Friday, November 21, 2008

Mr. APJ Abdul Kalaam's speech in Hyderabad - A must read speech

Message: 1

I have three visions for India.

In 3000 years of our history people from all over the world have come and
invaded us, captured our lands, conquered our minds. From Alexander
onwards, The Greeks, the Turks, the Moguls, the Portuguese, the British,
the French, the Dutch, all of them came and looted us, took over what was

Yet we have not done this to any other nation. We have not conquered
anyone. We have not grabbed their land, their culture, their history
and tried to enforce our way of life on them. Why? Because we respect
the freedom of others. That is why my first vision is that of FREEDOM.
I believe that India got its first vision of this in 1857, when we
started the war of independence. It is this freedom that we must
protect and nurture and build on. If we are not free, no one will respect

My second vision for India is DEVELOPMENT. For fifty years we have
been a developing nation. It is time we see ourselves as a developed
nation. We are among top 5 nations of the world in terms of GDP. We
have 10 percent growth rate in most areas. Our poverty levels are
falling. Our achievements are being globally recognised today. Yet we
lack the self-confidence to see ourselves as a developed nation, self-
reliant and self-assured. Isn't this incorrect?

I have a THIRD vision. India must stand up to the world. Because I believe
that unless India stands up to the world, no one will respect us. Only
strength respects strength. We must be strong not only as a military power
but also as an economic power. Both must go hand-in-hand. My good fortune
was to have worked with three great minds. Dr. Vikram Sarabhai of the
Dept. of space, Professor Satish Dhawan, who succeeded him and Dr.
Brahm Prakash, father of nuclear material. I was lucky to have worked
with all three of them closely and consider this the great opportunity of my

I see four milestones in my career:

ONE: Twenty years I spent in ISRO. I was given the opportunity to be
the project director for India's first satellite launch vehicle, SLV3.
The one that launched Rohini. These years played a very important role
in my life of Scientist.

TWO: After my ISRO years, I joined DRDO and got a chance to be the
part of India's guided missile program. It was my second bliss when
Agni met its mission requirements in 1994.

THREE: The Dept. of Atomic Energy and DRDO had this tremendous
partnership in the recent nuclear tests, on May 11 and 13. This was
the third bliss. The joy of participating with my team in these nuclear
tests and proving to the world that India can make it, that we
are no longer a developing nation but one of them. It made me feel
very proud as an Indian. The fact that we have now developed for Agni a
re-entry structure,for which we have developed this new material. A
Very light material called carbon-carbon.

FOUR: One day an orthopaedic surgeon from Nizam Institute of Medical
Sciences visited my laboratory. He lifted the material and found it so
light that he took me to his hospital and showed me his patients.
There were these little girls and boys with heavy metallic
callipers weighing over three Kg.each, dragging their feet around. He
said to me: Please remove the pain of my patients. In three weeks, we made
these Floor reaction Orthosis 300 gram callipers and took them to the
orthopaedic centre. The children didn't believe their eyes. From
dragging around a three kg. load on their legs, they could now
move around! Their parents had tears in their eyes. That was my fourth

Why is the media here so negative? Why are we in India so embarrassed
to recognise our own strengths, our achievements? We are such a great
nation. We have so many amazing success stories but we refuse to
acknowledge them. Why? We are the first in milk production. We are
number one in Remote sensing satellites. We are the second largest
producer of wheat. We are the second largest producer of rice. Look at
Dr. Sudarshan, he has transferred the tribal village into a
self-sustaining, self-driving unit. There are millions of such achievements
but our media is only obsessed in the bad news and failures and disasters.
I was in Tel Aviv once and I was reading the Israeli newspaper. It was
the day after a lot of attacks and bombardments and deaths had taken
place. The Hamas had struck. But the front page of the newspaper had
the picture of a Jewish gentleman who in five years had transformed his
desert land into an orchid and a granary. It was this
inspiring picture that everyone woke up to. The gory details of
killings, bombardments, deaths, were inside in the newspaper,
buried among other news. In India we only read about
death, sickness, terrorism, crime. Why are we so NEGATIVE?

Another question: Why are we, as a nation so obsessed with foreign
things? We want foreign TVs, we want foreign shirts. We want foreign
technology. Why this obsession with everything imported. Do we not
realize that self-respect comes with self-reliance?
I was in Hyderabad giving this lecture, when a 14 year old girl
asked me for my autograph. I asked her what her goal in life is:

She replied: I want to live in a developed India. For her, you and I will have to
build this developed India. You must proclaim. India is not an
under-developed nation; it is a highly developed nation.

