first to have done so. In a way he was the first ambassador of the Indian Muslims to Turkey and was instrumental in establishing first contacts of the Muslims of South Asia with that region. This shows his thirst for knowledge and spirit of enquiry. This journey was undertaken with his personal resources and without any help from any outside agency. He spent six months on this academic tour, most of which was spent in Constantinople, scouring its many libraries for the books that he needed. Most of the books that he needed were still in manuscript form. The libraries were situated at considerable distance from each other and he had to walk for miles to go from one library to the other and it was very tiring but he bore it cheerfully as a labour of love. Academically this tour was a great success but the general conditions of the Muslim countries he visited greatly dismayed and depressed him. He had gone from a country that was under the subjugation of others to those which were free and masters of their own destiny. He made it a point to meet the scholars and visit the academic institutions there. But to his great dismay same ailments seemed to be infecting those Muslim countries as well, which were the bane of Muslim society in India. He found the great divide between the old and new systems of education particularly very disturbing because his studies had convinced him that without a judicious combination of the two systems there would be no possibility of progress for the Muslims in the modern times. But living and breathing in a free country was an experience in itself. In recognition of his great academic achievements and service for the community, the Ottoman government awarded him Tamgha-i Majidi. It was first such honour achieved by a professor of Aligarh. It brought fame not only to Shibli but also to Aligarh where he belonged. Theoretically, Ottoman Sultan was still considered as the head of the Muslims and a symbol of the unity of the community. And therefore recognition of a scholar by him was indeed a matter of great honour. Shibli took the name and fame of the College wherever he went and was instrumental in introducing the College to the academic circles of the countries he visited. Those who came into contact with him were deeply impressed by his great scholarship and depth of knowledge. This was bound to create favourable impression about the institution where he taught. Among those whom he met at Cairo was included the great Egyptian scholar Mufti Muhammad Abduhu. He spent considerable time at the grand al Azhar University discussing with the Ulama matters of mutual interest and looking for books in its library. On his return he was felicitated both by the staff of the school and the College. Sir Syed also attended the felicitations.
In 1894 Shibli was granted the title of Shams ul Ulama by the British Government. It was the firs title that was granted to a professor of the College by the government. Keeping in mind the fact that Shibli had not yet crossed 37 years of his age and during those days grant of such titles was not very common, this event was considered to be very significant. Besides Sir Syed none of his associates had received any title from the government so far. Even such eminent luminaries and members of Aligarh fraternity as Hali and Nazir Ahmad received it much later. There were celebrations in the College. Ikhwan us Safa and Lujnat ul Adab held a joint function on January 19, 1894 to felicitate Shibli on the receipt of this honour. Among others, it was attended by Sir Syed, Syed Mahmud, Muhsin ul Mulk, Hali, Muzammilullah Khan, Theodore Beck and Arnold. The meeting was chaired by Muhsin ul Mulk. Besides others, Hali also presented a congratulatory poem in Arabic which was appropriately titled “From friend to friend”. Among the students Hamid ud din Farahi, Zafar Ali Khan and Ghulam us Saqlain were included among those who spoke on the occasion and presented their poetic compositions. The high academic standards of the students of those days could be assessed from the fact that majority of the poetic compositions of the students presented on the occasion were either in Arabic or Persian. On February 17 another function was held in the Strachey Hall, which was attended by the European officers, their ladies, notables of Aligarh and the College community. In this function the title and the robe of honour (khil’at) was officially conferred on him.
Under the influence of the Aligarh Movement and realising the imperative need of introducing modern education to the Muslims, soon after his joining of the College Shibli had founded a school at Azamgarh with the name of National School in 1883. By 1895 it was upgraded as a High School. After independence it became a Post Graduate College with the name of Shibli National Post Graduate College. At present it is the best minority college in the province of Uttar Pradesh with post graduate facilities in all the main branches of Science and a number of subjects in Arts and Social Sciences. It also offers courses in law, commerce and education. It has all the potential of being developed as a university. Over a period of more than a century since it has been in existence it has continued to fulfil the same objectives in the region of Eastern U. P. which Aligarh Movement tried to propagate and popularise among the Muslims.
In 1895 he was nominated as a member of the Faculty of Arts and Board of Studies of Allahabad University. It may be recalled here that M. A. O. College was affiliated to Allahabad University before it became Aligarh Muslim University. Around that time a move was afoot to remove Persian as a subject from the syllabi of the University as its syllabus was considered to be below standard. Due to his intervention it was retained and Shibli was asked to prepare a new and suitable syllabus. He prepared a standard syllabus for this purpose. The course of study that he prepared continued to be taught at the university for many years. Shibli used to give a portion of the income that accrued to him from this course to the College fund.
Sir Syed died on March 27, 1898. Shibli left the College after few months. First he took leave for six months in May and after the expiry of the leave, he tendered his resignation form the service of the College. Thus the relationship that had that had begun in 1882 and had lasted for sixteen years that saw Shibli achieve glory and fame, came to an end. It may, however, be useful to remember in this context that in spite of all the admiration of Shibli for Sir Syed and appreciation of Sir Syed for the unusual calibre and talent of Shibli, there were a number of issues on which they differed. Men of substance do not agree with each other on each and every point. It was only natural that men of such stature as Sir Syed and Shibli would differ on some issues. It does not seem to be a coincidence that Shibli continued to serve the College as long as Sir Syed was alive in spite of whatever differences he might have had with him and in spite of the fact that he had been contemplating to leave thee College for quite some time. It was only after his death that he found it necessary to severe his relationship with the College. Even long after he had left Aligarh, there were moves particularly during the stewardship of Muhsinul Mulk to revive his association with the College. It would appear that Shibli was not averse to the idea but some how it did not materialise. Shibli lived another eighteen years. These years saw his talents blossom to the full. He authored many great books on a variety of subjects with equal ease and felicity. One is struck with wonder on the range of his interest. On every subject that he did chose, he wrote with compelling authority and beauty. But the crowning glory of his scholarship was the biography of the Prophet, peace be on him, for which he received universal acclaim and which remains unsurpassed even today. He founded many institutions and participated in many movements. These include, among others, Darul Musannifin Shibli Academy, Nadwatul Ulama and Madrastul Islah. His role in mobilising assistance and support for Turkey was very important. He did not actively participate in politics but supported the Congress from the very beginning. These and many other aspects of his life are no doubt very important but they are out of our purview here. In the midst of the plethora of real and alleged differences of Shibli with Sir Syed and Aligarh Movement, it would be useful to remember that after Sir Syed Shibli was the most towering personality among the galaxy of great men who had gathered around him and he made enormous contribution towards furthering the objectives of the Aligarh Movement.
Muhammad Shibli Nomani
Born 3rd June 1857 in Bindawal Azamgarh (UP)
Died on 18th November 1914 in Azamgarh (UP)
Father : Shaikh Habibullah
Mother: Moqeema Khatoon (d/o Mr.Qurban Ahmad, Phariha Azamgarh)
Wife: Majidunnisa (Married 1876-77)
Brothers : Mahdi Hasan, Mohammad Ishaq, Mohammad Junaid, Mohammad
Children : Hamid Hassan Nomani , Rabia Khatoon , Jannutul Fatima
Teachers: Maulana Farooq Chirayyakuti, Chirayyakot Azamgarh, Maulana Irshad Husain, Rampur, Maulana Faiz ul Hasan Saharanpuri, Lahore, Maulana Ahmad Ali Saharanpuri
MAO College Association: 1882 – 1898, Professor of Persian and Arabic
Founder Editor: The Aligarh Magazine (Urdu)-1891
Famous Students:
Hamid ud din Farahi, Abul Kalam Azad, Saiyid Sulaiman Nadvi, Muhammad Ali Jauhar, Zafar Ali Khan, Sajjad Haider Yaldram, Aziz Mirza, Masud Ali Mahvi, Abdus Salam Nadvi, Abdul Bari Nadvi, Shibli Mutakallim Nadvi
Books :
Seerat-un-Nabi – 7 Volumes (co-edited by Syed Sulaiman Nadvi), Muqadmat-Seeratun Nabi, Al-Farooq : Biography of Hazrat Omar Farooq (R.A.), Al-Ghazali, Al-Mamoon , Seerat-un-Noman, Swaneh-Maulana Roomi, Al-Kalam, Ilmul-Kalam, Safar Nama Room-Misr-o- Shaam, Sherul-Ajam -5 Volumes, Kuliyat-e-Shibli (Urdu), Kuliyat-e-Shibli (Farsi), Mawazenah Anees-o-Dabeer, Al-Inteqar, Auragzeb Alamgeer per Ek Nazar
Copyright © 2010 TheMulsim.ca. All rights reserved.
--
MUDUVAI HIDAYATH
www.imandubai.org
www.mudukulathur.com
அனைத்து முக்கிய தமிழ்ச்செய்திகளையும் ஒரே இடத்தில் பார்க்க..
அனைத்து முக்கிய தமிழ்ச்செய்திகளையும் ஒரே இடத்தில் பார்க்கலாம்.
April 13, 2010
பல இணையதளங்கள் சென்று தமிழ் செய்திகள் பார்ப்தற்கு ஆகும்
நேரத்தை குறைப்பதற்க்காக ஒரு இணையதளம் வந்துள்ளது
இதைப்பற்றித்தான் இந்த பதிவு.
தமிழ் செய்திகள் படிப்பதென்றால் பல பத்திரிகைகளின்
இணையதளங்களுக்குச் சென்று தான் நாம் படிக்க வேண்டும்
சில பத்திரிகை இணையதளங்களுக்கு சென்றால் அதன்
தோன்றும் நேரம் ( Loading Time) அதிகமாக இருக்கும்.
இப்படி பல இணையதளங்களுக்கு சென்று செய்திகளைப்
பார்க்கும் போது சில நேரங்களில் நமக்கு சலிப்பு வந்துவிடும்.
முக்கியச் செய்திகளை ஒரே இடத்தில் பார்க்க புதிதாக ஒரு
இணையதளம் வந்துள்ளது. தினமலர் பத்திரிகையில் இருந்து
கூகுளின் தமிழ் செய்திகள் வரை அத்தனையும் உடனுக்குடன்
நேரடியாக ஒரே தளத்தில் இருந்து கொண்டு நாம் தெரிந்து
கொள்ளலாம். தமிழ் உள்ளங்களைத் திருடும் இதன்
இணையதள முகவரி:
http://www.thiruda.com
April 13, 2010
பல இணையதளங்கள் சென்று தமிழ் செய்திகள் பார்ப்தற்கு ஆகும்
நேரத்தை குறைப்பதற்க்காக ஒரு இணையதளம் வந்துள்ளது
இதைப்பற்றித்தான் இந்த பதிவு.
தமிழ் செய்திகள் படிப்பதென்றால் பல பத்திரிகைகளின்
இணையதளங்களுக்குச் சென்று தான் நாம் படிக்க வேண்டும்
சில பத்திரிகை இணையதளங்களுக்கு சென்றால் அதன்
தோன்றும் நேரம் ( Loading Time) அதிகமாக இருக்கும்.
இப்படி பல இணையதளங்களுக்கு சென்று செய்திகளைப்
பார்க்கும் போது சில நேரங்களில் நமக்கு சலிப்பு வந்துவிடும்.
முக்கியச் செய்திகளை ஒரே இடத்தில் பார்க்க புதிதாக ஒரு
இணையதளம் வந்துள்ளது. தினமலர் பத்திரிகையில் இருந்து
கூகுளின் தமிழ் செய்திகள் வரை அத்தனையும் உடனுக்குடன்
நேரடியாக ஒரே தளத்தில் இருந்து கொண்டு நாம் தெரிந்து
கொள்ளலாம். தமிழ் உள்ளங்களைத் திருடும் இதன்
இணையதள முகவரி:
http://www.thiruda.com
தமிழ்நாட்டு பழமொழிகள்
தமிழ்நாட்டு பழமொழிகள்
அ
அகத்தின் அழகு முகத்தில் தெரியும்.
அச்சாணி இல்லாத தேர், முச்சானும் ஓடாது.
அறிவாளிகள் கூட்டம் உயிருள்ள நூல் நிலையம்.
அசையாத மணி அடிக்காது
அலங்காரம் இல்லாமல் அழகு இருப்பதில்லை.
அரண்மனை வாயிற்படி அதிகமாக வழுக்கும்.
அறுகல் கட்டையும் ஆபத்திற்கு உதவும்.
அழகும், மணமுள்ள பூக்களும் சாலையோரத்தில் வாழாது.
அறிவின் அடையாளம் இடைவிடா முயற்சி.
அதிர்ஷ்டம் அயர்ந்த நித்திரையிலும் வரும்.