Message: 2

Subject: Do you have 10 minutes? Allow me to come back with
Got 10 minutes for your country? If yes, then read; otherwise, choice
is yours.
YOU say that our government is inefficient.
YOU say that our laws are too old.
YOU say that the municipality does not pick up the garbage.
YOU say that the phones don't work, the railways are a joke, the
airline is the worst in the world, mails never reach their destination.
YOU say that our country has been fed to the dogs and is the absolute
YOU say, say and say.
What do YOU do about it? Take a person on his way to Singapore.
Give him a name - YOURS. Give him a face - YOURS. YOU walk out of the
airport and you are at your International best.
In Singapore you don't throw cigarette butts on the roads or eat in
the stores. YOU are as proud of their Underground Links as they are.
You pay $5 (approx. Rs.60) to drive through Orchard Road (equivalent of
Mahim Causeway or Pedder Road) between 5 PM and 8 PM.
YOU comeback to the parking lot to punch your parking ticket if you
have over stayed in a restaurant or a shopping mall irrespective of
your status identity.

In Singapore you don't say anything, DO YOU?
YOU wouldn't dare to eat in public during Ramadan, in Dubai. YOU would
not dare to go out without your head covered in Jeddah.
YOU would not dare to buy an employee of the telephone exchange in
London at 10 pounds (Rs.650) a month to, "see to it that my STD and
ISD calls are billed to someone else."
YOU would not dare to speed beyond 55 mph (88 kmph) in Washington and
then tell the traffic cop, "Jaanta hai sala main kaun hoon (Do you
know who I am?). I am so and so's son. Take your two bucks and get

YOU wouldn't chuck an empty coconut shell anywhere other than the
garbage pail on the beaches in Australia and New Zealand.
Why don't YOU spit Paan on the streets of Tokyo? Why don't YOU use
examination jockeys or buy fake certificates in Boston?
We are still talking of the same YOU. YOU who can respect and conform
to a foreign system in other countries but cannot in your own. You who
will throw papers and cigarettes on the road the moment you touch Indian
ground. If you can be an involved and appreciative citizen in an alien country
why cannot you be the same here in India.

Once in an interview, the famous Ex-municipal commissioner of Bombay
Mr.Tinaikar had a point to make. "Rich people's dogs are walked on the
streets to leave their affluent droppings all over the place," he said.
"And then the same people turn around to criticize and blame the
authorities for inefficiency and dirty pavements. What do they expect
the officers to do? Go down with a broom everytime their dog feels the
pressure in his bowels?

In America every dog owner has to clean up after his pet has done the
job. Same in Japan. Will the Indian citizen do that here?" He's right.
We go to the polls to choose a government and after that forfeit all
responsibility. We sit back wanting to be pampered and expect the
government to do everything for us whilst our contribution is totally
negative. We expect the government to clean up but we are not going to
stop chucking garbage all over the place nor are we going to stop to
pick a up a stray piece of paper and throw it in the bin. We expect the
railways to provide clean bathrooms but we are not going to learn the
proper use of bathrooms.

We want Indian Airlines and Air India to provide the best of food and
toiletries but we are not going to stop pilfering at the least
opportunity. This applies even to the staff who is known not to pass on
the service to the public.

When it comes to burning social issues like those related to women,
dowry, girl child and others, we make loud drawing room protestations
and continue to do the reverse at home.
Our excuse? "It's the whole system which has to change, how will it
matter if I alone forego my sons' rights to a dowry." So who's going
to change the system?

What does a system consist of? Very conveniently for us it consists of
our neighbours, other households, other cities, other communities and
the government. But definitely not me and YOU. When it comes to us
actually making a positive contribution to the system we lock
ourselves along with our families into a safe cocoon and look into the
distance at countries far away and wait for a Mr. Clean to come along
& work miracles for us with a majestic sweep of his hand. Or we leave
the country and run away.

Like lazy cowards hounded by our fears we run to America to bask in
their glory and praise their system. When New York becomes insecure we
run to England. When England experiences unemployment, we take the
next flight out to the Gulf. When the Gulf is war struck, we demand to
be rescued and brought home by the Indian government.
Everybody is out to abuse and rape the country. Nobody thinks of
feeding the system.

Our conscience is mortgaged to money.
Dear Indians, The article is highly thought inductive, calls for a
great deal of introspection and pricks one's conscience too....I am
echoing J.F.Kennedy's words to his fellow Americans to relate to

Lets do what India needs from us. Forward this mail to each Indian for
a change instead of sending Jokes or junk mails.

Thank you.