அழகுள்ள பெண்ணையும் கிழிந்த ஆடையையும் யாரேனும் பிடித்து இழுத்து
விடுவார்கள்.
அமைதி தெய்வத்தை உருவாக்கும். செல்வம் பெயரை உண்டாக்கும்.
அழகு வல்லமை உடையது. பணம் சர்வ வல்லமை உடையது.
அலை அடித்தால் பிரார்த்தனை துவங்கும். கரை சேர்ந்தால் பிரார்த்தனை
நீங்கும்.
அதிர்ஷ்டம் ஒருவனுக்குத் தாய். மற்றவனுக்கு மாற்றாந்தாய்.
அழகான பெண் தலைவலி, அழகற்றவள் வயிற்றுவலி.
அழகும் மடமையும் பழைய கூட்டாளிகள்.
அடுப்பங்கரையில் கற்றதையெல்லாம் பிள்ளை பேசும்.
அறிவார் ஐயம் கொள்வார்; அறியார் ஐயமே கொள்ளார்.
அரைத்துளி அன்புகூட இல்லாமல் ஆயிரம் சட்டங்கள் இயற்றலாம்.
அன்பே கடவுள்.
அன்பு மெலிந்து போனால், தவறு தடியாகத் தெரியும்.
அதிகப் பணப்புழக்கம் இளைஞனைக் கெடுக்கும்.
அசட்டுத் தனங்கள் எண்ணிலடங்காதவை; அறிவு ஒன்றே ஒன்றுதான்.
அடிப்பதும் அடிபடுவதும்தான் வாழ்க்கை.
அரை குறை வேலையை முட்டாளிடம் காட்டாதே!
அண்டை அயல் தயவு இன்றி எவரும் வாழ முடியாது.
அன்பும், மனைவியும் அமைவதே வாழ்க்கை.
அறிவாளிகள் கடிதங்களை ஆரம்பத்திலிருந்தே படிப்பார்கள்.
அழகு, அடைத்த கதவுகளை திறக்கும்.
அதிகப் பேச்சும், பொய்யும் நெருங்கிய உறவினர்.
அதிகப் பணிவும் அகம்பாவம் ஆகலாம்.
அடுப்பூதுபவனின் கண்ணில் நெருப்புப் பொறி விழும்.
அறுப்பு காலத்தில் தூக்கம்; கோடை காலத்தில் ஏக்கம்.
அகந்தை அழிவு தரும்; ஒழுக்கம் உயர்வு தரும்.
அதிக ஓய்வு அதிக வேதனை.
அடுத்தவன் சுமை பற்றி அவனுக்கு என்ன தெரியும்?
அழகின் இதழ்கள் கவர்ச்சி; கனிகள் கசப்பு.
அநாதைக் குழந்தைக்கு அழக்கற்றுத்தர வேண்டாம்.
அன்பை விதைத்தவன் நன்றியை அறுவடை செய்கிறான்.
அச்சம் அழிவிற்கு ஆரம்பம்; துணிவு செயலுக்கு ஆரம்பம்.
அண்டத்தில் உள்ளது பிண்டத்திலே.
அதிகமாக உண்பவனுக்கு அறிவு மட்டு.
அழுதாலும் பிள்ளை அவள்தான் பெற வேண்டும்.
அறுக்கத் தெரியாதவன் கையில் ஐம்பது அரிவாள்.
அளவிற்கு மிஞ்சினால் அமிர்தமும் நஞ்சு.
அறவால் உணரும்போது அனுமானம் எதற்கு?
அன்பாக் பேசுபவருக்கு அந்நியர் இல்லை.
அன்னை செத்தால் அப்பன் சித்தப்பன்.
அன்பு இருந்தால் புளிய மர இலையில்கூட இருவர் படுக்கலாம்.
அரசனும் அன்னைக்கு மகனே.
அரண்டவன் கண்ணுக்கு இருண்டதெல்லாம் பேய்.
அறிவுடை ஒருவனை, அரசனும் விரும்பும்.
அழுத்த நெஞ்சன் யாருக்கும் உதவான், இளகிய நெஞ்சன் எவருக்கும் உதவுவான்
அரசனை நம்பி புருஷனைக் கைவிட்டது போல!
அஞ்சிவனைப் பேய் அடிக்கும்.
அடித்து வளர்க்காத பிள்ளையும், முறுக்கி வளர்க்காத மீசையும் உருப்படாது.
அவனன்றி ஓர் அணுவும் அசையாது.
அன்பே, பிரதானம்; அதுவே வெகுமானம்.
ஆ
ஆடிப்பட்டம் தேடி விதை.
ஆழம் தெரியாமல் காலை விடாதே!
ஆற்றிலே ஒரு கால்; சேற்றிலே ஒரு கால்!
ஆற்று நிறைய நீர் இருந்தாலும், நாய் நக்கித்தான் குடிக்கும்.
ஆயுள் நீடிக்க உணவைக் குறை.
ஆணி அடிசாரல், ஆடி அதிசாரல், ஆவணி முழுசாரல்.
ஆனி அரை ஆறு, ஆவணி முழு ஆறு.
ஆடே எரு; ஆரியமே வெள்ளாமை.
ஆண்டிகள் கூடி மடம் கட்டுவது போல.
ஆபத்தில் அறியலாம் அருமை நண்பனை.
ஆறுவது சினம்.
ஆத்தாள் அம்மணம்; கும்பகோணத்தில் கோதானம்.
ஆபத்திற்கு பயந்து ஆற்றிலே விழுந்தது போல.
ஆகும் காலம் ஆகும்; போகும் காலம் போகும்.
ஆயிரம் சொல்லுக்கு அரை எழுத்து மேல்.
ஆசை நோவுக்கு அமிழ்தம் எது?
ஆலயம் தொழுவது சாலவும் நன்று.
ஆலை விழுது தாங்கியது போல.
ஆடு பகை குட்டி உறவா?
ஆட்டுக் கிடையில் ஓநாய் புகுந்தது போல.
ஆடி ஓய்ந்த பம்பரம் போல.
ஆரம்பத்தில் சூரத்துவம்.
ஆடுற மாட்டை ஆடிக் கறக்கணும்; பாடுற மாட்டை பாடிக் கறக்கணும்.
ஆமையைக் கடித்தால் ஈக்குத்தான் வலிக்கும்.
ஆபத்தினைக் கடந்தால் ஆண்டவனே மறந்து போகும்.
ஆற்றுநீர் பித்தம் போக்கும்
குளத்து நீர் வாதம் போக்கும்
சோற்றுநீர் எல்லாம் போக்கும்
ஆரியக் கூத்தாடினாலும் காரியத்தில் கண் வை.
இ
இரக்கமற்றவன் இதயம் இரும்பினும் கொடியது.
இளமையில் கல்.
இளங்கன்று பயமறியாது.
இளமையில் கல்வி சிலை மேல் எழுத்து.
இளமையில் கல். முதுமையில் காக்கும்.
இன்பத்திற்குத் தேன்; அன்புக்கு மனைவி.
இரவல் சேலையை நம்பி இடுப்புக் கந்தையை எறிந்தாளாம்.
இதயம் ஏற்கிறது; தலை மறுக்கிறது.
இன்று செய்யும் நன்மை நாளைய இன்பம்.
இரவில் குறைந்த உணவு நீண்ட வாழ்வு.
இருட்டுக்குடி வாழ்க்கை திருட்டுக்கு அடையாளம்.
இறங்கு பொழுதில் மருந்து குடி.
இந்த உலகில் மூன்று நண்பர்கள் துணிவு, புத்தி, நுண்ணறிவு.
இறந்த சிங்கத்தைவிட உயிருள்ள சுண்டெலி மேல்.
இன்று இலை அறுத்தவன் நாளை குலை அறுக்க மாட்டானா?
இளமையில் நல்லறிவு முதுமையில் ஞானம்.
இதயம் இருக்கும் இடம்தான் உன் வீடு.
இன்பம் சிறகடித்துப் பறக்கும் பறவை.
இலக்கியம் இல்லாத வாழ்வு சாவு.
இன்பம் - துன்பம் மாறி மாறி வரும்.
இளமையில் சூதாடிகள், முதுமையில் பிச்சைக்கார்ர்கள்.
இளமையில் தெரியாது; முதுமையில் நினைவிருக்காது.
இரவும் பகலும் யாருக்கும் காத்திராது.
இடுக்கன் வருங்கால் நகுக.
ஈ.
ஈகைக்கு எல்லை எதுவமே இல்லை.
ஈயார் தேட்டை தீயார் கொள்வர்.
ஈயான் தோட்ட வாழ இரண்டு குலை தள்ளும்.
ஈட்டி எட்டிய வரையில் பாயும்.
ஈகைக்கும் வெகுளித்தனம் உண்டு.
உ
உழுத நிலத்தில் பயிரிடு.
உடனடி சிகிச்சையே நோய்க்கு மருந்து.
உண்டு சுவை கண்டவன் ஊரைவிட்டப் போகமாட்டான்.
உணவுக்கு நெருக்கம், நட்புக்குத் தூரம்.
உண்ட மயக்கம் தொண்டருக்கும் உண்டு.
உப்பில்லாப் பண்டம் குப்பையிலே.
உப்பு அறியாதவன் துப்புக்கெட்டவன்.
உனக்குத் தெரியாத தேவதையைவிட தெரிந்தபிசாசே மேல்.
உப்பைச் சாப்பிட்டவர் தண்ணீர் குடிப்பார்.
உண்டி சுருங்குதல் பெண்டிர்க்கு அழகு.
உழுபவன் கணக்குப்பார்த்தால் உழக்குகூட மிஞ்சாது.
உழைப்பால் விலகும் தீமைகள் மூன்று - துன்பம், தீயொழுக்கம், வறுமை.
உழைத்து உண்பதே உணவு.
உப்பிட்டவரை உள்ளவும் நினை.
உனக்குக் கொஞ்சம், எனக்கு கொஞ்சம், இதுதான் நட்பு
ஊ
ஊசியைப் பார்த்து சல்லடை சொல்கிறது; உன்னுடைய வாயில் ஒரு ஓட்டை
இருக்கிறது.
ஊருடன் பகைக்கின் வேருடன் கெடும்.
ஊதுகிற சங்கை ஊதினாலும் விடிகிறபோதுதான் விடியும்.
ஊத அறிந்தான் வாதி, உப்பு அறிந்தான் யோகி.
ஊமை ஊரைக் கெடுக்கும்; பெருச்சாளி வீட்டைக் கெடுக்கும்.
ஊரில் கல்யாணம்; மார்பில் சந்தனம்.
எ
எண்ணெய் குடித்த நாயை விட்டுவிட்டு, எதிர்க்க வந்த நாயை அடிச்சானாம்.
எண்ணி எண்ணிச் சுட்டவனுக்கு ஒன்றுமில்லை. எட்டி எட்டிப் பார்த்தவனுகு
எட்டுப் பணியாரம்.
எல்லாப் புண்களுக்கும் காலம்தான் களிம்பு.
எழுதி வழங்கான் வாழ்க்கை கழுதை புரண்ட களம்.
எட்டுத் திப்பிலி, ஈரைந்து சீரகம், சுட்டுத் தேனில் கலந்து கொடுக்க
விட்டுப் போகுமே விக்கல்.
எந்த விரலைக கடித்தாலும் வலி இருக்கும்.
எறும்புக்கு பனித் துளியே வெள்ளம்.
எவ்வளவு தூரத்தில் இருந்தாலும் புத்திசாலியின் பார்வை இலக்கை நோக்கியே
இருக்கும்.
எப்படி வேண்டுமானாலும் சமையுங்கள்; ஆனால், அன்போடு பரிமாறுங்கள்.
எளிதில் நம்புகிறவன் எளிதில் ஏமாற்றப்படுவான்.
எலி வேட்டைக்குத் தவில் வேண்டுமா?
எண்ணம்போல் வாழ்வு.
எட்டி பழுத்தென்ன? ஈயாதார் வாழ்ந்தென்ன?
ஏ
ஏணியைச் செங்குத்தாக வைப்பவன் எளிதில் பின்பக்கம் விழுவான்.
ஏழை சொல் அம்பலம் ஏறாது.
ஏழைக்கு ஒரு வியாதி; பணக்காரனுக்கு நூறு.
ஏகாந்தம் என்பது இறைவனுக்கே பொருந்தும்.
ஏழைக்கு ஒருபோதும் வாக்குக் கொடுக்காதே; பணக்காரனுக்கு ஒருபோதும் கடன்
படாதே!
ஏட்டுச்சுரைக்காய் கறிக்கு உதவாது.
ஐ
ஐவருக்கும் தேவி அழியாத பத்தினி.
ஐந்தில் வளையாத்து ஐம்பதில் வளையுமா?
ஒ
ஒளியத் தெரியாதவன் தலையாரி வீட்டில் நுழைந்தானாம்.
ஒரு மிளகு ஒரு வண்டி வாழ்த்துக்குச் சமம்.
ஒரு கையால் இறைத்து இரு கைகளால் வார வேண்டும்.
ஒட்டகத்தின் மேல் உள்ளவனுக்கு முதுகு கூன் இல்லை.
ஒன்று பட்டால் உண்டு வாழ்வு.
ஒரு கை தட்டினால் ஓசை எழாது.
ஒழுக்கம் விழுப்பம் தரும்.
ஒவ்வொரு நாளையும் உனது சிறந்த நாளாய் எண்ணு.
ஓரே குஞ்சு உள்ள கோழி ஓயாமல் கொக்கரிக்கும்.
ஒத்தடம் அரை வைத்தியம்.
ஒரு சொல் கோபத்தைக் கிளறுகிறது அல்லது அன்பைக் கிளறுகிறது.
ஒருவர் பொறுமை இருவர் நட்பு.
ஓ
ஓநாயிடம் அன்பு செலுத்தாதே! அது ஆட்டிற்குச் செய்யும் கேடு.
ஓடைகளை நிரப்புவது மழைதான். பனித்துளிகள் அல்ல.
ஓடிப் பழகிய கால் நிற்காது.
ஓநாயுடன் நீ வசித்தால் ஊளையிடத்தான் வேண்டும்.
க
கண்ணுக்கு இமை பகையா?
கடுகு சிறுத்தாலும் காரம் போகாது.
கண்டதே காட்சி, கொண்டதே கோலம்.
கனமழை பெய்தாலும் கருங்கல் கரையுமா?
கவலைகள் குறைந்தால் கனவுகள் குறையும்.
கனவுகள் குறைந்தால் பேச்சுக்கள் குறையும்.
பேச்சுக்கள் குறைந்தால் குற்றங்கள் குறையும்.
கடவுளுக்கு பயந்து வாழ்க்கை நடத்து.
கடுக்காய் நூறு தாய்க்குச் சமம்.
கடுங்காற்று மழைக்கூட்டும்.
கடுஞ்சிநேகம் பகை கூட்டும்.
கண்ணீரை விட விரைவில் காய்வது எதுவும் இல்லை.
கல்யாணம் பண்ணிப் பார். வீட்டைக் கட்டிப்பார்.
கசிந்து வந்தவன் கண்ணைத் துடை.
கஞ்சி கண்ட இடம் கைலாசம்; சோறு கண்ட இடம் சொர்க்கம்.
கஞ்சித் தண்ணிக்குக் காற்றாய்ப் பறக்கிறான்.
கஞ்சன் ஒற்றைக் கண்ணன்; பேராசைக்காரன் குருடன்.
கல்லானாலும் கணவன், புல்லானாலும் புருசன்.
கஞ்சி வார்க்க ஆள் இல்லை என்றாலும் கச்சை கட்ட ஆள் இருக்கிறது.
கரி விற்ற பணம் கருப்பாய் இருக்குமா?
கல்வி விரும்பு.
கலைகளுக்கெல்லாம் அடிப்படை கலப்பை.
கனவில் குடிக்கும் பாலை தகரக் குவளையில் குடித்தால் என்ன
தங்கக்கோப்பையில் குடித்தாலென்ன?
கணக்கு எழுதாதன் நிலைமை.
கழுதை புரண்ட இடம் மாதிரி.
கந்தையானாலும் கசக்கிக் கட்டு.
கடன் இல்லாச் சோறு கவளமாயினும் போதும்.
கடலில் கரைத்த பெருங்காயம் போல.
கடல் தாண்ட மனமுண்டு; கால்வாயைத் தாண்ட மனமில்லை.
கடல் திடலாகும்; திடல் கடலாகும்.
கடல் நீர் இருந்தென்ன? காஞ்சிரை பழுத்தென்ன?
கடல் மீனுக்கு நீந்தவா கற்றுத்தர வேண்டும்.
கடன் வாங்கியும் பட்டினி, கல்யாணமாகியும் பிரம்மச்சாரி.
கடன் பட்டார் நெஞ்சம் போல் கலங்கினான் இலங்கை வேந்தன்.
கா
காலம் போகும் வார்த்தை நிற்கும்.
கால் அடிப்பட்ட நாயும், காது அறுந்த செருப்பும் கவைக்கு உதவாது.
கால் இல்லாதவன் கடலைத் தாண்டுவானா?
கார்த்திகை கன மழை.
கார்த்திகை நண்டுக்கு கரண்டி நெய்.
கார்த்திகை கண்டு களம் இடு.
கார்த்திகைப் பிறையைக் கண்டவுடன் கைப்பிடி நாற்றைப் போட்டுக் கரை ஏறு.
காணிச் சோம்பல் கோடி நட்டம்.
காக்கை உட்காரப் பனம்பழம் விழுந்தது போல.
காற்றுக்குச் சாய்கிற நாணல் தான் காலத்துக்கும் நிலைக்கும்.
காக்கைக்கு தன் குஞ்சு பொன் குஞ்சு.
காற்றுள்ளபோதே தூற்றிக்கொள்.
காலிப் பெட்டிகளைப் பூட்ட வேண்டியதில்லை.
காலைச் சுற்றிய பாம்பு கடியாமல் விடாது.
காலடி வைக்கும்போதே நீரானால் கடலைத் தாண்டுவது எப்படி?
காரியம் ஆகுமட்டும் காலைப்பிடி.
கார்த்திகை கார் கடை விலை; தை சம்பா தலை விலை.
கார்த்திகைப் பனியைப் பாராதே. கட்டி ஓட்டடா ஏர் மாட்டை
கார்த்திகை அகத்தி காம்பெல்லாம் நெய் வழியும்.
கார்த்திகை கால் கோடை.
கார்த்திகை மாதம் கையிலே, மார்கழி மாதம் மடியிலே.
கி
கிணற்றைப் பனி நீரால் நிரப்ப முடியாது.
கிட்டப் போயின் முட்டப் பகை.
கிட்டாதாயின் வெட்டென மற.
கிணறு வெட்டப் பூதம் கிளம்பியது போல.
கிணற்றுக்கு அழகு தண்ணீர், பெண்ணுக்கு அழகு திலகம்.
கீ
கீரைத்தோட்டமே மருந்துப் பெட்டி
கு
குமரி தனியாகப் போனாலும் கொட்டாவி தனியாகப் போகாது.
குருடனுக்கு ஒரே மதி.
குரங்கு கையில் அகப்பட்ட பூமாலை போல.
குருட்டுக் கழுதைக்கு இருட்டைப் பற்றி பயமில்லை.
குப்பை உயர்ந்தது, கோபுரம் தாழ்ந்தது.
குதிரையும் கழுதையும் ஒன்றா?
குழந்தையும் தெய்வமும் கொண்டாடுமிடத்து.
குதிரை இருப்பறியும், கொண்ட பெண்டாட்டி குணம் அறிவாள்.
குடி குடியைக் கெடுக்கும்.
குத்தி வடிந்தாலும் சம்பா; குப்பையிலே போட்டாலும் தங்கம்.
குயிலும் குரலும் மயிலும் அழகும் போல.
குற்றம் பார்க்கின் சுற்றம் இல்லை.
கூ
கூடி வாழ்ந்தால் கோடி நன்மை.
கூழானாலும் குளித்துக் குடி.
கூட்டு வியாபாரம் குடுமிப்பிடி.
கூலிப் படை வெட்டுமா?
கூத்தாடி கிழக்கே பார்ப்பாள்; கூலிக்காரன் மேற்கே பார்ப்பான்.
கெ
கெட்ட ஊருக்கு எட்டு வார்த்தை
கெட்ட பால் நல்ல பால் ஆகுமா?
கெடுவான் கேடு நினைப்பான்.
கெட்டிக்காரச் சேவல் முட்டைக்குள்ளிருந்தே கூவும்.
கெடுப்பதும் வாயால், படிப்பதும் வாயால்.
கை
கை காய்ந்தால் கமுகு காய்க்கும்.
கை பட்டால் கண்ணாடி.
கைக்கு எட்டியது வாய்க்கு எட்டவில்லை.
கொ
கொடிக்கு காய் பாரமா?
கொடாக் கண்டன் விடாக் கண்டன்.
கோ
கோழைக் கட்டுக்குக் கோவைக் கிழங்கு.
கோபத்தைத் தடுக்கத் தூதுவளைக் கீரை.
கோணல் இல்லாத தென்னை மரத்தையும் விவாத்ததில் சளைக்கும பெண்ணையும் காண்பது
அரிது.
கோமளவல்லிக்கு ஒரு மொழி
கோளாறுகாரிக்குப் பல மொழி
கோபத்திற்குக் கண்ணில்லை.
கௌ
கௌரவம் கொடு; கௌரவம் கிடைக்கும்.
ச
சகோதரனைப் போன்ற நண்பனுமில்லை
சகோதரனைப் போன்ற எதிரியும் இல்லை.
சத்தியத்தின் மறுபெயர் மனசாட்சி
சங்கு சுட்டாலும் வெண்மை தரும்.
சா
சாட்சிக்காரன் காலில் விழுவதைவிட சண்டைக்காரன் காலில் விழுவது மேல்.
சி
சிறுதுளி பெருவெள்ளம்.
சிறு புண்ணையும், ஏழை உறவின்னையும் அலட்சியம் செய்யாதே.
சிறு துரும்பும் பல்குத்த உதவும்.
சித்திரை எள்ளைச்சிதறி விதை.
சித்திரை என்றால் சிறுப்பதும் இல்லை
பங்குனி என்றால் பருப்பதும் இல்லை
வைகாசி என்றால் வளர்வதும் இல்லை
சித்திரைப் புழுதி பத்தரை மாற்றுத் தங்கம்.
சித்திரை, ஐப்பசி பகல்-இரவு சமம்.
சித்திரை மழை செல்ல மழை.
சீ
சீரைத் தேடின் ஏரைத்தேடு
சு
சுக்கு கண்ட இடமெல்லாம் பிள்ளை பெற முடியுமா?
சுட்ட எண்ணயைத் தொடாதே; வறுத்த பயிற்றை விடாதே!
சுக்கைப் போல மருந்தில்லை.
சுப்பிரமணியரைப் போல் தெய்வமில்லை.
சுத்தம் சோறு போடும்.
சுற்றம் சூழ வாழ்
சுற்றம் பாரக்கின் குற்றமில்லை.
சுண்டைக்காய் கால் பணம்; சுமை கூலி முக்கால் பணம்.
சூ
சூடு கண்ட பூனை அடுப்பண்டை போகாது.
சூடத்தில் கொறடு போட்டால் கம்பிலே கழுதை மேயும்.
சூதும் வாதும் வேதனை செய்யும்
செ
செயல்தான் மிகச்சுருக்கமான பதில்
செருப்புள்ள காலுக்கு பூமியெல்லாம் தோல் விரிப்பு.
செருப்புக்குத் தக்கவாறு காலைத் தறிப்பதா?
சே
சேற்றுக்குள் கல் வீசினால் உன்முகம்தான் சேறாகும்.
சேற்றில் முளைத்த செந்தாமரை
சோ
சோம்பேறிக்குத் தானம் செய்யாதே.
சோம்பித் திரியேல.
சோற்றில் பூசணிக்காயை மறைப்பதா?
த
தண்ணீரில் கிடக்கும் தவளை, தண்ணியைக் குடிச்சதைக் கண்டது யாரு? குடியாததை
க்டது யாரு?
தண்ணீரே உணவகளின் அரசன்.
தங்கத்திற்குச் சோதனை நெருப்பு!
பெண்ணிற்குச் சோதனை தங்கம்!
மனிதனுக்கச் சோதனை பெண்!
தரித்திரம் நெருப்பால் செய்த ஆடை
தண்ணீரில் அடி பிடிக்கிறது.
தலை பகை, வால் உறவா?
தண்ணீர் வெந்நீரானாலும் நெருமப்பை அணைக்கும்.
தலைக்குத் தலை பெரிய தனம்.
தன் தப்பு பிறருக்குச் சத்து
தன் உயிர்போல் மண் உயிர் நினை.
தனக்கென்றால் பிள்ளையும் களை வெட்டும்.
தம்பி உடையான் படைக்கு அஞ்சான்.
தன்னைத்தானே வெல்பன், உலகின் தலை சிறத வீரனாவான்.
தன் கையே தனக்கு உதவி.
தர்மம் தலை காக்கும்.
தர்மம் கொடுத்ததும், புசித்ததும்தான் ஒருவனுகுச் சொந்தம்.
தந்தை சொல் மிக்க மந்திரம் இல்லை.
தா
தாயிற் சிறந்த கோயிலும் இல்லை.