Conflict and Peace in South Asia

A.R.M. Imtiyaz “Ethnic Conflict in Sri Lanka: The Dilemma of Building the Unitary State” in Conflict and Peace in South Asia,
edited by
Manas Chatterji & B.M. Jain, 2008.
_ ***********************************************************************

Salaam All,

I would like to inform about the latest book on _Conflict and Peace in South Asia_, (Amsterdam: Elsevier, 2008), in which I contribute the chapter on Sri Lanka: “Ethnic Conflict in Sri Lanka: The Dilemma of Building the Unitary State"

I would be happy to email my chapter (PDF form of the final version) to interested folks. Please email me off the forum either at or if you would like to have a copy.

Thank you,

A. R. M. Imtiyaz


A. R. M. Imtiyaz, Ph.D.
Department of Political Science
Room, 414
Gladfelter Hall
Temple University
Philadelphia, PA 19122

Tel: (267) 255-1797



Conflict and Peace in South Asia

Edited by

Manas Chatterji & B.M. Jain

Amsterdam : Elsevier, 2008
ISSN: 1572-8233/doi:10.1016/s1572-8323 (08)05009-1

சென்னையில் கீற்று வாசகர் சந்திப்பு

சென்னையில் கீற்று வாசகர் சந்திப்பு

கீற்று இணையத்தைத் தொடங்கியது நாள் முதல் வாசகர்களாகிய நீங்கள், எங்களுக்கு அளித்துவரும் உற்சாகமும், ஆதரவும் அளப்பரியது. கடந்த மூன்றாண்டுகளில் எங்களது தொடர்பு முகவரியோ, கைப்பேசி எண்ணோ தராத நிலையிலும் நண்பர்கள் வாயிலாக அதைப் பெற்று, எங்களைத் தொடர்பு கொண்டு, கீற்றுவின் மீதான தங்களது மதிப்பை வெளிப்படுத்தியிருக்கிறீர்கள். தினந்தோறும் எங்களுக்கு வரும் மின்னஞ்சல்களிலும், படைப்புகளுக்கு நீங்கள் தரும் பின்னூட்டங்களிலும் எங்கள் மீதான அன்பை உணர்ந்திருக்கிறோம்.

‘நான் வசிக்கும் நாட்டில் தமிழ்ப் புத்தகங்கள் கிடைக்காத நிலையில் கீற்றுதான் எனக்கு ஒரே துணையாக இருக்கிறது’ என்றும், ‘அகதிகளாக புலம் பெயர்ந்து வாழும் என்னைப் போன்ற ஈழத்தமிழர்களுக்கும், தமிழகத் தமிழர்களுக்கும் இடையேயான உறவுப்பாலமாக கீற்று விளங்குகிறது’ என்றும், ‘தங்களின் பணி பாராட்டுக்குரியது. அடுத்த முறை நான் சென்னை வரும்போது தங்களைச் சந்திக்க விரும்புகிறேன்’ என்றும் வாசகர்கள் அனுப்பும் மின்னஞ்சல்கள் எங்களை நெகிழ்ச்சிக்குள்ளாக்கின்றன. அதுவே தொடர்ந்து இயங்குவதற்கான உற்சாகத்தை எங்களுக்குத் தருகிறது.

கீற்றுவின் நான்காம் ஆண்டு தொடக்கத்தையொட்டி வாசகர்களுக்கு விடுத்த வேண்டுகோளில் எங்களது கைப்பேசி எண்ணைத் தந்திருந்தோம். அதுமுதல் எங்களைச் சந்திக்க விரும்புவதாக வரும் தொலைபேசி அழைப்புகளின் எண்ணிக்கை அதிகரித்துள்ளது. எனவே வாசகர்களின் விருப்பத்தைப் பூர்த்தி செய்யும் விதமாக வாசகர் சந்திப்பு ஒன்றை நடத்தலாம் என்று திட்டமிட்டோம். அதுகுறித்து கீற்று வலைக்குழுமத்தில் விவாதித்தபோது நிறையபேர் ஆர்வம் தெரிவித்தார்கள்.

நாள் குறித்தோம், அரங்கைப் பிடித்தோம். இதோ, வாசகர் சந்திப்புக்குத் தயாராகிவிட்டோம். கீற்றுவின் நிறை, குறைகள் குறித்தும், கீற்று தொடர வேண்டிய/ செய்ய வேண்டிய பணிகள் குறித்தும் நீங்கள் பேசலாம். கீற்று தொடர்பான வாசகர்களின் கேள்விகளுக்குப் பதில் அளிக்கிறோம்.

நாள்: 30-11-2008, ஞாயிற்றுக் கிழமை
நேரம்: காலை 10.30 மணி முதல் மதியம் 1.30 மணி வரை
இடம்: BEFI Hall, நரேஷ் பால் சென்டர், தேனாம்பேட்டை, சென்னை (காமராஜர் அரங்கம் எதிரில்)

வாசகர்கள் அனைவரையும் அன்புடன் வரவேற்கிறோம்.