தாயைப்போல பிள்ளை, நூலைப்போல சேலை.
தாய்க்கு உதவாதவன் யாருக்க உதவுவான்.
தாய், தந்தை தவிர எதையும் வாங்கலாம்.
தான் பெற்ற இன்பம் பெறுக இவ்வையகம்.
தானே தவறி விழுபவன் அழுவதில்லை.
தாமரை இலைத் தண்ணீர்போல தவிக்கிறான்.
தான் ஆடாவிட்டாலும் தன் தசை ஆடும்.
தாயின் இதயம் குழந்தையின் பள்ளிக்கூடம்.
தாய் கஞ்சிக்கு அழுதாளாம். மகள் இஞ்சிக்கு அழுதாளாம்.
தி
திக்கற்றவர்களுக்கு தெய்வமே துணை.
திருப்பிக் கொடுக்கப்படாத கடன்கள் மன்னிக்கப்படாத பாவங்கள்.
தீ
தீய வாழ்க்கையே ஒரு வகையில் மரணம்தான்.
தீமையைக் காண்பதைவிடக் குருடாயிருப்பது மேல்.
து
துறவிக்கு வேந்தன் துரும்பு.
தும்பி பறந்தால் தூரத்தில் மழை.
துள்ளுகிற மாடுபொதி சுமக்கும்.
தும்மை விட்டுவிட்டு வாலைப்பிடிப்பதா?
துலக்காத ஆயுதம் துருப்பிடிக்கும்.
துணிந்தவனுக்குத் துக்கமில்லை; அழுதவனுக்கு வெட்கமில்லை.
தூ
தூரத்துத் தண்ணீர் ஆபத்துக்கு உதவாது.
தூண்டில்காரனுக்கு மிதப்பு மேலே கண்.
தூங்குகிறவர் சாவதில்லை, வீங்கினவர் பிழைப்பதில்லை.
தூங்கின பிள்ளை பிழைத்தாலும் ஏங்கின பிள்ளை பிழைக்காது.
தூங்காதவனே நீங்காதவன்.
தூரமிருந்தால் சேர உறவு.
தெ
தென்னாலிராமன் பூனை வளர்த்தது போல.
தெவிட்டாத கனி பிள்ளை, தெவிட்டாத பானம் தண்ணீர்.
தெய்வம் காட்டுமே தவிர ஊட்டாது.
தெண்டத்துக்கு அகப்படும், பிண்டத்துக்கு அகப்படாது.
தென்றல் அடிக்கிற காற்றே என் இறுக்கத்தைச் சற்றே ஆற்றே?
தெற்கு வெறித்தால் தேசம் வெறிக்கும்.
தை
தையல் சொல் கேளேல்.
தை பிறந்தால் வழி பிறக்கும்.
தொ
தொட்டிலை ஆட்டும் கை தொல்லுலகை ஆட்டும் கை.
ப
பட்ட காலிலே படும். கெட்ட குடியே கெடும்.
பணம் பத்தும் செய்யும்.
பணம் பந்தியிலே, குணம் குப்பையிலே.
பணம் உள்ளவனுக்கு அச்சம்;
பணம் இல்லாதவனுக்கு வருத்தம்.
பத்து மிளகு இருந்தால் பகைவன் வீட்டிலும் சாப்பிடலாம்.
பசித்துப் புசி, வியர்த்துக் குளி.
பலர் முகர்ந்த மலரில் மணம் இருக்காது.
பல் போனால் சொல் போச்சு.
பல் இருந்தால் தவளையும் கடிக்கும்.
பணக்கார்ர்கள் பார்வை மங்கலாகத் தெரியும்.
பங்குனி மாதம் பதர் கொள்.
பங்குனி மாதம் பந்தலைத் தேடு.
பங்குனி பனி பால் வார்த்து மெழுகியது போல்.
படுக்க படுக்க பாயும் பகை.
பந்திக்கு முந்து, படைக்கு மருந்து.
பழமொழி பொய்த்தால் பால் பால் புளிக்கும்.
பணம் என்றால் பிணமும் வாய் திறக்கும்.
பணிவற்ற மனைவி பகைவர்க்கு ஈடாவாள்.
பணம் பாதாளம் வரை பாயும்.
பா
பாலுக்கும் காவல்; பூனைக்கும் தோழன்.
பாம்பு உங்களை நேசிக்கிறதென்று அதைக்கழுத்தில் சுற்றிக் கொள்ளாதே!
பி
பிறரிடம் எந்தக் குணத்தை வெறுக்கிறாயோ அந்தக் குணம் உன்னை அடையவிடாதே!
பிறர் கவலை உன் தூக்கத்தைக் கெடுக்காது.
பிச்சை புகினும் கற்கை நன்றே!
பிணியற்ற வாழ்வே பேரின்பம்.
பிறருக்கு நீ கொடுப்பது பிச்சை; நீ பெறுவது பேரின்பம்.
பு
புலிக்குப் பிறந்தது பூனையாகுமா?
புலி பசித்தாலும் புல்லைத் தின்னாது.
புலியின் குகைக்குள் நுழையாமல் புலிக்குட்டிகளை எடுத்துக்கொள்ள
முடியாது.
புலி இருந்த காட்டில் பூனை இருக்கவும்
சிங்கம் இருந்த குகையில் நரி இருக்கவும்
யானை ஏறியவன் ஆடு மேய்க்கவும் ஆச்சுதே!
புத்தகமும் நண்பர்களும் நிறைவாகவும் நல்லதாகவும் இருக்க வேண்டும்.
புத்திசாலிகள் பழமொழியை உண்டாக்குகிறார்கள்; முட்டாள்கள் அவற்றைத்
திரும்பச் சொல்கிறார்கள்.
புத்திசாலிகள் வாய் மனதில் இருக்கும்;
முட்டாள்கள் மனம் வாயில் இருக்கும்.
பூ
பூவோடு சேர்ந்த நாரும் மணம் பெறும்.
பூனைக்கு பிறந்தது எலி பிடிக்கும்.
பூக்கடைக்கு விளம்பரம் எதற்கு?
பூ விற்ற கடையில் புல் விற்கவும்;
பெ
பெண் கையில் கொடுத்த பணம் தங்காது
ஆண் கையில் கொடுத்த குழந்தை வாழாது.
பெண் என்றால் பேயும் இரங்கும்.
பெருமைக்குச் சோறு கட்டி புறக்கடையில் அவிழ்த்தானாம்.
பெண்ணிற்குப் பொட்டிட்டுப் பார்.
சுவருக்கு மண்ணிட்டுப் பார்
பெண்ணிற்குத் தெரிந்த இரகசியம் ஊரெல்லாம் பரவிய அம்பலம்.
பொ
பொன், பெண், மண் ஆகியவை சண்டையின் மூலகாரணங்கள்,
பொன் வைக்கும் இடத்தில் பூவை வைத்தப்பார்.
பொருளில்லார்க்கு இவ்வுலகம் இல்லை;
அருளில்லார்க்கு அவ்வுலகம் இல்லை;
பொன்னாங்கண்ணிக்குப் புளியிட்டு ஆக்கினால் உண்ணாத பெண்ணும் ஓர் உழக்கு
உண்ணும்.
பொறுமை கடலினும் பெரிது.
பொறுத்தார் பூமி ஆள்வார்.
பொய் சொன்ன வாய்க்குப் போஜனம் கிடையாது.
பொல்லாத காலத்துக்குப் புடவையும் பாம்பாகும்.
போ
போகும்போது புளியமரத்தடியில் போ
வரும்போது வேப்பமரத்தடியல் வா.
ந
நன்றிக்கு வித்தாகும் நல்லொழுக்கம்.
நரியோடு சேர்ந்த சேவல் நன்மை அடையாது.
நன்றி மறவேல்.
நன்றி கொன்றார்க்கு உய்வில்லை.
நம்பிக்கையே ஏழையின் எதிர்காலம்.
நரி உபதேசம் பண்ணத் தொடங்கினால் உன் கோழிகளைக் கவனி.
நன்மைக்கு நன்மை செய்
தீமைக்கு நன்மையே செய்
நல்ல புத்தகங்களைச் சேர்த்து வைத்திருப்பவன்
நிறைய நண்பர்களைச் சேர்த்து வைத்துள்ளான்.
நம்பிக்கையும் துணிவும் வெற்றி மகுடத்தின் இரு வைரங்கள்.
நா
நாளும் கிழமையும் நலிந்தோர்க்கு இல்லை
நாளை என்பது நட்டாற்று ஓடம்.
நாளை என்று ஒருநாள் உண்டா?
நாதன் ஆட்டம் திருப்பதியில் தெரியும்.
நாடு முழுவதும் கூழானாலும் ஏழைக்குக் கரண்டி அளவுதான்.
நாளும் அதிகாலையில் நீராடு.
நாழிப் பணம் கொடுத்தாலும் மூளிப்பட்டம் போகுமா?
நி
நிலையாமை ஒன்றே நிலையானது.
நீ
நீலிக்கு கண்ணீர் இமையிலே.
நீ வாழ்வின் முற்பகுதியில் வெற்றி கண்டுவிடு.
நீ எதையும் விழுங்க முடியும்; உன்னை எது விழுங்க முடியும் என்பதை நீ
எண்ணிப்பார்.
நெ
நெருப்பிலே தப்பி வந்தவன் வெயிலில் வாடமாட்டான்.
நெருப்பென்றால் வாய் வந்து விடாது.
நொ
நொறுங்கத் தின்றால் நூறு வயது.
நொண்டிக்குச் சறுக்கினதே சாக்கு.
நோ
நோயற்ற வாழ்வே குறைவற்ற செல்வம்.
அ
அகத்தின் அழகு முகத்தில் தெரியும்.
அச்சாணி இல்லாத தேர், முச்சானும் ஓடாது.
அறிவாளிகள் கூட்டம் உயிருள்ள நூல் நிலையம்.
அசையாத மணி அடிக்காது
அலங்காரம் இல்லாமல் அழகு இருப்பதில்லை.
அரண்மனை வாயிற்படி அதிகமாக வழுக்கும்.
அறுகல் கட்டையும் ஆபத்திற்கு உதவும்.
அழகும், மணமுள்ள பூக்களும் சாலையோரத்தில் வாழாது.
அறிவின் அடையாளம் இடைவிடா முயற்சி.
அதிர்ஷ்டம் அயர்ந்த நித்திரையிலும் வரும்.
அழகுள்ள பெண்ணையும் கிழிந்த ஆடையையும் யாரேனும் பிடித்து இழுத்து
விடுவார்கள்.
அமைதி தெய்வத்தை உருவாக்கும். செல்வம் பெயரை உண்டாக்கும்.
அழகு வல்லமை உடையது. பணம் சர்வ வல்லமை உடையது.
அலை அடித்தால் பிரார்த்தனை துவங்கும். கரை சேர்ந்தால் பிரார்த்தனை
நீங்கும்.
அதிர்ஷ்டம் ஒருவனுக்குத் தாய். மற்றவனுக்கு மாற்றாந்தாய்.
அழகான பெண் தலைவலி, அழகற்றவள் வயிற்றுவலி.
அழகும் மடமையும் பழைய கூட்டாளிகள்.
அடுப்பங்கரையில் கற்றதையெல்லாம் பிள்ளை பேசும்.
அறிவார் ஐயம் கொள்வார்; அறியார் ஐயமே கொள்ளார்.
அரைத்துளி அன்புகூட இல்லாமல் ஆயிரம் சட்டங்கள் இயற்றலாம்.
அன்பே கடவுள்.
அன்பு மெலிந்து போனால், தவறு தடியாகத் தெரியும்.
அதிகப் பணப்புழக்கம் இளைஞனைக் கெடுக்கும்.
அசட்டுத் தனங்கள் எண்ணிலடங்காதவை; அறிவு ஒன்றே ஒன்றுதான்.
அடிப்பதும் அடிபடுவதும்தான் வாழ்க்கை.
அரை குறை வேலையை முட்டாளிடம் காட்டாதே!
அண்டை அயல் தயவு இன்றி எவரும் வாழ முடியாது.
அன்பும், மனைவியும் அமைவதே வாழ்க்கை.
அறிவாளிகள் கடிதங்களை ஆரம்பத்திலிருந்தே படிப்பார்கள்.
அழகு, அடைத்த கதவுகளை திறக்கும்.
அதிகப் பேச்சும், பொய்யும் நெருங்கிய உறவினர்.
அதிகப் பணிவும் அகம்பாவம் ஆகலாம்.
அடுப்பூதுபவனின் கண்ணில் நெருப்புப் பொறி விழும்.
அறுப்பு காலத்தில் தூக்கம்; கோடை காலத்தில் ஏக்கம்.
அகந்தை அழிவு தரும்; ஒழுக்கம் உயர்வு தரும்.
அதிக ஓய்வு அதிக வேதனை.
அடுத்தவன் சுமை பற்றி அவனுக்கு என்ன தெரியும்?
அழகின் இதழ்கள் கவர்ச்சி; கனிகள் கசப்பு.
அநாதைக் குழந்தைக்கு அழக்கற்றுத்தர வேண்டாம்.
அன்பை விதைத்தவன் நன்றியை அறுவடை செய்கிறான்.
அச்சம் அழிவிற்கு ஆரம்பம்; துணிவு செயலுக்கு ஆரம்பம்.
அண்டத்தில் உள்ளது பிண்டத்திலே.
அதிகமாக உண்பவனுக்கு அறிவு மட்டு.
அழுதாலும் பிள்ளை அவள்தான் பெற வேண்டும்.
அறுக்கத் தெரியாதவன் கையில் ஐம்பது அரிவாள்.
அளவிற்கு மிஞ்சினால் அமிர்தமும் நஞ்சு.
அறவால் உணரும்போது அனுமானம் எதற்கு?
அன்பாக் பேசுபவருக்கு அந்நியர் இல்லை.
அன்னை செத்தால் அப்பன் சித்தப்பன்.
அன்பு இருந்தால் புளிய மர இலையில்கூட இருவர் படுக்கலாம்.
அரசனும் அன்னைக்கு மகனே.
அரண்டவன் கண்ணுக்கு இருண்டதெல்லாம் பேய்.
அறிவுடை ஒருவனை, அரசனும் விரும்பும்.
அழுத்த நெஞ்சன் யாருக்கும் உதவான், இளகிய நெஞ்சன் எவருக்கும் உதவுவான்
அரசனை நம்பி புருஷனைக் கைவிட்டது போல!
அஞ்சிவனைப் பேய் அடிக்கும்.
அடித்து வளர்க்காத பிள்ளையும், முறுக்கி வளர்க்காத மீசையும் உருப்படாது.
அவனன்றி ஓர் அணுவும் அசையாது.
அன்பே, பிரதானம்; அதுவே வெகுமானம்.
ஆ
ஆடிப்பட்டம் தேடி விதை.
ஆழம் தெரியாமல் காலை விடாதே!
ஆற்றிலே ஒரு கால்; சேற்றிலே ஒரு கால்!
ஆற்று நிறைய நீர் இருந்தாலும், நாய் நக்கித்தான் குடிக்கும்.
ஆயுள் நீடிக்க உணவைக் குறை.
ஆணி அடிசாரல், ஆடி அதிசாரல், ஆவணி முழுசாரல்.
ஆனி அரை ஆறு, ஆவணி முழு ஆறு.
ஆடே எரு; ஆரியமே வெள்ளாமை.
ஆண்டிகள் கூடி மடம் கட்டுவது போல.
ஆபத்தில் அறியலாம் அருமை நண்பனை.
ஆறுவது சினம்.
ஆத்தாள் அம்மணம்; கும்பகோணத்தில் கோதானம்.
ஆபத்திற்கு பயந்து ஆற்றிலே விழுந்தது போல.
ஆகும் காலம் ஆகும்; போகும் காலம் போகும்.
ஆயிரம் சொல்லுக்கு அரை எழுத்து மேல்.
ஆசை நோவுக்கு அமிழ்தம் எது?
ஆலயம் தொழுவது சாலவும் நன்று.
ஆலை விழுது தாங்கியது போல.
ஆடு பகை குட்டி உறவா?
ஆட்டுக் கிடையில் ஓநாய் புகுந்தது போல.
ஆடி ஓய்ந்த பம்பரம் போல.
ஆரம்பத்தில் சூரத்துவம்.
ஆடுற மாட்டை ஆடிக் கறக்கணும்; பாடுற மாட்டை பாடிக் கறக்கணும்.
ஆமையைக் கடித்தால் ஈக்குத்தான் வலிக்கும்.
ஆபத்தினைக் கடந்தால் ஆண்டவனே மறந்து போகும்.
ஆற்றுநீர் பித்தம் போக்கும்
குளத்து நீர் வாதம் போக்கும்
சோற்றுநீர் எல்லாம் போக்கும்
ஆரியக் கூத்தாடினாலும் காரியத்தில் கண் வை.
இ
இரக்கமற்றவன் இதயம் இரும்பினும் கொடியது.
இளமையில் கல்.
இளங்கன்று பயமறியாது.
இளமையில் கல்வி சிலை மேல் எழுத்து.
இளமையில் கல். முதுமையில் காக்கும்.
இன்பத்திற்குத் தேன்; அன்புக்கு மனைவி.
இரவல் சேலையை நம்பி இடுப்புக் கந்தையை எறிந்தாளாம்.
இதயம் ஏற்கிறது; தலை மறுக்கிறது.
இன்று செய்யும் நன்மை நாளைய இன்பம்.
இரவில் குறைந்த உணவு நீண்ட வாழ்வு.
இருட்டுக்குடி வாழ்க்கை திருட்டுக்கு அடையாளம்.
இறங்கு பொழுதில் மருந்து குடி.
இந்த உலகில் மூன்று நண்பர்கள் துணிவு, புத்தி, நுண்ணறிவு.
இறந்த சிங்கத்தைவிட உயிருள்ள சுண்டெலி மேல்.
இன்று இலை அறுத்தவன் நாளை குலை அறுக்க மாட்டானா?
இளமையில் நல்லறிவு முதுமையில் ஞானம்.
இதயம் இருக்கும் இடம்தான் உன் வீடு.
இன்பம் சிறகடித்துப் பறக்கும் பறவை.
இலக்கியம் இல்லாத வாழ்வு சாவு.
இன்பம் - துன்பம் மாறி மாறி வரும்.
இளமையில் சூதாடிகள், முதுமையில் பிச்சைக்கார்ர்கள்.
இளமையில் தெரியாது; முதுமையில் நினைவிருக்காது.
இரவும் பகலும் யாருக்கும் காத்திராது.
இடுக்கன் வருங்கால் நகுக.
ஈ.
ஈகைக்கு எல்லை எதுவமே இல்லை.
ஈயார் தேட்டை தீயார் கொள்வர்.
ஈயான் தோட்ட வாழ இரண்டு குலை தள்ளும்.
ஈட்டி எட்டிய வரையில் பாயும்.
ஈகைக்கும் வெகுளித்தனம் உண்டு.
உ
உழுத நிலத்தில் பயிரிடு.
உடனடி சிகிச்சையே நோய்க்கு மருந்து.
உண்டு சுவை கண்டவன் ஊரைவிட்டப் போகமாட்டான்.
உணவுக்கு நெருக்கம், நட்புக்குத் தூரம்.
உண்ட மயக்கம் தொண்டருக்கும் உண்டு.
உப்பில்லாப் பண்டம் குப்பையிலே.
உப்பு அறியாதவன் துப்புக்கெட்டவன்.
உனக்குத் தெரியாத தேவதையைவிட தெரிந்தபிசாசே மேல்.
உப்பைச் சாப்பிட்டவர் தண்ணீர் குடிப்பார்.
உண்டி சுருங்குதல் பெண்டிர்க்கு அழகு.
உழுபவன் கணக்குப்பார்த்தால் உழக்குகூட மிஞ்சாது.
உழைப்பால் விலகும் தீமைகள் மூன்று - துன்பம், தீயொழுக்கம், வறுமை.
உழைத்து உண்பதே உணவு.
உப்பிட்டவரை உள்ளவும் நினை.
உனக்குக் கொஞ்சம், எனக்கு கொஞ்சம், இதுதான் நட்பு
ஊ
ஊசியைப் பார்த்து சல்லடை சொல்கிறது; உன்னுடைய வாயில் ஒரு ஓட்டை
இருக்கிறது.
ஊருடன் பகைக்கின் வேருடன் கெடும்.
ஊதுகிற சங்கை ஊதினாலும் விடிகிறபோதுதான் விடியும்.
ஊத அறிந்தான் வாதி, உப்பு அறிந்தான் யோகி.
ஊமை ஊரைக் கெடுக்கும்; பெருச்சாளி வீட்டைக் கெடுக்கும்.
ஊரில் கல்யாணம்; மார்பில் சந்தனம்.
எ
எண்ணெய் குடித்த நாயை விட்டுவிட்டு, எதிர்க்க வந்த நாயை அடிச்சானாம்.
எண்ணி எண்ணிச் சுட்டவனுக்கு ஒன்றுமில்லை. எட்டி எட்டிப் பார்த்தவனுகு
எட்டுப் பணியாரம்.
எல்லாப் புண்களுக்கும் காலம்தான் களிம்பு.
எழுதி வழங்கான் வாழ்க்கை கழுதை புரண்ட களம்.
எட்டுத் திப்பிலி, ஈரைந்து சீரகம், சுட்டுத் தேனில் கலந்து கொடுக்க
விட்டுப் போகுமே விக்கல்.
எந்த விரலைக கடித்தாலும் வலி இருக்கும்.
எறும்புக்கு பனித் துளியே வெள்ளம்.
எவ்வளவு தூரத்தில் இருந்தாலும் புத்திசாலியின் பார்வை இலக்கை நோக்கியே
இருக்கும்.
எப்படி வேண்டுமானாலும் சமையுங்கள்; ஆனால், அன்போடு பரிமாறுங்கள்.
எளிதில் நம்புகிறவன் எளிதில் ஏமாற்றப்படுவான்.
எலி வேட்டைக்குத் தவில் வேண்டுமா?
எண்ணம்போல் வாழ்வு.
எட்டி பழுத்தென்ன? ஈயாதார் வாழ்ந்தென்ன?
ஏ
ஏணியைச் செங்குத்தாக வைப்பவன் எளிதில் பின்பக்கம் விழுவான்.
ஏழை சொல் அம்பலம் ஏறாது.
ஏழைக்கு ஒரு வியாதி; பணக்காரனுக்கு நூறு.
ஏகாந்தம் என்பது இறைவனுக்கே பொருந்தும்.
ஏழைக்கு ஒருபோதும் வாக்குக் கொடுக்காதே; பணக்காரனுக்கு ஒருபோதும் கடன்
படாதே!
ஏட்டுச்சுரைக்காய் கறிக்கு உதவாது.
ஐ
ஐவருக்கும் தேவி அழியாத பத்தினி.
ஐந்தில் வளையாத்து ஐம்பதில் வளையுமா?
ஒ
ஒளியத் தெரியாதவன் தலையாரி வீட்டில் நுழைந்தானாம்.
ஒரு மிளகு ஒரு வண்டி வாழ்த்துக்குச் சமம்.
ஒரு கையால் இறைத்து இரு கைகளால் வார வேண்டும்.
ஒட்டகத்தின் மேல் உள்ளவனுக்கு முதுகு கூன் இல்லை.
ஒன்று பட்டால் உண்டு வாழ்வு.
ஒரு கை தட்டினால் ஓசை எழாது.
ஒழுக்கம் விழுப்பம் தரும்.
ஒவ்வொரு நாளையும் உனது சிறந்த நாளாய் எண்ணு.
ஓரே குஞ்சு உள்ள கோழி ஓயாமல் கொக்கரிக்கும்.
ஒத்தடம் அரை வைத்தியம்.
ஒரு சொல் கோபத்தைக் கிளறுகிறது அல்லது அன்பைக் கிளறுகிறது.
ஒருவர் பொறுமை இருவர் நட்பு.
ஓ
ஓநாயிடம் அன்பு செலுத்தாதே! அது ஆட்டிற்குச் செய்யும் கேடு.
ஓடைகளை நிரப்புவது மழைதான். பனித்துளிகள் அல்ல.
ஓடிப் பழகிய கால் நிற்காது.
ஓநாயுடன் நீ வசித்தால் ஊளையிடத்தான் வேண்டும்.
க
கண்ணுக்கு இமை பகையா?
கடுகு சிறுத்தாலும் காரம் போகாது.
கண்டதே காட்சி, கொண்டதே கோலம்.
கனமழை பெய்தாலும் கருங்கல் கரையுமா?
கவலைகள் குறைந்தால் கனவுகள் குறையும்.
கனவுகள் குறைந்தால் பேச்சுக்கள் குறையும்.
பேச்சுக்கள் குறைந்தால் குற்றங்கள் குறையும்.
கடவுளுக்கு பயந்து வாழ்க்கை நடத்து.
கடுக்காய் நூறு தாய்க்குச் சமம்.
கடுங்காற்று மழைக்கூட்டும்.
கடுஞ்சிநேகம் பகை கூட்டும்.
கண்ணீரை விட விரைவில் காய்வது எதுவும் இல்லை.
கல்யாணம் பண்ணிப் பார். வீட்டைக் கட்டிப்பார்.