என்றும் அன்புடன்
கீற்று ஆசிரியர் குழு.

எண்ணெய் வாங்கலியோ.. எண்ணெய்!

எண்ணெய் வாங்கலியோ.. எண்ணெய்!
வெள்ளிக்கிழமை, நவம்பர் 21, 2008


சர்வதேச சந்தையில் பெட்ரோலிய கச்சா எண்ணெயி்ன் விலை பேரல் ஒன்றுக்கு 50 டாலருக்குக் கீழே சரிந்துள்ளது.

உலக அளவில் நிலவும் பொருளாதார நெருக்கடியால் பெட்ரோலியப் பொருட்களுக்கான டிமாண்ட் குறைந்துவிட்டதால் கச்சா எண்ணெய் விலை சரிவதாக நிபுணர்கள் கூறுகின்றனர்.

ஆனால், உண்மையில் இது மட்டும் காரணமில்லை. இதுவும் ஒரு காரணம், அவ்வளவு தான்.

எண்ணெய்க்கான டிமாண்ட் அப்படி ஒன்றும் ஒரேயடியாகக் குறைந்துவிடவில்லை என்பதே உண்மை. அதே போல எண்ணெய் உற்பத்தியும் அதிகரித்துவிடவில்லை.

50 டாலருக்குக் கீழே இருந்து வந்த கச்சா எண்ணெய்யின் விலையை சர்வதேச பங்கு முதலீட்டு நிறுவனங்கள் தான் தேவையில்லாமல் ஏற்றிவிட்டு உலகையே அச்சத்தில் ஆழ்த்தின.

இப்போது இந்த நிறுவனங்கள் பொருளாதார சிக்கலில் மாட்டி விழி பிதுங்கிக் கொண்டுள்ளதால், பெட்ரோலியத்தை வைத்து இவர்கள் நடத்தி வந்த யூக வியாபாரமும் (speculative trading) படுத்துவிட்டது. இதனால் தான் பெட்ரோலியம் தனது ஒரிஜினல் விலைக்குத் திரும்பியுள்ளது.

பெட்ரோலிய நிறுவன பங்குகளில் காசைப் போடுங்கள் என்று இவர்கள் போட்ட கூச்சல் தான் அந்த நிறுவனங்களின் பங்கு விலையை அதிகரிக்க வைத்து கச்சா விலையையும் உயர்த்தின. இப்போது இவர்களது கூச்சலைக் கேட்க ஆள் இல்லை.

பங்குச் சந்தையில் போட்ட பணத்தில் மிச்ச சொச்சம் இருப்பதை முதலீட்டாளர்கள் திரும்ப எடுக்க ஆரம்பித்துவிட்ட நிலையில், எல்லா நிறுவனங்களின் பங்குகளும் படுத்துவிட்டன. இதில், எண்ணெய் நிறுவன பங்குகளும் அடக்கம். இதனால் தான் கச்சா எண்ணெய்யின் விலை குறைந்துள்ளது.

இன்றைய நிலையில் கச்சா எண்ணெயின் விலை சர்வதேச சந்தையில் பீப்பாய் ஒன்றுக்கு 48.63 டாலருக்கு வந்துவிட்டது. இது கடந்த ஆண்டு ஜனவரியில் இருந்த விலை. இதைத் தான் பீப்பாய் ஒன்றுக்கு 160 டாலர் வரைக்கும் கொண்டு போய்விட்டனர் யூக வர்த்தக நிறுவனங்கள்.

விலை கூடும் வரை பெட்ரோலியத்தை ஸ்டோர் செய்யும் வேலைகளில் பெரிய நிறுவனங்கள் இறங்கியுள்ளன. அமெரிக்காவின் மு்ன்னணி எண்ணெய் வர்த்தக நிறுவனமான கோஷ் (Koch), ராயல் டச்சு ஷெல் ஆகிய நிறுவனங்கள் சூப்பர் டேங்கர்கள் எனப்படும் மாபெரும் கப்பல்களை மாதக்கணக்கில் புக் செய்துள்ளன.

இதில் 10 மில்லியன் பீப்பாய் அளவுக்கு பெட்ரோலியத்தை சேமித்து வைக்க முடியும். இது நாளொன்றுக்கு உலகின் முன்னணி எண்ணெய் உற்பத்தி நாடான செளதி அரேபியா சர்வதேச சந்தைக்கு வழக்கும் பெட்ரோலியத்தின் அளவை விட அதிகம்.