கசிந்து வந்தவன் கண்ணைத் துடை.
கஞ்சி கண்ட இடம் கைலாசம்; சோறு கண்ட இடம் சொர்க்கம்.
கஞ்சித் தண்ணிக்குக் காற்றாய்ப் பறக்கிறான்.
கஞ்சன் ஒற்றைக் கண்ணன்; பேராசைக்காரன் குருடன்.
கல்லானாலும் கணவன், புல்லானாலும் புருசன்.
கஞ்சி வார்க்க ஆள் இல்லை என்றாலும் கச்சை கட்ட ஆள் இருக்கிறது.
கரி விற்ற பணம் கருப்பாய் இருக்குமா?
கல்வி விரும்பு.
கலைகளுக்கெல்லாம் அடிப்படை கலப்பை.
கனவில் குடிக்கும் பாலை தகரக் குவளையில் குடித்தால் என்ன
தங்கக்கோப்பையில் குடித்தாலென்ன?
கணக்கு எழுதாதன் நிலைமை.
கழுதை புரண்ட இடம் மாதிரி.
கந்தையானாலும் கசக்கிக் கட்டு.
கடன் இல்லாச் சோறு கவளமாயினும் போதும்.
கடலில் கரைத்த பெருங்காயம் போல.
கடல் தாண்ட மனமுண்டு; கால்வாயைத் தாண்ட மனமில்லை.
கடல் திடலாகும்; திடல் கடலாகும்.
கடல் நீர் இருந்தென்ன? காஞ்சிரை பழுத்தென்ன?
கடல் மீனுக்கு நீந்தவா கற்றுத்தர வேண்டும்.
கடன் வாங்கியும் பட்டினி, கல்யாணமாகியும் பிரம்மச்சாரி.
கடன் பட்டார் நெஞ்சம் போல் கலங்கினான் இலங்கை வேந்தன்.
கா
காலம் போகும் வார்த்தை நிற்கும்.
கால் அடிப்பட்ட நாயும், காது அறுந்த செருப்பும் கவைக்கு உதவாது.
கால் இல்லாதவன் கடலைத் தாண்டுவானா?
கார்த்திகை கன மழை.
கார்த்திகை நண்டுக்கு கரண்டி நெய்.
கார்த்திகை கண்டு களம் இடு.
கார்த்திகைப் பிறையைக் கண்டவுடன் கைப்பிடி நாற்றைப் போட்டுக் கரை ஏறு.
காணிச் சோம்பல் கோடி நட்டம்.
காக்கை உட்காரப் பனம்பழம் விழுந்தது போல.
காற்றுக்குச் சாய்கிற நாணல் தான் காலத்துக்கும் நிலைக்கும்.
காக்கைக்கு தன் குஞ்சு பொன் குஞ்சு.
காற்றுள்ளபோதே தூற்றிக்கொள்.
காலிப் பெட்டிகளைப் பூட்ட வேண்டியதில்லை.
காலைச் சுற்றிய பாம்பு கடியாமல் விடாது.
காலடி வைக்கும்போதே நீரானால் கடலைத் தாண்டுவது எப்படி?
காரியம் ஆகுமட்டும் காலைப்பிடி.
கார்த்திகை கார் கடை விலை; தை சம்பா தலை விலை.
கார்த்திகைப் பனியைப் பாராதே. கட்டி ஓட்டடா ஏர் மாட்டை
கார்த்திகை அகத்தி காம்பெல்லாம் நெய் வழியும்.
கார்த்திகை கால் கோடை.
கார்த்திகை மாதம் கையிலே, மார்கழி மாதம் மடியிலே.
கி
கிணற்றைப் பனி நீரால் நிரப்ப முடியாது.
கிட்டப் போயின் முட்டப் பகை.
கிட்டாதாயின் வெட்டென மற.
கிணறு வெட்டப் பூதம் கிளம்பியது போல.
கிணற்றுக்கு அழகு தண்ணீர், பெண்ணுக்கு அழகு திலகம்.
கீ
கீரைத்தோட்டமே மருந்துப் பெட்டி
கு
குமரி தனியாகப் போனாலும் கொட்டாவி தனியாகப் போகாது.
குருடனுக்கு ஒரே மதி.
குரங்கு கையில் அகப்பட்ட பூமாலை போல.
குருட்டுக் கழுதைக்கு இருட்டைப் பற்றி பயமில்லை.
குப்பை உயர்ந்தது, கோபுரம் தாழ்ந்தது.
குதிரையும் கழுதையும் ஒன்றா?
குழந்தையும் தெய்வமும் கொண்டாடுமிடத்து.
குதிரை இருப்பறியும், கொண்ட பெண்டாட்டி குணம் அறிவாள்.
குடி குடியைக் கெடுக்கும்.
குத்தி வடிந்தாலும் சம்பா; குப்பையிலே போட்டாலும் தங்கம்.
குயிலும் குரலும் மயிலும் அழகும் போல.
குற்றம் பார்க்கின் சுற்றம் இல்லை.
கூ
கூடி வாழ்ந்தால் கோடி நன்மை.
கூழானாலும் குளித்துக் குடி.
கூட்டு வியாபாரம் குடுமிப்பிடி.
கூலிப் படை வெட்டுமா?
கூத்தாடி கிழக்கே பார்ப்பாள்; கூலிக்காரன் மேற்கே பார்ப்பான்.
கெ
கெட்ட ஊருக்கு எட்டு வார்த்தை
கெட்ட பால் நல்ல பால் ஆகுமா?
கெடுவான் கேடு நினைப்பான்.
கெட்டிக்காரச் சேவல் முட்டைக்குள்ளிருந்தே கூவும்.
கெடுப்பதும் வாயால், படிப்பதும் வாயால்.
கை
கை காய்ந்தால் கமுகு காய்க்கும்.
கை பட்டால் கண்ணாடி.
கைக்கு எட்டியது வாய்க்கு எட்டவில்லை.
கொ
கொடிக்கு காய் பாரமா?
கொடாக் கண்டன் விடாக் கண்டன்.
கோ
கோழைக் கட்டுக்குக் கோவைக் கிழங்கு.
கோபத்தைத் தடுக்கத் தூதுவளைக் கீரை.
கோணல் இல்லாத தென்னை மரத்தையும் விவாத்ததில் சளைக்கும பெண்ணையும் காண்பது
அரிது.
கோமளவல்லிக்கு ஒரு மொழி
கோளாறுகாரிக்குப் பல மொழி
கோபத்திற்குக் கண்ணில்லை.
கௌ
கௌரவம் கொடு; கௌரவம் கிடைக்கும்.
ச
சகோதரனைப் போன்ற நண்பனுமில்லை
சகோதரனைப் போன்ற எதிரியும் இல்லை.
சத்தியத்தின் மறுபெயர் மனசாட்சி
சங்கு சுட்டாலும் வெண்மை தரும்.
சா
சாட்சிக்காரன் காலில் விழுவதைவிட சண்டைக்காரன் காலில் விழுவது மேல்.
சி
சிறுதுளி பெருவெள்ளம்.
சிறு புண்ணையும், ஏழை உறவின்னையும் அலட்சியம் செய்யாதே.
சிறு துரும்பும் பல்குத்த உதவும்.
சித்திரை எள்ளைச்சிதறி விதை.
சித்திரை என்றால் சிறுப்பதும் இல்லை
பங்குனி என்றால் பருப்பதும் இல்லை
வைகாசி என்றால் வளர்வதும் இல்லை
சித்திரைப் புழுதி பத்தரை மாற்றுத் தங்கம்.
சித்திரை, ஐப்பசி பகல்-இரவு சமம்.
சித்திரை மழை செல்ல மழை.
சீ
சீரைத் தேடின் ஏரைத்தேடு
சு
சுக்கு கண்ட இடமெல்லாம் பிள்ளை பெற முடியுமா?
சுட்ட எண்ணயைத் தொடாதே; வறுத்த பயிற்றை விடாதே!
சுக்கைப் போல மருந்தில்லை.
சுப்பிரமணியரைப் போல் தெய்வமில்லை.
சுத்தம் சோறு போடும்.
சுற்றம் சூழ வாழ்
சுற்றம் பாரக்கின் குற்றமில்லை.
சுண்டைக்காய் கால் பணம்; சுமை கூலி முக்கால் பணம்.
சூ
சூடு கண்ட பூனை அடுப்பண்டை போகாது.
சூடத்தில் கொறடு போட்டால் கம்பிலே கழுதை மேயும்.
சூதும் வாதும் வேதனை செய்யும்
செ
செயல்தான் மிகச்சுருக்கமான பதில்
செருப்புள்ள காலுக்கு பூமியெல்லாம் தோல் விரிப்பு.
செருப்புக்குத் தக்கவாறு காலைத் தறிப்பதா?
சே
சேற்றுக்குள் கல் வீசினால் உன்முகம்தான் சேறாகும்.
சேற்றில் முளைத்த செந்தாமரை
சோ
சோம்பேறிக்குத் தானம் செய்யாதே.
சோம்பித் திரியேல.
சோற்றில் பூசணிக்காயை மறைப்பதா?
த
தண்ணீரில் கிடக்கும் தவளை, தண்ணியைக் குடிச்சதைக் கண்டது யாரு? குடியாததை
க்டது யாரு?
தண்ணீரே உணவகளின் அரசன்.
தங்கத்திற்குச் சோதனை நெருப்பு!
பெண்ணிற்குச் சோதனை தங்கம்!
மனிதனுக்கச் சோதனை பெண்!
தரித்திரம் நெருப்பால் செய்த ஆடை
தண்ணீரில் அடி பிடிக்கிறது.
தலை பகை, வால் உறவா?
தண்ணீர் வெந்நீரானாலும் நெருமப்பை அணைக்கும்.
தலைக்குத் தலை பெரிய தனம்.
தன் தப்பு பிறருக்குச் சத்து
தன் உயிர்போல் மண் உயிர் நினை.
தனக்கென்றால் பிள்ளையும் களை வெட்டும்.
தம்பி உடையான் படைக்கு அஞ்சான்.
தன்னைத்தானே வெல்பன், உலகின் தலை சிறத வீரனாவான்.
தன் கையே தனக்கு உதவி.
தர்மம் தலை காக்கும்.
தர்மம் கொடுத்ததும், புசித்ததும்தான் ஒருவனுகுச் சொந்தம்.
தந்தை சொல் மிக்க மந்திரம் இல்லை.
தா
தாயிற் சிறந்த கோயிலும் இல்லை.
தாயைப்போல பிள்ளை, நூலைப்போல சேலை.
தாய்க்கு உதவாதவன் யாருக்க உதவுவான்.
தாய், தந்தை தவிர எதையும் வாங்கலாம்.
தான் பெற்ற இன்பம் பெறுக இவ்வையகம்.
தானே தவறி விழுபவன் அழுவதில்லை.
தாமரை இலைத் தண்ணீர்போல தவிக்கிறான்.
தான் ஆடாவிட்டாலும் தன் தசை ஆடும்.
தாயின் இதயம் குழந்தையின் பள்ளிக்கூடம்.
தாய் கஞ்சிக்கு அழுதாளாம். மகள் இஞ்சிக்கு அழுதாளாம்.
தி
திக்கற்றவர்களுக்கு தெய்வமே துணை.
திருப்பிக் கொடுக்கப்படாத கடன்கள் மன்னிக்கப்படாத பாவங்கள்.
தீ
தீய வாழ்க்கையே ஒரு வகையில் மரணம்தான்.
தீமையைக் காண்பதைவிடக் குருடாயிருப்பது மேல்.
து
துறவிக்கு வேந்தன் துரும்பு.
தும்பி பறந்தால் தூரத்தில் மழை.
துள்ளுகிற மாடுபொதி சுமக்கும்.
தும்மை விட்டுவிட்டு வாலைப்பிடிப்பதா?
துலக்காத ஆயுதம் துருப்பிடிக்கும்.
துணிந்தவனுக்குத் துக்கமில்லை; அழுதவனுக்கு வெட்கமில்லை.
தூ
தூரத்துத் தண்ணீர் ஆபத்துக்கு உதவாது.
தூண்டில்காரனுக்கு மிதப்பு மேலே கண்.
தூங்குகிறவர் சாவதில்லை, வீங்கினவர் பிழைப்பதில்லை.
தூங்கின பிள்ளை பிழைத்தாலும் ஏங்கின பிள்ளை பிழைக்காது.
தூங்காதவனே நீங்காதவன்.
தூரமிருந்தால் சேர உறவு.
தெ
தென்னாலிராமன் பூனை வளர்த்தது போல.
தெவிட்டாத கனி பிள்ளை, தெவிட்டாத பானம் தண்ணீர்.
தெய்வம் காட்டுமே தவிர ஊட்டாது.
தெண்டத்துக்கு அகப்படும், பிண்டத்துக்கு அகப்படாது.
தென்றல் அடிக்கிற காற்றே என் இறுக்கத்தைச் சற்றே ஆற்றே?
தெற்கு வெறித்தால் தேசம் வெறிக்கும்.
தை
தையல் சொல் கேளேல்.
தை பிறந்தால் வழி பிறக்கும்.
தொ
தொட்டிலை ஆட்டும் கை தொல்லுலகை ஆட்டும் கை.
ப
பட்ட காலிலே படும். கெட்ட குடியே கெடும்.
பணம் பத்தும் செய்யும்.
பணம் பந்தியிலே, குணம் குப்பையிலே.
பணம் உள்ளவனுக்கு அச்சம்;
பணம் இல்லாதவனுக்கு வருத்தம்.
பத்து மிளகு இருந்தால் பகைவன் வீட்டிலும் சாப்பிடலாம்.
பசித்துப் புசி, வியர்த்துக் குளி.
பலர் முகர்ந்த மலரில் மணம் இருக்காது.
பல் போனால் சொல் போச்சு.
பல் இருந்தால் தவளையும் கடிக்கும்.
பணக்கார்ர்கள் பார்வை மங்கலாகத் தெரியும்.
பங்குனி மாதம் பதர் கொள்.
பங்குனி மாதம் பந்தலைத் தேடு.
பங்குனி பனி பால் வார்த்து மெழுகியது போல்.
படுக்க படுக்க பாயும் பகை.
பந்திக்கு முந்து, படைக்கு மருந்து.
பழமொழி பொய்த்தால் பால் பால் புளிக்கும்.
பணம் என்றால் பிணமும் வாய் திறக்கும்.
பணிவற்ற மனைவி பகைவர்க்கு ஈடாவாள்.
பணம் பாதாளம் வரை பாயும்.
பா
பாலுக்கும் காவல்; பூனைக்கும் தோழன்.
பாம்பு உங்களை நேசிக்கிறதென்று அதைக்கழுத்தில் சுற்றிக் கொள்ளாதே!
பி
பிறரிடம் எந்தக் குணத்தை வெறுக்கிறாயோ அந்தக் குணம் உன்னை அடையவிடாதே!
பிறர் கவலை உன் தூக்கத்தைக் கெடுக்காது.
பிச்சை புகினும் கற்கை நன்றே!
பிணியற்ற வாழ்வே பேரின்பம்.
பிறருக்கு நீ கொடுப்பது பிச்சை; நீ பெறுவது பேரின்பம்.
பு
புலிக்குப் பிறந்தது பூனையாகுமா?
புலி பசித்தாலும் புல்லைத் தின்னாது.
புலியின் குகைக்குள் நுழையாமல் புலிக்குட்டிகளை எடுத்துக்கொள்ள
முடியாது.
புலி இருந்த காட்டில் பூனை இருக்கவும்
சிங்கம் இருந்த குகையில் நரி இருக்கவும்
யானை ஏறியவன் ஆடு மேய்க்கவும் ஆச்சுதே!
புத்தகமும் நண்பர்களும் நிறைவாகவும் நல்லதாகவும் இருக்க வேண்டும்.
புத்திசாலிகள் பழமொழியை உண்டாக்குகிறார்கள்; முட்டாள்கள் அவற்றைத்
திரும்பச் சொல்கிறார்கள்.
புத்திசாலிகள் வாய் மனதில் இருக்கும்;
முட்டாள்கள் மனம் வாயில் இருக்கும்.
பூ
பூவோடு சேர்ந்த நாரும் மணம் பெறும்.
பூனைக்கு பிறந்தது எலி பிடிக்கும்.
பூக்கடைக்கு விளம்பரம் எதற்கு?
பூ விற்ற கடையில் புல் விற்கவும்;
பெ
பெண் கையில் கொடுத்த பணம் தங்காது
ஆண் கையில் கொடுத்த குழந்தை வாழாது.
பெண் என்றால் பேயும் இரங்கும்.
பெருமைக்குச் சோறு கட்டி புறக்கடையில் அவிழ்த்தானாம்.
பெண்ணிற்குப் பொட்டிட்டுப் பார்.
சுவருக்கு மண்ணிட்டுப் பார்
பெண்ணிற்குத் தெரிந்த இரகசியம் ஊரெல்லாம் பரவிய அம்பலம்.
பொ
பொன், பெண், மண் ஆகியவை சண்டையின் மூலகாரணங்கள்,
பொன் வைக்கும் இடத்தில் பூவை வைத்தப்பார்.
பொருளில்லார்க்கு இவ்வுலகம் இல்லை;
அருளில்லார்க்கு அவ்வுலகம் இல்லை;
பொன்னாங்கண்ணிக்குப் புளியிட்டு ஆக்கினால் உண்ணாத பெண்ணும் ஓர் உழக்கு
உண்ணும்.
பொறுமை கடலினும் பெரிது.
பொறுத்தார் பூமி ஆள்வார்.
பொய் சொன்ன வாய்க்குப் போஜனம் கிடையாது.
பொல்லாத காலத்துக்குப் புடவையும் பாம்பாகும்.
போ
போகும்போது புளியமரத்தடியில் போ
வரும்போது வேப்பமரத்தடியல் வா.
ந
நன்றிக்கு வித்தாகும் நல்லொழுக்கம்.
நரியோடு சேர்ந்த சேவல் நன்மை அடையாது.
நன்றி மறவேல்.
நன்றி கொன்றார்க்கு உய்வில்லை.
நம்பிக்கையே ஏழையின் எதிர்காலம்.
நரி உபதேசம் பண்ணத் தொடங்கினால் உன் கோழிகளைக் கவனி.
நன்மைக்கு நன்மை செய்
தீமைக்கு நன்மையே செய்
நல்ல புத்தகங்களைச் சேர்த்து வைத்திருப்பவன்
நிறைய நண்பர்களைச் சேர்த்து வைத்துள்ளான்.
நம்பிக்கையும் துணிவும் வெற்றி மகுடத்தின் இரு வைரங்கள்.
நா
நாளும் கிழமையும் நலிந்தோர்க்கு இல்லை
நாளை என்பது நட்டாற்று ஓடம்.
நாளை என்று ஒருநாள் உண்டா?
நாதன் ஆட்டம் திருப்பதியில் தெரியும்.
நாடு முழுவதும் கூழானாலும் ஏழைக்குக் கரண்டி அளவுதான்.
நாளும் அதிகாலையில் நீராடு.
நாழிப் பணம் கொடுத்தாலும் மூளிப்பட்டம் போகுமா?
நி
நிலையாமை ஒன்றே நிலையானது.
நீ
நீலிக்கு கண்ணீர் இமையிலே.
நீ வாழ்வின் முற்பகுதியில் வெற்றி கண்டுவிடு.
நீ எதையும் விழுங்க முடியும்; உன்னை எது விழுங்க முடியும் என்பதை நீ
எண்ணிப்பார்.
நெ
நெருப்பிலே தப்பி வந்தவன் வெயிலில் வாடமாட்டான்.
நெருப்பென்றால் வாய் வந்து விடாது.
நொ
நொறுங்கத் தின்றால் நூறு வயது.
நொண்டிக்குச் சறுக்கினதே சாக்கு.
நோ
நோயற்ற வாழ்வே குறைவற்ற செல்வம்.
திருட்டை தடுக்க பொதுமக்கள் என்ன செய்ய வேண்டும்
திருட்டை தடுக்க பொதுமக்கள் என்ன செய்ய வேண்டும்
கோடை காலம் தொடங்கி விட்டதால், திருட்டை தடுக்க பொதுமக்கள் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பது குறித்து, போலீசார் 20 யோசனைகள் அடங்கிய துண்டுபிரசுரங்களை விநியோகித்து வருகின்றனர்.
பொதுமக்களுக்கு போலீசார் விநியோகிக்கும் துண்டு பிரசுரத்தில் குறிப்பிட்டுள்ள விவரம் வருமாறு:
1. வீடுகளில் இரவு நேரங்களில் முன் மற்றும் பின் பகுதியில் பல்புகளை எரிய விடவும். வீட்டின் அனைத்து கதவு, ஜன்னல்கள், தாழ்ப்பாள்கள், பூட்டுகள் உறுதியானவையாக இருக்க வேண்டும்.
2. வீட்டின் அழைப்பு மணி ஒலிக்கும்போது வந்திருப்பவரை ஜன்னல் வழியாகவோ, கதவில் பொருத்திய லென்ஸ் வழியாகவோ பார்த்து, அடையாளம் தெரிந்த பிறகு கதவை திறக்க வேண்டும்.
3. வாசல் மற்றும் முன், பின் கதவுகளுக்கு கூடுதலான தாழ்ப்பாள்கள், கதவுகளுடன் உள்ள சங்கிலி இணைப்புகள் வீட்டின் பாதுகாப்பை பலப்படுத்தும்.
4. குளியலறை மற்றும் ஏர்கண்டிஷன் ஜன்னல்களுக்கு கூடுதல் கிரில் கம்பி பாதுகாப்பு கொடுங்கள்.
5. உங்கள் மொட்டை மாடியில் இருந்து மாடிப்படி வழியாக வீட்டுக்குள் வர இயலாத வகையில் தடுப்புச் சுவர் மற்றும் கதவுகளை அமைத்து, அடைத்து வைக்கவும்.
6. வீட்டைப் பூட்டி விட்டு செல்பவர்கள், அருகில் உள்ளவர்களை பார்த்துக் கொள்ளச் சொல்லவும்.
7. வெளியே செல்லும்போது எல்லா அறைகளையும் பூட்டி சாவிகளை உங்களுடன் எடுத்துச் செல்லுங்கள்.
8. பகல் நேரங்களில் தண்ணீர் கேட்டோ, விசாரணை என்ற பெயரிலோ, விற்பனையாளர்களாகவும், மின்சாரம், தொலைபேசி ரிப்பேர் செய்பவர்களாகவும், பால் கவர், பழைய பேப்பர் வாங்குபவர்களாகவும், நகைக்கு பாலீஸ் போடுபவர்களாகவும், திருடர்கள் வரலாம். இரக்கம் காட்டி ஏமாற வேண்டாம்.
9. சந்தேகத்துக்கிடமாக யாரேனும் உங்கள் வீட்டையோ, தெருவிலோ, சுற்றித் திரிந்தால், நோட்டமிட்டால் உடனடியாக காவல்துறைக்கு தகவல் கொடுங்கள். அவர்களை விசாரிக்கையில் ஒத்துழைப்பு கொடுங்கள். டிவி பார்க்கும்போதும், சமைக்கும்போதும் வீட்டின் கதவு உள்பக்கம் எப்போதும் பூட்டியபடியே இருக்கட்டும்.
10. வீட்டில் தனியாக இருப்பவர்கள் அறிமுகம் இல்லாத நபர்களை டி.வி., போன், கிரைண்டர், பிரிட்ஜ் ரிப்பேர் செய்ய அனுமதிக்கக் கூடாது. அத்தகையோர் வேலை செய்யும்போது உங்களையும், உங்கள் பொருட்களையும் பத்திரமாக பார்த்துக் கொள்ளவும். அவர்களை வைத்துக் கொண்டு பணம் நகைகளை எடுக்கவோ, கழற்றி வைக்கவோ கூடாது.
11. வீட்டின் வேலைக்காரர்களை நியமிக்கும்போது அவர்களது இருப்பிட முகவரி மற்றும் புகைப்படம் அவருக்கு தெரிந்த நபர்களின் விலாசம் ஆகியவற்றை சேகரித்துக் கொள்வது அவசியம். வீட்டு வேலைக்காரர்களிடம் வீட்டைப் பார்த்துக் கொள்ளச் சொல்வதை தவிர்க்கவும். உங்கள் பணம் மற்றும் நகைகளை பாதுகாக்க வங்கி லாக்கர் மிகச் சிறந்தது.
12. அந்நியர்களுக்கு வீட்டை வாடகைக்கு விடும்போது, அவர்களுடைய உறவினர்களின் விவரங்கள், அலுவல், தொழில் விவரங்கள், லைசென்ஸ், பாஸ்போர்ட், காஸ், வங்கி கணக்கு விவரம் போன்றவற்றின் நகல் பெற்ற பின்பு அனுமதிக்கவும்.
13. உங்கள் தெரு, காலனி, அப்பார்ட்மென்ட்டுக்கு கூடுதல் பாதுகாப்புக்கு தனியார் பாதுகாவலர்களை நியமிக்கவும்.
14. பஸ்சில் பயணம் செய்யும்போது உங்கள் பர்ஸ், செல்போன் மற்றும் உடமைகளை கவனமாக வைத்துக் கொள்ளவும்.
15. உங்கள் பணம் கீழே கிடப்பதாகக் கூறி கவனத்தை திசை திருப்பி உங்கள் உடமைகளை அபகரிக்கலாம்.
16. மக்கள் நடமாட்டம் இல்லாத தெருக்களில் பெண்கள் தனியே செல்லும்போது செயின் பறிப்பு திருடர்களிடம் கவனமாக இருக்கவும்.
17. பொது இடங்களில் வைத்து உங்கள் பணத்தை எண்ணுவதை தவிர்க்கவும்.
18. வீட்டை பூட்டிவிட்டு வெளியூர் சென்றாலோ, கணவன்& மனைவி இருவரும் வீட்டை பூட்டி விட்டு வேலைக்கு செல்பவராக இருந்தாலோ, காவல் நிலையத்துக்கு தகவல் தந்தால், நாங்கள் உங்கள் வீட்டை கண்காணிக்க வசதியாக இருக்கும். தொலைபேசியில் தகவல் சொன்னால் போதும்.
19. இரவு நேரங்களில் தூங்கும்போது கதவு மற்றும் ஜன்னல்களை திறந்து வைத்து விட்டு தூங்குவது, ஜன்னல் அருகே விலை உயர்ந்த பொருட்களை வைப்பதை தவிர்க்கவும்.
20. இரண்டு சக்கர வாகனங்களை நிறுத்தி வைக்கும்போது சைடுலாக் அவசியம் போட வேண்டும்.
இவ்வாறு அந்த துண்டு பிரசுரத்தில் கூறப்பட்டுள்ளது.
Courtesy : http://www.dinakaran.com/chennaidetail.aspx?id=2214&id1=9
கோடை காலம் தொடங்கி விட்டதால், திருட்டை தடுக்க பொதுமக்கள் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பது குறித்து, போலீசார் 20 யோசனைகள் அடங்கிய துண்டுபிரசுரங்களை விநியோகித்து வருகின்றனர்.
பொதுமக்களுக்கு போலீசார் விநியோகிக்கும் துண்டு பிரசுரத்தில் குறிப்பிட்டுள்ள விவரம் வருமாறு:
1. வீடுகளில் இரவு நேரங்களில் முன் மற்றும் பின் பகுதியில் பல்புகளை எரிய விடவும். வீட்டின் அனைத்து கதவு, ஜன்னல்கள், தாழ்ப்பாள்கள், பூட்டுகள் உறுதியானவையாக இருக்க வேண்டும்.
2. வீட்டின் அழைப்பு மணி ஒலிக்கும்போது வந்திருப்பவரை ஜன்னல் வழியாகவோ, கதவில் பொருத்திய லென்ஸ் வழியாகவோ பார்த்து, அடையாளம் தெரிந்த பிறகு கதவை திறக்க வேண்டும்.
3. வாசல் மற்றும் முன், பின் கதவுகளுக்கு கூடுதலான தாழ்ப்பாள்கள், கதவுகளுடன் உள்ள சங்கிலி இணைப்புகள் வீட்டின் பாதுகாப்பை பலப்படுத்தும்.
4. குளியலறை மற்றும் ஏர்கண்டிஷன் ஜன்னல்களுக்கு கூடுதல் கிரில் கம்பி பாதுகாப்பு கொடுங்கள்.
5. உங்கள் மொட்டை மாடியில் இருந்து மாடிப்படி வழியாக வீட்டுக்குள் வர இயலாத வகையில் தடுப்புச் சுவர் மற்றும் கதவுகளை அமைத்து, அடைத்து வைக்கவும்.
6. வீட்டைப் பூட்டி விட்டு செல்பவர்கள், அருகில் உள்ளவர்களை பார்த்துக் கொள்ளச் சொல்லவும்.
7. வெளியே செல்லும்போது எல்லா அறைகளையும் பூட்டி சாவிகளை உங்களுடன் எடுத்துச் செல்லுங்கள்.
8. பகல் நேரங்களில் தண்ணீர் கேட்டோ, விசாரணை என்ற பெயரிலோ, விற்பனையாளர்களாகவும், மின்சாரம், தொலைபேசி ரிப்பேர் செய்பவர்களாகவும், பால் கவர், பழைய பேப்பர் வாங்குபவர்களாகவும், நகைக்கு பாலீஸ் போடுபவர்களாகவும், திருடர்கள் வரலாம். இரக்கம் காட்டி ஏமாற வேண்டாம்.
9. சந்தேகத்துக்கிடமாக யாரேனும் உங்கள் வீட்டையோ, தெருவிலோ, சுற்றித் திரிந்தால், நோட்டமிட்டால் உடனடியாக காவல்துறைக்கு தகவல் கொடுங்கள். அவர்களை விசாரிக்கையில் ஒத்துழைப்பு கொடுங்கள். டிவி பார்க்கும்போதும், சமைக்கும்போதும் வீட்டின் கதவு உள்பக்கம் எப்போதும் பூட்டியபடியே இருக்கட்டும்.
10. வீட்டில் தனியாக இருப்பவர்கள் அறிமுகம் இல்லாத நபர்களை டி.வி., போன், கிரைண்டர், பிரிட்ஜ் ரிப்பேர் செய்ய அனுமதிக்கக் கூடாது. அத்தகையோர் வேலை செய்யும்போது உங்களையும், உங்கள் பொருட்களையும் பத்திரமாக பார்த்துக் கொள்ளவும். அவர்களை வைத்துக் கொண்டு பணம் நகைகளை எடுக்கவோ, கழற்றி வைக்கவோ கூடாது.
11. வீட்டின் வேலைக்காரர்களை நியமிக்கும்போது அவர்களது இருப்பிட முகவரி மற்றும் புகைப்படம் அவருக்கு தெரிந்த நபர்களின் விலாசம் ஆகியவற்றை சேகரித்துக் கொள்வது அவசியம். வீட்டு வேலைக்காரர்களிடம் வீட்டைப் பார்த்துக் கொள்ளச் சொல்வதை தவிர்க்கவும். உங்கள் பணம் மற்றும் நகைகளை பாதுகாக்க வங்கி லாக்கர் மிகச் சிறந்தது.
12. அந்நியர்களுக்கு வீட்டை வாடகைக்கு விடும்போது, அவர்களுடைய உறவினர்களின் விவரங்கள், அலுவல், தொழில் விவரங்கள், லைசென்ஸ், பாஸ்போர்ட், காஸ், வங்கி கணக்கு விவரம் போன்றவற்றின் நகல் பெற்ற பின்பு அனுமதிக்கவும்.
13. உங்கள் தெரு, காலனி, அப்பார்ட்மென்ட்டுக்கு கூடுதல் பாதுகாப்புக்கு தனியார் பாதுகாவலர்களை நியமிக்கவும்.
14. பஸ்சில் பயணம் செய்யும்போது உங்கள் பர்ஸ், செல்போன் மற்றும் உடமைகளை கவனமாக வைத்துக் கொள்ளவும்.
15. உங்கள் பணம் கீழே கிடப்பதாகக் கூறி கவனத்தை திசை திருப்பி உங்கள் உடமைகளை அபகரிக்கலாம்.
16. மக்கள் நடமாட்டம் இல்லாத தெருக்களில் பெண்கள் தனியே செல்லும்போது செயின் பறிப்பு திருடர்களிடம் கவனமாக இருக்கவும்.
17. பொது இடங்களில் வைத்து உங்கள் பணத்தை எண்ணுவதை தவிர்க்கவும்.
18. வீட்டை பூட்டிவிட்டு வெளியூர் சென்றாலோ, கணவன்& மனைவி இருவரும் வீட்டை பூட்டி விட்டு வேலைக்கு செல்பவராக இருந்தாலோ, காவல் நிலையத்துக்கு தகவல் தந்தால், நாங்கள் உங்கள் வீட்டை கண்காணிக்க வசதியாக இருக்கும். தொலைபேசியில் தகவல் சொன்னால் போதும்.
19. இரவு நேரங்களில் தூங்கும்போது கதவு மற்றும் ஜன்னல்களை திறந்து வைத்து விட்டு தூங்குவது, ஜன்னல் அருகே விலை உயர்ந்த பொருட்களை வைப்பதை தவிர்க்கவும்.
20. இரண்டு சக்கர வாகனங்களை நிறுத்தி வைக்கும்போது சைடுலாக் அவசியம் போட வேண்டும்.
இவ்வாறு அந்த துண்டு பிரசுரத்தில் கூறப்பட்டுள்ளது.
Courtesy : http://www.dinakaran.com/chennaidetail.aspx?id=2214&id1=9
ஏழு விஷயங்கள். . .
ஏழு விஷயங்கள். . .
நன்மை உயர்த்தும் ஏழு விஷயங்கள்
1) ஏழ்மையிலும் நேர்மை
2) கோபத்திலும் பொறுமை
3) தோல்வியிலும் விடாமுயற்ச்சி
4) வறுமையிலும் உதவிசெய்யும் மனம்
5) துன்பத்திலும் துணிவு
6) செலவத்தி;லும் எளிமை
7) பதவியிலும் பணிவு
வழிகாட்டும் ஏழு விஷயங்கள்
1) சிந்தித்து பேசவேண்டும்
2) உண்மையே பேசவேண்டும்
3) அன்பாக பேசவேண்டும்.
4) மெதுவாக பேசவேண்டும்
5) சமயம் அறிந்து பேசவேண்டும்
6) இனிமையாக பேசவேண்டும்
7) பேசாதிருக்க பழக வேண்டும்
நல்வாழ்வுக்கான ஏழு விஷயங்கள்
1) மகிழ்ச்சியாக இருக்க பழகுங்கள்
2) பரிசுத்தமாக சிரிக்ககற்று கொள்ளுங்கள்
3) பிறருக்கு உதவுங்கள்
4) யாரையும் வெறுக்காதீர்கள்
5) சுறுசுறுப்பாக இருங்கள்
6) தினமும் உற்சாகமாக வரவேற்க்க
தயாராகுங்கள்
7) மகிழ்ச்சியாக இருக்க முயற்ச்சி மேற்கொள்ளுங்கள்
கவனிக்க ஏழு விஷயங்கள்
1) கவனி உன் வார்த்தைகளை
2) கவனி உன் செயல்களை
3) கவனி உன் எண்ணங்களை
4) கவனி உன் நடத்தையை
5) கவனி உன் இதயத்தை
6) கவனி உன் முதுகை
7) கவனி உன் வாழ்க்கையை
Regards
Na.Prasannan
n.prasannam@yahoo.com
n.prasannam@gmail.com
94880-19015, 99415-05431
See my new slideshare site for Power Points
http://www.slideshare.net/nprasannam
நன்மை உயர்த்தும் ஏழு விஷயங்கள்
1) ஏழ்மையிலும் நேர்மை
2) கோபத்திலும் பொறுமை
3) தோல்வியிலும் விடாமுயற்ச்சி
4) வறுமையிலும் உதவிசெய்யும் மனம்
5) துன்பத்திலும் துணிவு
6) செலவத்தி;லும் எளிமை
7) பதவியிலும் பணிவு
வழிகாட்டும் ஏழு விஷயங்கள்
1) சிந்தித்து பேசவேண்டும்
2) உண்மையே பேசவேண்டும்
3) அன்பாக பேசவேண்டும்.
4) மெதுவாக பேசவேண்டும்
5) சமயம் அறிந்து பேசவேண்டும்
6) இனிமையாக பேசவேண்டும்
7) பேசாதிருக்க பழக வேண்டும்
நல்வாழ்வுக்கான ஏழு விஷயங்கள்
1) மகிழ்ச்சியாக இருக்க பழகுங்கள்
2) பரிசுத்தமாக சிரிக்ககற்று கொள்ளுங்கள்
3) பிறருக்கு உதவுங்கள்
4) யாரையும் வெறுக்காதீர்கள்
5) சுறுசுறுப்பாக இருங்கள்
6) தினமும் உற்சாகமாக வரவேற்க்க
தயாராகுங்கள்
7) மகிழ்ச்சியாக இருக்க முயற்ச்சி மேற்கொள்ளுங்கள்
கவனிக்க ஏழு விஷயங்கள்
1) கவனி உன் வார்த்தைகளை
2) கவனி உன் செயல்களை
3) கவனி உன் எண்ணங்களை
4) கவனி உன் நடத்தையை
5) கவனி உன் இதயத்தை
6) கவனி உன் முதுகை
7) கவனி உன் வாழ்க்கையை
Regards
Na.Prasannan
n.prasannam@yahoo.com
n.prasannam@gmail.com
94880-19015, 99415-05431
See my new slideshare site for Power Points
http://www.slideshare.net/nprasannam
Subscribe to:
Posts (Atom)